เกิดใหม่เป็นผู้กู้โลก? เปล่า... โดนเพื่อนแทงข้างหลัง

“ฟู่uuuu... โล่งอกไปที รอดไปได้อีกเจ็ดวัน” ก้อนเมฆพึมพำกับตัวเองเบาๆ รอยยิ้มฟินๆจนแก้มปริปรากฏบนใบหน้า

แต่ว่าข้างๆ เขานั้น... จ๊อดยืนทอดสายตามองเพื่อนสนิทด้วยแววตาเหมือนกำลังมองสิ่งมีชีวิตที่หลุดมาจากดาวอังคาร

หากจะพูดถึงความสัมพันธ์ของ 'ก้อนเมฆ' และ 'จ๊อด' คนในตำบลสระบัวต่างรู้ดีว่า สองคนนี้สนิทกันชนิดที่ว่า "ถ้ายกบ้านหนีได้ มันคงยกไปตั้งคู่กันแล้ว" ก้อนเมฆและจ๊อดเป็๞เพื่อนซี้ที่เติบโตมาด้วยกัน๻ั้๫แ๻่จำความได้ บ้านของทั้งคู่ตั้งอยู่ปลายซอยหมู่บ้านป่าข่อย รั้วบ้านสังกะสีผุๆ ติดกันจนแทบจะเป็๞รั้วเดียวกัน กำแพงหลังบ้านมีช่องว่างขนาดพอดีตัวที่พวกมันเจาะไว้๻ั้๫แ๻่ประถมเพื่อเอาไว้แอบมุดไปเล่นเกมด้วยกันสองคน

ก้อนเมฆ หนุ่มวัยยี่สิบเอ็ดปี ชายผู้มีใบหน้าหล่อเหลาสไตล์ลูกครึ่งไทย-จีน แต่ดวงตามักจะดูเหม่อลอยเหมือนคนอดนอนมาสามปีเต็ม ก้อนเมฆเป็๲คนไร้พันธะ ดำรงชีวิตด้วยการรับจ้างทั่วไป ซ่อมพัดลม ทาสีกำแพง หรือล้างแอร์ให้คนในหมู่บ้าน เป็๲คนที่ไม่เคยมีเป้าหมายยิ่งใหญ่ในชีวิต ขอแค่มีข้าวทานสามมื้อ และได้นอนหลับเต็มอิ่มก็พอใจแล้ว

ส่วน จ๊อด หรือ 'จ๊อด สายฮิป' ชายหนุ่มวัยเดียวกัน ผอมจนเห็นกระดูกซี่โครง ชื่นชอบการแต่งกายด้วยเสื้อเชิ้ตลายดอกฮาวายสีฉูดฉาดและกางเกงขาสั้นสีส้มสดเสมอ จ๊อดเป็๲คนคิดเร็ว พูดเร็ว สมองคลื่นความถี่กว้างจนมักจะจินตนาการเ๱ื่๵๹ราวเกินจริงไปไกลลิบลิ่ว ความฝันของจ๊อดคือการเป็๲นักสืบเอกชน แต่ปัจจุบันทำงานเป็๲เด็กโบกมาร์แชลประจำลานจอดรถร้านหมูกระทะหน้าปากซอย

พวกเขาสองคนไปไหนไปด้วยกันเสมอ ความสัมพันธ์ของทั้งสองสนิทสนมกันจนกระทั่งจ๊อดสามารถจำกลิ่นลมหายใจยามเช้าของก้อนเมฆได้เลยทีเดียว แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้... มันเกินขอบเขตความเข้าใจของจ๊อดไปไกลมาก!

“ไอ้ก้อน...” จ๊อดเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็๲มาก่อน มือข้างหนึ่งยื่นไปจับไหล่ของก้อนเมฆแล้วบีบแน่น

“อะไรของมึงวะจ๊อด? หน้าตาเครียดเหมือนไม่ได้ขี้มาสามวัน” ก้อนเมฆปัดมือเพื่อนออกเบาๆ พลางคีบยาสูบขึ้นสูบ

“กูขอถามอะไรมึงหน่อย... ตอบกูมาตามตรงนะเว้ย ในฐานะที่เราเป็๲เพื่อนกัน” จ๊อดก้าวเข้ามาจ้องตาก้อนเมฆในระยะเผาขน “มึงทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรวะ?”

“ทำอะไร?”

“ก็เ๹ื่๪๫หมูเนี่ย!” จ๊อดชี้มือไปยังกำแพงโรงงานเชือดหมูข้างหลัง “มึงเสี่ยงตายพุ่งสไลด์ตัวเข้าใต้ท้องรถกระบะ เอาทัพพีงัดสลักกรง ยอมจ่ายเงินก้อนสุดท้ายในกระเป๋าสามร้อยบาท ยอมโดนลุงเดชถือมีดสับหมูไล่ฟันข้ามอำเภอ วิ่งลากหมูหนักร้อยกิโลจนเป้ากางเกงมึงขาด... ทั้งหมดนี้ มึงทำเพื่อเอาหมูมาปล่อยหน้าโรงงานเชือดเนี่ยนะ?!”

ก้อนเมฆเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขายังคงผ่อนคลายและโล่งใจอย่างน่าประหลาด

“เอาน่ามึง... ผลลัพธ์มันก็ออกมาดีแล้วนี่หว่า” ก้อนเมฆตอบพึมพำ

“ดีบ้านมึงดิ!” จ๊อดโวยวายลั่น “กูนึกว่ามึงเกิดตรัสรู้เป็๞พระโพธิสัตว์ อยากช่วยชีวิตสัตว์โลก! หรือไม่ก็นึกว่ามึงจะเอาหมูไปขายต่อทำทุน! แต่นี่มึงวิ่งเหนื่อยแทบตายเพื่อเอาหมูมาส่งเข้าไลน์เชือด! มึงโดนผีบ้าตัวไหนเข้าสิงวะไอ้ก้อน! แล้วที่มึงพึมพำว่า 'รอดไปอีกเจ็ดวัน' มันหมายความว่ายังไง!”

ก้อนเมฆยักไหล่ ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อนึกถึงกฎอันน่าสะพรึงกลัวที่เพิ่งเกิดขึ้นกับตัวเอง แต่เขาก็เลือกที่จะไม่พูดมันออกมา เพราะรู้ดีว่าถ้าพูดเ๹ื่๪๫ลึกลับเหนือธรรมชาติออกไป จ๊อดคงได้พาเขาไปส่งโรงพยาบาลบ้าแน่นอน

“กูแค่... อยากทำบุญมั้ง” ก้อนเมฆอ้อมแอ้มตอบ

“ทำบุญบ้านมึงสิเอาหมูมาปล่อยโรงเชือด! นี่มันทำบาปชัดๆ!” จ๊อดกุมหัวตัวเองด้วยความสับสน “มึงมีอะไรปิดบังกูอยู่ใช่ไหมไอ้ก้อน ๰่๭๫สัปดาห์ที่ผ่านมามึงดูแปลกๆ ไป มึงชอบเหม่อมองบนหัวคนอื่น มองบนหัวหมา บนหัวไก่ แล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้... มึงเป็๞อะไรกันแน่มีความลับอะไรไม่บอกกูเหรอ?”

ก้อนเมฆไม่ตอบ เขาทำเพียงถอนหายใจยาว พลางก้าวขาเดินนำหน้าจ๊อดกลับไปตามถนนสายเล็กๆ ทางเข้าหมู่บ้าน แสงไฟข้างทางเริ่มส่องสว่างขึ้นทีละดวง ความเงียบยามพลบค่ำเข้ามาแทนที่

ขณะที่สองเกลอกำลังเดินอยู่นั้นเอง... ลมเย็นวูบหนึ่งก็พัดผ่านหลังคอของก้อนเมฆไปอย่างน่าขนลุก

ก้อนเมฆชะงักเท้ากึก! สายตาของเขามองไปที่ม้านั่งหินอ่อนข้างร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอย

ตรงนั้น... มีชายแก่แต่งตัวด้วยชุดสูทสีดำสนิทเนียบกริ๊บ สวมหมวกทรงสูงสไตล์โบราณ นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ฉบับเก่ากึกอยู่คนเดียว ชายแก่คนนั้นค่อยๆ ลดหนังสือพิมพ์ลง ชายตาขึ้นมาสบตากับก้อนเมฆตรงๆ

รอยยิ้มปริศนาปรากฏขึ้นบนใบหน้าเหี่ยวย่นของชายแก่ ชายคนนั้นยกนิ้วขึ้นชี้ไปที่หัวของก้อนเมฆ แล้วทำปากเป็๞คำพูดโดยไม่มีเสียงว่า:

“แต้มแรก... ผ่านไปได้ด้วยดีนะ ไอ้หนุ่ม”

ก้อนเมฆเบิกตากว้าง อุณหภูมิในร่างกายลดวูบลงทันที! ชายคนนี้เป็๲ใคร? ทำไมถึงรู้เ๱ื่๵๹แต้ม?!

ยังไม่ทันที่ก้อนเมฆจะได้เอ่ยปากถาม ชายแก่คนนั้นก็ลุกขึ้นยืน ก้าวเดินหายลับไปหลังกำแพงอย่างรวดเร็วผิดมนุษย์มะนา!

“เฮ้ย! ไอ้ก้อน! มึงหยุดยืนจ้องม้านั่งว่างๆ ทำไมวะ? เดินต่อดิ กูหิวข้าวแล้ว!” จ๊อด๻ะโ๠๲เรียกสติพลางสะกิดแขนก้อนเมฆยิกๆ

ก้อนเมฆหันไปมองม้านั่งหินอ่อนอีกครั้ง... มันว่างเปล่า ไม่มีใครนั่งอยู่ตรงนั้นเลยแม้แต่คนเดียว!

ความเย็นวาบวิ่งเกาะจับขั้วหัวใจของก้อนเมฆอีกครั้ง ปริศนานี้ไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ... และเ๽้าของรอยยิ้มปริศนานั้น กำลังจับตามองทุกการเคลื่อนไหวของเขาอยู่!

.