ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

ตอนนี้เป็นการบรรยายผ่านปากของ

ซุนโหวหวัง

        ความเงียบงันเข้าปกคลุมสนามประลองในชั่วพริบตา ราวกับว่าเสียงโห่ร้องอันกึกก้องเมื่อครู่ถูกกลืนหายไปในห้วงอากาศโดยฉับพลัน

        หลังจากที่พ่อชุนเฟิงใช้ออกด้วยวิชาอันชวนให้ตื่นตะลึง

        “คมทวนตระกูลหม่า ท่าที่ 5 ปราการทวนไร้ขอบเขต”

        ทวนเหล็กกล้าขนาดมหึมานับสิบเล่มผุดขึ้นจากพื้นดินโดยรอบร่างของมัน ต่างส่องแสงเรืองรองสะท้อนแสงอาทิตย์ยามบ่าย

        พลังปราณอันหนาแน่นแผ่ซ่านออกมาจากกายของมันราวกับอ้ายคนนี้กลายเป็นภูผาเหล็กที่ตั้งตระหง่าน มิอาจสั่นคลอนด้วยพลังใด ๆ

        ใบหน้าของพ่อชุนเฟิงยังคงสงบสุขุมเฉกเช่นเคย

        หากแต่ในแววตานั้นแฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่นถึงขีดสุด ดวงเนตรของมันจับจ้องมาทางฉันไม่วางราวกับจักอ่านให้ทะลุทุกการเคลื่อนไหว

        แม้นกระทั่งความคิดในห้วงจิต

        ฉันแย้มยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย แววตาฉายความพึงใจเมื่อเห็นว่าคู่ต่อสู้เบื้องหน้าตัดสินใจ 'ยอมเอาจริง' กับฉันเสียที

        ครานี้คงได้สนุกกันเสียที

        “ไม่เลว.. ไม่เลวเลยพ่อชุนเฟิง!

        เล่นใหญ่ถึงเพียงนี้ เห็นทีฉันคงต้องตอบรับให้สมเกียรติบ้างแล้วกระมัง”

        ฉันเอื้อนเอ่ยวาจาเสียงดังพอให้อีกฝ่ายได้ยิน แม้นจะอยู่ท่ามกลางความเงียบอันน่าอึดอัดนี้ก็ตามที

        ในวินาทีถัดมา..

        เปลวนิพพานสีขาวบริสุทธิ์ก็เริ่มลุกโชนอย่างรุนแรงรอบกายฉัน

        เปลวไฟขาวพลิ้วระริกดูงดงาม หากแต่แฝงไว้ด้วยพลังแผดเผาทำลายอันมหาศาล รัศมีร้อนระอุที่แผ่ออกมานั้นกดดันจนพื้นสนามรอบตัวเริ่มปรากฏรอยไหม้บาง ๆ

        ควันจาง ๆ ค่อย ๆ ลอยขึ้นจากดินที่เกรียมร้อน ราวกับว่าผืนปฐพีก็มิอาจทานทนต่อพลังของเปลวเพลิงของฉันได้

        เรือนกายของฉันเริ่มเคลื่อนไหวด้วยท่วงท่าอันคล่องแคล่วว่องไว ปานวานรเพลิงที่เพิ่งตื่นจากนิทรา

        “ฤทธิ์กระบองบ้านสกุลซุน กระบวนที่ 3 กำแหงสุดกู่”

        ฉันใช้วิชาเสริมกำลังกาย ส่งผลให้ทุกกิริยาเคลื่อนไหวของฉันทั้งรวดเร็วและดุดันยิ่งขึ้น

        ฉันพุ่งเข้าสู่ปราการทวนของหม่าชุนเฟิงอย่างหาได้ยำเกรง

        เพลิงไฟของฉันกอปรเข้ากับปราณวาโยของมัน ผสมรวมจนเป็นเนื้อเดียว ราวกับพายุเพลิงที่มุ่งโหมกระหน่ำใส่ภูผาโดยมิลังเล

        พ่อชุนเฟิงซึ่งเสริมพลังด้วย 'ปราการทวนไร้ขอบเขต' หาได้รั้งรอไม่

        ร่างของอ้ายนั่นกลายเป็นเพียงเงาเลือนราง พุ่งเข้าใส่ฉันด้วยความเร็วเหนือปกติจากท่าร่างประจำสกุล

        ทวนยาวในมือฟาดฟันรัวเสียยิ่งกว่าพายุหมุนไร้จุดสิ้นสุด การโจมตีแต่ละครั้งรุนแรงเสียจนพื้นสนามแตกระแหงเป็นวงกว้าง

        เสียงปะทะที่ดังกึกก้อง ถึงขนาดผู้ชมที่อยู่ใกล้ถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดหูด้วยความตื่นใจ

        ท่วงท่าของหม่าชุนเฟิงในยามนี้ เต็มไปด้วยความเด็ดขาดและแน่วแน่ ไม่มีช่องว่างให้ฉันสวนกลับได้ง่าย ๆ มันใช้ออกด้วยวิชาอีกขนาน

        “คมทวนตระกูลหม่า ท่าที่ 4 ทวนอาชาสะบั้นสวรรค์”

        วิชาหลังที่มันใช้ผสานกับพลังเดิมที่คงไว้ มันยิ่งทวีคูณจากปราการเดิม ซัดเข้าใส่ฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

        ทวนของอ้ายชุนเฟิงเสมือนม้าศึกบ้าคลั่ง ที่พร้อมจะเหยียบย่ำทุกสิ่งให้แหลกสลาย

        ฉันอาศัยความเร็วและความยืดหยุ่นแห่งท่ากายอันอยู่ในภาวะ 'กำแหงสุดกู่' หลบหลีกและปัดป้องการโจมตีของพ่อชุนเฟิงอย่างว่องไว กระบองปราบมังกรในมือฉันกลายเป็นเพียงเงาเลือน สะบัดรับการโจมตีอันรุนแรงดั่งห่าฝนโปรยได้อย่างแม่นยำ

        ทุกคราที่ทวนของมันกระทบกับกระบองของฉัน จะเกิดประกายไฟดิ้นไปมา เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นไปทั่วทั้งสนามอย่างเสียดหู

        แต่เมื่อการโรมรันของเราสองดำเนินมาอีกประเดี๋ยว ฉันก็เห็นช่องว่างที่ฝ่ายนั้นแย้มเผย

        เป็นเพียงชั่วครู่..

        แต่ชัดเจนยิ่งนัก!

        เห็นเยี่ยงนี้ฉันฤๅจักปล่อยผ่าน

        “ฤทธิ์กระบองบ้านสกุลซุน กระบวนที่ 8 วานรสะบั้นแหลก”

        ฉันวาดศาสตราอัดพลังแห่งเปลวนิพพานลงสู่กระบองจนเต็มพิกัด ก่อนจักฟาดกระบองปราบมังกรลงบนพื้นสนามประลองอย่างสุดแรง

        เกิดเป็นหลุมยุบขนาดใหญ่ใต้เท้า พลังสะเทือนแผ่กระจายออกไปราวกับแผ่นดินไหว มุ่งตรงเข้าหาพ่อชุนเฟิงที่กำลังจะถึงตัว

        อ้ายชุนเฟิงจำต้องชะงักจากการรุก ด้วยถูกแรงสั่นสะเทือนจากกระบวนท่า 'วานรสะบั้นแหลก' ซัดใส่จนเกือบเสียหลัก

        แม้นจักมีปราการทวนโอบล้อมไว้รอบกาย แต่ดูท่าว่ามันยังรู้สึกถึงแรงกระแทกมหาศาลที่แทรกซึมทะลุเข้าไปถึงกระดูก

        “ฮ่า ๆ เพียงแค่นี้ยังมิอาจทำให้ทวนของเอ็งกระเด็นไปได้ดอกฤๅ?

        ช่างไม่เร้าใจเสียเลยพ่อ!

        เช่นนั้น..

        ฉันคนนี้จักขอแสดงให้เห็นว่า 'พลังทำลายล้างที่แท้จริง' นั้นเป็นเยี่ยงไร!”

        ฉันหัวเราะกึกก้องด้วยความสาแก่ใจ พลางทอดสายตาไปยังพ่อชุนเฟิงผู้ยังยืนหยัดไม่ถอย

        ฉันหาได้รอให้ฝ่ายนั้นตั้งหลักไม่..

        พลันรวบรวมพลังปราณเปลวนิพพานลงสู่กระบองปราบมังกรอีกครา พร้อมเปล่งเสียงคำรามอันเป็นอัตลักษณ์จำเพาะสกุลพญาวานรออกไปดังก้องไปทั่วสนาม

        “โฮกกกกกกกกกก!”

        เสียงนั้นสะท้อนไปทั่วอัฒจันทร์ จนผู้ชมบางรายถึงกับสะดุ้งด้วยความตื่นตระหนก

        “ฤทธิ์กระบองบ้านสกุลซุน กระบวนที่ 7 บรรพกาลลั่นคำสาป”

        ฉันฟาดกระบองลงสู่พื้นสนามด้วยเรี่ยวแรงอันเกินขีดจำกัด ก่อให้เกิด 'วงแหวนสะท้อน' ประหนึ่งตราประทับวานรโบราณเรืองแสงสีขาวเจิดจ้าที่ผสมรวมด้วยเปลวนิพพาน พุ่งเข้าใส่พ่อชุนเฟิงเสียอย่างจัง

        วงแหวนนั้นแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว ครอบคลุมพื้นที่โดยรอบร่างของมันทั้งหมด

        ฝ่ายนั้นถูกซัดกระเด็นถอยหลังอย่างรุนแรง ปราการทวนรอบกายของมันสั่นคลอนอย่างหนักจนแทบจักแตกเป็นเสี่ยง ๆ และมีรอยไหม้คล้ายตราสัญลักษณ์วานร ปรากฏบนอาภรณ์ของอ้ายคนนั้นอย่างเด่นชัด

        ตราสัญญาลักษณ์นั้น แท้จริงแล้วคือ 'ตราประทับ' ที่เกิดขึ้นจากการถูกขนาน 'บรรพกาลลั่นคำสาป'

        ซึ่งปกติแล้วจักเป็นขนานวิชาที่ใช้ในลง 'ตราทาส' เพื่อติดตามตัว สามารถทำให้ฉันสามารถรู้ได้ว่าคนที่มีตราประทับอยู่แห่งหนใด

        แทบจักมิใช่ขนานวิชาที่ใช้ในการต่อสู้ได้เลย

        ทว่าตราประทับนั่น ฉันได้ใส่เปลวนิพพานลงไป

        ทำให้บนตัวของพ่อชุนเฟิงนั้นลุกอาบไปด้วยเปลวนิพพาน

        หากฉันไม่สลายขนานวิชา..

        เพลิงนั้นก็จักไม่มีวันดับ..

        ยกเว้นพ่อชุนเฟิงจักเก่งกาจเหนือฉัน

        แม้นบอบช้ำและมีรอยประทับ

        กระนั้นพ่อชุนเฟิงก็ยังคงยืนหยัดอย่างไม่ย่อท้อ ราวกลับไม่รู้สาในพลังความร้อนของเปลวไฟสีขาวนั้น

        อาจด้วยความดื้อรั้นซึ่งเป็นเอกลักษณ์ประจำสกุลพยศอาชา..

        พ่อชุนเฟิงสะบัดทวนยาวในมืออย่างว่องไว ปราณธาตุวาโยพร้อมด้วยปราณทวนที่สะสมจาก 'ปราการทวนไร้ขอบเขต' ถูกรวบรวม ณ ปลายทวน จนปรากฏแสงสีฟ้าอ่อนผสมรวบกับแสงสีขาวหม่นหมุนวนรุนแรง

        พลังงานทั้งปวงแน่นขนัดรอการปลดปล่อย

        มันรู้แน่ชัดว่านี่คือโอกาสสุดท้าย

        พ่อชุนเฟิงพุ่งอาศัยสิ่งที่ก่อขึ้นมุ่งพุ่งเข้าหาฉันด้วยความเร็วเหนือขีดจำกัด

        ร่างกายกลายเป็นเพียงเงาเลือนพุ่งทะลุอากาศ พลังทั้งหมดถูกอัดแน่น ณ ทวน เพื่อสำแดงการโจมตีครั้งสุดท้ายที่เกรี้ยวกราดที่สุดในชีวิตของมัน

        ฉันเห็นแววตาที่มิยอมพ่ายแพ้ของพ่อชุนเฟิง อ้ายคนนั้นแย้มยิ้มอย่างพึงพอใจ

        ก็คงมิเป็นใดอื่นหากฉันจักทวีความเข้มข้นมากกว่านี้

        “เอาล่ะพ่อ..

        ในเมื่อเอ็งมุ่งมั่นถึงเพียงนี้!

        ฉันจำต้องตอบรับด้วยไม้ตาย ที่จะสลักความทรงจำให้เอ็งไปจนชั่วชีวิต”

        ฉันเอื้อนเอ่ยวาจาด้วยความมั่นใจ

        เงื้อกระบองปราบมังกรขึ้นเหนือศีรษะ เปลวนิพพานสีขาวบริสุทธิ์โหมลุกขึ้นรอบกายอย่างรุนแรง ประหนึ่งเปลวเพลิงมีชีวิตที่เต้นระริกด้วยโทสะ

        พลังงานทั้งมวลในกายวานรเพลิงถูกระดมออกมาใช้จนสุดพิกัด เสียงคำรามแห่งเทพวานรดังก้องไปทั่วสนามประลอง

        รัศมีขาวรุนแรงที่แผ่ซ่านจนบิดเบือนอากาศรอบด้าน ก่อให้เกิดแรงกดดันมหาศาลจนผู้ชมแม้นไกลตาทั่วอัฒจันทร์ยังรู้สึกถึง

        ฉันพุ่งเข้าใส่หม่าชุนเฟิงด้วยความเร็วเหนือกว่าทุกคราที่ผ่านมา

        ร่างของฉันกลายเป็นเส้นแสงสีขาวทะลวงผ่านอากาศไปเบื้องหน้า

        “ฤทธิ์กระบองบ้านสกุลซุน กระบวนที่ 9 วิถีวานร ตีให้ฟ้าจำชื่อ!”

        ฉันฟาดกระบองปราบมังกรลงยังจุดศูนย์กลางของการปะทะด้วยพลังทั้งสิ้น

        อานุภาพอันรุนแรงจนฟ้ากัมปนาท เสียงระเบิดแห่งปราณดังก้องกังวานเสียยิ่งกว่าเสียงอัสนีบาต พื้นดินโดยรอบกลายเป็นทะเลเพลิงเปลวนิพพานสีขาวอันลุกโชติช่วง ลมกระโชกแรงแผ่ซ่านไปทั่วอัฒจันทร์

        ทำให้ผู้ชมทั้งหลายต้องยกมือขึ้นบังหน้าด้วยความตื่นตระหนกพร้อมเพรียงกับความร้อนที่แผ่ออกโดยกว้าง

        เมื่อควันและเปลวไฟสีขาวบริสุทธิ์ค่อย ๆ จางลง

        ภาพเบื้องหน้าของฉันคือสนามประลองอันพังทลายจนแทบจักไม่เหลือเค้าเดิม

        พื้นสนามเกิดหลุมลึกขนาดมหึมา รอยไหม้และรอยร้าวแตกระแหงแผ่ขยายออกไปโดยรอบ

        พ่อชุนเฟิงยังคงยืนอยู่กลางสนาม..

        แม้นร่างจะทรุดลงคุกเข่าหนึ่งข้าง ทวนในมือมันปักทิ่มพื้นเพื่อพยุงกาย สีหน้าของมันซีดเผือด เหงื่อไหลชุ่มทั่วกายดั่งเพิ่งผ่านศึกหนักมา

        หากแต่ยังสามารถรักษาอาการและท่วงท่าอันสง่างามไว้ได้

        สายตาของอ้ายชุนเฟิงมองมาที่ฉันด้วยความเคารพและยอมรับ

        ส่วนฉันยืนหยัดอยู่กลางเปลวไฟสีขาวที่ยังเริงริ้วพลิ้วอ่อน

        กระบองปราบมังกรแนบอยู่ในมือ ใบหน้าของฉันเปื้อนรอยยิ้มแห่งชัยชนะ

        แม้นจักเหนื่อยล้าเล็กน้อยจากการใช้พลังอย่างถึงที่สุด

        ทว่าในแววตาของฉันยังคงเปี่ยมด้วยความมั่นใจและความซุกซนเฉกเช่นเดิม

        พ่อชุนเฟิงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองฉัน

        มันยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่ใบหน้าสุดแสนเหนื่อยอ่อน

        “ข้า.. ขอยอมแพ้

        ท่านพี่ซุน.. ท่านเก่งกาจสมคำร่ำลือจริง ๆ”

        อ้ายคนนั้นค่อย ๆ ยื่นมือออกมาเพื่อจับมือฉันอย่างให้เกียรติ

        “เอ็งเองก็ใช่กระจอก..

        นับเป็นศึกที่สมน้ำสมเนื้อ”

        ฉันกล่าวกลั้วหัวเราะ พลางยื่นมือไปจับมือของพ่อชุนเฟิงอย่างแน่นหนัก

        “อย่างไร..

        เรื่องเรือนบุปผา.. เอ็งยังใคร่รองฤๅไม่?”

        ฉันยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ แฝงไว้ด้วยความเชื่อมั่นอันเปี่ยมล้นในตน

        พ่อชุนเฟิงได้แต่ส่ายหัวน้อย ๆ ก่อนที่ฉันจะออกแรงดึงร่างของมันให้ยืนขึ้นอีกครั้ง

        ผู้ชมบนอัฒจันทร์ส่งเสียงโห่ร้องกึกก้องไปทั่วสนาม ประหนึ่งสายลมแห่งชัยชนะที่พัดผ่านท่ามกลางเปลวเพลิงแห่งศึก

        เสียงของผู้คนดังกระหึ่มเสี่ยกว่าประกาศเกียรติคุณให้ฉันอย่างเกรียงไกร

        ผู้เฒ่ากรรมการก็ได้ประกาศผลการประลองอย่างเป็นทางการว่า

        “ผู้ชนะได้แก่ซุนโหวหวังแห่งบ้านตระกูลพญาวานร!!

        มันจักเข้ารอบต่อไปในวันพรุ่ง!!

        การประลองสายล่าง คู่ถัดไป

        คิมบีโฮแห่งสำนักดาบเหล็ก ปะทะ อุสางิซากิ แห่งบ้านตระกูลศศะ!

        พักสนามหนึ่งชั่วยาม!!”

        ฉันแค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ พลางใช้หลังมือเช็ดเหงื่อซึ่งซึมไหลออกจากปลายคางอย่างเงียบงัน

        “ถึงคราของแม่ซากิแล้ว..

        เธอคงไม่เป็นไรดอกหนา..”

        ภาพใบหน้านั้นผุดวาบขึ้นในห้วงคำนึงของฉันโดยไม่ทันตั้งตัว

        ดวงเนตรดื้อรั้นเยี่ยงผู้ไม่ยอมศิโรราบ และท่วงท่ายืนอย่างสง่างาม มิยอมก้มหัวให้ผู้ใดโดยง่าย

        ฉันรู้อยู่เต็มอกว่าเธอเจ็บลึกอยู่ภายใน ฉันก็รู้ว่าแม่ยังมิได้เยียวยาใจจากเรื่องราว 'เมื่อวาน' ได้โดยสิ้นเชิง

        แต่ฉันก็เชื่อมั่นว่าคนอย่าง 'อุสางิซากิ'

        หาใช่ผู้ซึ่งจะยอมพ่ายแพ้ให้แก่ผู้ใดโดยง่าย..

        หากล้ม..

        คนเยี่ยงเธอย่อมลุกขึ้นได้โดยไม่ต้องใช้มือของผู้ใดยื่นจับ

        ฉันสูดลมหายใจลึกอีกครา

        แม้นจักเหน็ดเหนื่อย แม้นกล้ามเนื้อทุกส่วนจักร่ำร้องขอการอ่อนคลาย หากแต่ดวงจิตของฉันยังคงมุ่งหน้าต่อไปโดยมิหยุดยั้ง

        ฉันเงยหน้าขึ้นมองฟ้ากว้าง..

        ใจพลันนึกถึงบุคคลหนึ่ง ผู้ซึ่งคงกำลังนั่งหลับตาสงบจิตในเรือนอันเงียบงัน

        “อ้ายหลิว..

        สบายเลยนะเอ็ง”