หลังจากหญิงสาวกินอาหารที่อยู่บนโต๊ะอย่างเอร็ดอร่อยแล้วเธอก็ล้างปากด้วยการดื่มชาอย่างสบายอารมณ์
“ทุกๆการออกรบมักมีคนพูดเสมอกองทัพต้องเดินด้วยท้อง ฉันผู้ที่กำลังจะออกรบต้องเติมท้องให้
อิ่มเดี๋ยวจะไม่มีแรงตบเอ้ย! แรงรบกับเค้า ฮ่า ฮ่า ฮ่า” อันหลานหัวเรอะร่าอยู่คนเดียวภายในห้องอาหาร โชคดีที่สาวใช้ไปดูว่าหรงจือหรันนั้นมาถึงโรงน้ำชาหรือยัง ไม่อย่างนั้นคงใจนตายเลยก็เป็ได้
อันหลานคอยหรงจือหรันเป็เวลาหนึ่งชั่วยามแล้วแต่ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของจือหรันเลย อันหลานรอในห้องจนเบื่อและเริ่มจะหงุดหงิดแล้ว
“ฉันดื่มชาหมดไปสองกาแล้วนะเมื่อไหร่ นางจะมาสักทีเนี้ย”ใบหน้าของเธอเริ่มงอง่ำขึ้นเรื่อยๆ
เสียงประตูเปิดออกพร้อมสาวใช้ดังขึ้น
“คุณหนูเ้าค่ะ นางมาถึงแล้วเ้าค่ะ”เสียงสาวใช้ทำลายความเงียบในห้อง
อันหลานพยักหน้าพร้อมลุกขึ้นเดินออกจากห้องน้ำชาที่เธออยู่