ก่อกำเนิด : เทพเซียน 9 วิบัติ [จบ]

        “รนหาที่ตาย!”

        เหลยป้าเทียนโดนยาน้ำสกัดเหล่านั้นลวกไปทั้งร่างทำให้เขาโกรธขึ้นมาทันที เหลยป้าเทียนที่เตรียมตัวมาเป็นอย่างดีตะโกนเสียงดังลั่น พร้อมลงมือสังหารเสิ่นเสวียน

        “นั่งดีๆ หากล้มเหลวไปจะโทษข้าไม่ได้”

        ขณะที่อีกฝ่ายคิดเคลื่อนไหวเสียงของเสิ่นเสวียนพลันดังขึ้นอย่างเรียบเฉย

        เมื่อได้ยินคำของเสิ่นเสวียนเหลยป้าเทียนที่คิดลงมือกลับหยุดนิ่ง นั่งหันหลังให้เสิ่นเสวียนด้วยสีหน้าสับสน ลังเลว่าจะลงมือดีไหม

        อีกฝ่ายเริ่มแผดเผาตนเองแล้วถ้ายังไม่ลงมือตอนนี้จะให้รอไปถึงเมื่อไร

        แต่ถ้านี่เป็นเพียงวิธีการรักษาของอีกฝ่ายการกำจัดเขาทิ้งจะไม่ใช่การทำร้ายตนเองหรอกหรือ

        เขาไม่แยแสชีวิตของเสิ่นเสวียนแต่เขาเป็นห่วงชีวิตตนเอง หลายสิบปีที่ผ่านมาไม่มีใครกล้ารักษาเขาเลย ไม่ง่ายกว่าจะหาคนผู้นั้นเจอหากยอมแพ้ไปตอนนี้คงน่าเสียดาย

        “เจ้าอย่าเล่นตุกติกเป็นอันขาดข้าสามารถเอาชีวิตเจ้าได้ทุกเมื่อ”

        เหลยป้าเทียนไม่ได้ขยับ ทว่ายังคงกล่าวอย่างโหดเหี้ยมกับเสิ่นเสวียน

        “แบบนี้ถึงเรียกคนดี”

        เสิ่นเสวียนหัวเราะเบาๆ ยังคงควบคุมเปลวเพลิงให้แผดเผาเหลยป้าเทียนต่อไปอย่างบ้าคลั่ง

        ส่วนเหลยป้าเทียนคิดต้านทานพลังอยู่หลายครั้งแต่เมื่อครุ่นคิดถึงคำของเสิ่นเสวียนจึงล้มเลิกความคิดนั้นไป

        เปลวเพลิงไม่แผดเผาเสื้อผ้าของเขาแต่กลับแผดเผาพลังของเขาอย่างบ้าคลั่ง เปลวเพลิงชนิดนี้แผดเผาเข้าไปถึงกระดูก เจ็บปวดยากที่จะทนไหวโชคดีที่เหลยป้าเทียนมีพลังยุทธ์สูงในระดับหนึ่ง มิเช่นนั้นคงมิอาจอดทนต่อความร้อนของเปลวเพลิงได้

        ทว่าหลังทนเจ็บปวดจากความร้อนแรงช่วงแรกไปแล้วเหลยป้าเทียนก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง เพราะเขาสัมผัสได้ว่าพิษภายในร่างกำลังถูกขับออกไป

        ฝึกตนมานานขนาดนี้แล้ว แต่เขาไม่เคยควบคุมพิษภายในร่างได้เลยตอนนี้พิษเริ่มแปรเปลี่ยนไปด้วยการควบคุมของเสิ่นเสวียน แสดงว่าวิธีของเสิ่นเสวียนได้ผลจริงๆ

        คิดได้เช่นนี้ เขาจึงวางใจยอมรับการรักษาของเสิ่นเสวียน

        เริ่นเสี้ยวเทียนมองการกระทำของเสิ่นเสวียนอยู่ตลอดเดิมทีเขาปฏิเสธที่จะอยู่บนภูเขาหินเฮยเย่าลูกนี้ ทว่าตอนที่เปลวเพลิงแผดเผาร่างของเหลยป้าเทียนกลับมีคลื่นพลังบริสุทธิ์แผ่ซ่านออกมาแล้วเสิ่นเสวียนก็ส่งกระแสจิตบอกให้เขาดูดซับเข้าไป ซึ่งทำให้พลังของเขาพลุ่งขึ้นอย่างรุนแรง

        เดิมทีพลังยุทธ์ที่เขาแสดงออกเป็นเพียงขั้นปรมาจารย์ระดับสูงสุดเท่านั้นหลังจากดูดซับพลังเหล่านี้เข้าไปแล้วเขาก็ควบคุมพลังของตนไม่ได้อีกต่อไป ทำให้มันทะยานไปถึงขั้นแม่ทัพในพริบตา

        “เลิกกดพลังได้แล้วไร้ประโยชน์”

        เริ่นเสี้ยวเทียนที่ยังพยายามกดพลังตนเองเอาไว้ได้ยินคำของเสิ่นเสวียนจึงหันมองเสิ่นเสวียนด้วยสีหน้าเก้อเขิน ตอนนี้เสิ่นเสวียนยังคงควบคุมเปลวเพลิงเอาไว้ไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย เริ่นเสี้ยวเทียนยิ้มน้อยๆ พยักหน้าให้เสิ่นเสวียน

        หลังจากนั้นเขาจึงดูดซับพลังเข้าไปอย่างวางใจแต่เขาก็ยังกดพลังเอาไว้อยู่บ้าง

        แม้ไม่อาจควบคุมให้อยู่ในขั้นปรมาจารย์ได้แต่ถ้าไม่เกินขั้นบรรพบุรุษเขายังสามารถควบคุมได้อยู่

        ครึ่งชั่วยามต่อมา พลังยุทธ์ของเขาทะยานไปถึงขั้นแม่ทัพระดับกลาง

        สองชั่วยามต่อมา พลังยุทธ์ของเขาทะยานไปถึงขั้นแม่ทัพระดับสูง

        สองชั่วยามที่ผ่านมานี้ทำให้เริ่นเสี้ยวเทียนรับรู้ได้ถึงความน่ากลัวของเสิ่นเสวียนสิ่งที่ทำให้เขาหวาดกลัวยิ่งกว่านั้นคือ พลังยุทธ์ของเสิ่นเสวียนไม่ปะทุออกมาแม้แต่น้อยเขายังคงดูเหมือนมีพลังยุทธ์ขั้นแม่ทัพเท่านั้น หากไม่แสดงพลังออกมาไม่มีทางมองออกเลยว่าพลังยุทธ์ของเสิ่นเสวียนอยู่ในขั้นไหนแล้ว

        “ร่างแก่ชราของท่านไม่ง่ายต่อการปรับเปลี่ยนเลย”

        เหลยป้าเทียนเชื่อมั่นในตัวเสิ่นเสวียนอย่างไม่คลางแคลงใจแล้วเพราะพิษภายในร่างของเขาไปรวมตัวกันอยู่ที่เดียวแล้ว พิษภายในกระดูกเหลืออยู่อีกเพียงเล็กน้อยเท่านั้นก่อนหน้านี้ในกระดูกสันหลังของเขาเต็มไปด้วยพิษ ทว่าตอนนี้พิษถูกขับออกไปเกินกว่าครึ่งแล้ว

        “รบกวนเจ้าช่วยข้าอีกสักหน่อย”

        เหลยป้าเทียนกล่าวกับเสิ่นเสวียนด้วยท่าทางอ่อนเพลียในขณะที่ถอนพิษออกไป พลังของเขาก็ถูกทำลายไปด้วย ตอนนี้พลังของเขาเหลืออยู่ต่ำกว่าเจ็ดส่วนก่อนหน้านี้เสิ่นเสวียนบอกว่าอาจทำลายพลังของเขาไปสามส่วน ซึ่งเขาเตรียมใจเอาไว้แล้ว

        “คงได้เพียงเท่านี้พิษที่เหลืออยู่มิอาจกำจัดได้ทั้งหมด แต่สำหรับท่านแล้ว ตราบใดที่ไม่ได้ดูดซับพลังของหินเฮยเย่าเข้าไปอีกมันจะไม่ส่งผลกระทบต่อท่านมากนัก”

        “ได้ๆๆ!ขอบคุณมากเจ้าหนุ่ม”

        เหลยป้าเทียนพึงพอใจในสภาพร่างกายตนเองตอนนี้มากพลังเจ็ดส่วนยังคงได้เปรียบอยู่ อย่าว่าแต่พวกเสิ่นเสวียนสองคนเลย ต่อให้ขั้นบรรพบุรุษหรือขั้นราชันเข้ามาที่นี่ก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา

        หลังจากนั้นเหตุการณ์ประหลาดก็เริ่มต้นขึ้น

        เหลยป้าเทียนที่นั่งหันหลังให้เสิ่นเสวียนรู้สึกเพียงพิษภายในร่างเริ่มลดความเร็วลงพิษที่รวมตัวกันก่อนหน้านี้ถูกขับออกจากร่างไปอย่างรวดเร็ว แต่มันออกไปได้อย่างไรและออกไปไหนเขาไม่รู้เลย

        เริ่นเสี้ยวเทียนมองเสิ่นเสวียนด้วยความสนใจเขารู้สึกได้เพียงบนร่างของเหลยป้าเทียนและด้านหลังของเสิ่นเสวียนมีเส้นสายพลังที่มองไม่เห็นเชื่อมต่อกันไว้กำลังขนส่งพลังออกไปอย่างต่อเนื่อง แต่เขาก็แค่รู้สึกเท่านั้น ไม่ได้มองเห็นสิ่งใด

        กาลเวลาล่วงเลยไปอีกหนึ่งชั่วยาม

        ในที่สุดทุกอย่างก็สงบลง

        เหลยป้าเทียนนั่งหันหลังให้เสิ่นเสวียนเขาหายใจหอบแรง หลังจากถอนพิษมานานหลายชั่วยามทำให้เขาบาดเจ็บไปถึงต้นกำเนิด ดีที่พลังยุทธ์ยังอยู่ค่อยๆ ฝึกฝนไปจะสามารถฟื้นฟูพลังกลับมาได้

        “ฟู่!”

        เสิ่นเสวียนนั่งอยู่ตรงนั้นเขาถอนหายใจออกมาแรงๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ

        “เรียบร้อยแล้ว”

        เสิ่นเสวียนเช็ดเหงื่อบนใบหน้าพลางกล่าวกับเหลยป้าเทียน

        “ทำได้อย่างที่บอกไว้จริงๆ!อัศจรรย์! น่าอัศจรรย์ยิ่งนัก ฮ่าๆๆ!!!”

        เหลยป้าเทียนลุกยืน เขาหัวเราะเสียงดังด้วยความพึงพอใจ

        ส่วนมิติภายในผังเมืองซานเหอเสิ่นเลี่ยนและเสิ่นเสี่ยวเม่ยในตอนนี้ได้รับประโยชน์ไปเต็มๆ เสิ่นเลี่ยนไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่าตนเองซ่อนตัวอยู่ในนี้แล้วพลังยุทธ์จะเพิ่มขึ้นได้

        ตอนนี้พลังยุทธ์ของเขาถึงขั้นแม่ทัพระดับกลางแล้วใกล้จะถึงระดับสูง ขอเพียงเขาทำให้พลังยุทธ์มั่นคงขึ้น เขาเชื่อมั่นว่าจะเลื่อนไปถึงระดับสูงได้ภายในหนึ่งเดือน

        พลังยุทธ์ของเสิ่นเสี่ยวเม่ยแข็งแกร่งถึงขั้นแม่ทัพระดับสูงแล้วสิ่งที่ก้าวหน้ามากที่สุดของนางกลับไม่ใช่พลังยุทธ์ แต่เป็นเพลิงวิญญาณ ระหว่างที่เสิ่นเสวียนกำลังถอนพิษเขาเชื่อมโยงเข้ากับเพลิงวิญญาณของเสิ่นเสี่ยวเม่ยอยู่ตลอดเวลา ความร้อนแรงของเปลวเพลิงที่เขาควบคุมอยู่ในตอนนี้เหนือกว่าก่อนหน้านี้มากเลยทีเดียว

        ถอนพิษให้คนหนึ่งคน กลับส่งประโยชน์ให้คนหนึ่งกลุ่มนี่คือสิ่งที่เสิ่นเสวียนต้องการ แต่มีบางอย่างที่น่าเสียดาย นั่นคือเขาไม่มีตัวช่วยใดๆเลย ทำให้ต้องเสียไอพลังหลิงชี่ไปไม่น้อย

        “เจ้าหนุ่มฝีมือไม่ธรรมดาเลยทีเดียว!คนแก่อย่างข้าเลื่อมใสเจ้ายิ่งนัก”

        เหลยป้าเทียนหันมากล่าวกับเสิ่นเสวียนทว่าในคำของเขาเปลี่ยนจากแทนตนเองว่า ‘ข้า’ เป็น ‘คนแก่อย่างข้า’ ไปแล้ว

        สำหรับเขาแล้ว พิษถูกถอนไปเรียบร้อยเสิ่นเสวียนก็ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป

        “ท่านผู้นำตระกูลเหลยอย่าลืมที่สัญญาไว้ก่อนหน้านี้ข้าเชื่อว่าท่านเป็นคนมีสัจจะ”

        เสิ่นเสวียนนั่งอยู่ที่เดิมกล่าวกับเหลยป้าเทียนตอนนี้เขาอ่อนเพลียเล็กน้อย หากว่าเขาลุกขึ้นเหลยป้าเทียนต้องสังเกตเห็นอย่างแน่นอนยิ่งเป็นการกระตุ้นจิตใจชั่วร้ายของอีกฝ่ายขึ้นมา เขารู้ดีว่าเหลยป้าเทียนปรารถนาในกระบี่มังกรคำรามของตนอยู่ตลอด

        “สัญญา?สัญญาอะไร อ้อ เจ้าหมายถึงความแค้นระหว่างเจ้ากับเจ้าลูกหมาสินะ!ข้าสามารถลืมมันไปได้ แต่เจ้าก็ต้องชดเชยอะไรบ้างหรือเปล่า”

        เหลยป้าเทียนกล่าวกับเสิ่นเสวียนด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย

        “ชดเชยอะไร”

        เสิ่นเสวียนยังคงนั่งอยู่ที่เดิมเอ่ยถามเหลยป้าเทียน

        “บอกตามตรงเลยแล้วกันหากเจ้ามอบศาสตราวิเศษขั้นปฐพีชิ้นนั้นมาให้ข้า ข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป”

        เหลยป้าเทียนเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือกลับกลายเป็นคนก่อนหน้านี้อีกครั้ง

        แม้จะเหลือพลังเพียงเจ็ดส่วนแต่เขายังเชื่อมั่นว่าจะรั้งพวกเสิ่นเสวียนทั้งสองคนไว้ที่นี่ได้ตลอดกาล ต่อให้อีกฝ่ายเป็นถึงขั้นราชันก็ไม่เว้น

        “หากข้าไม่ให้ล่ะ”

        เสิ่นเสวียนเพิ่งกล่าวจบ ร่างของเหลยป้าเทียนพลันกระโจนไปตรงหน้าเสิ่นเสวียนราวกับลูกธนูพุ่งออกจากคันธนูมือกลายเป็นกรงเล็บคว้าเข้าที่คอของเสิ่นเสวียน