Timebound รักข้ามภพ โอบหัวใจข้าไว้ให้มั่น 1682

จังหวะที่ทั้งสองคู่กำลังลอยในหมอกกลิ่นชาและความหวานจาง ๆ อยู่ดี ๆ เสียงส้นรองเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากปลายทางไร่

“พวกเจ้าคุยอะไรกันนานนัก?”

**เฟย** พี่สาวใหญ่บ้านไร่ เดินมากอดอก มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเจ้าแม่ไร่ชาอย่างจับผิด

เสี่ยวหลานสะดุ้งนิด ๆ ขณะที่ซินหยางรีบลุกยืนแทบไม่ทัน “ข้า...ข้าพาเธอดูแปลงชาอยู่พี่!”

เฟยเลิกคิ้ว “ดูแปลง? หรือล่อให้ติดแปลง?”

เสี่ยวหลานกัดปากกลั้นหัวเราะ ส่วนซินหยางหน้าแดงกว่าใบชาจีนพันปี

ทางฝั่ง **ซินอี๋กับเสี่ยวซิน** ก็หันขวับไปทันทีที่ได้ยินเสียงพี่สาว

“ท่านพี่! มา...มาเร็วจัง” ซินอี๋พูดพลางขยับออกห่างจากเสี่ยวซินนิด ๆ อย่างเนียนไม่เนียน

“เจ้าสองคนก็อีกคน...เถลไถลเหมือนคนไม่รู้จะไปเก็บชาไหน!” เฟยพูดเสียงเรียบแต่มุมปากกระตุกเหมือนแอบขำเอง

เสี่ยวซินยกมือไหว้เบา ๆ “ข้ามาซื้อชา ไม่ได้จะ...เถลไถลหรอกค่ะ”

เฟยพยักหน้า “ดีมาก งั้นก็รีบซื้อ แล้วกลับให้ทันก่อนพระอาทิตย์ตกนะ ไม่งั้นชาอาจหาย...หรือหัวใจใครบางคนอาจเสียหาย”

เสียงหัวเราะของลี่อินดังขึ้นจากด้านหลัง “พี่เฟย! ท่านนี่ช่างมีจังหวะเข้ามาได้พอดีทุกทีเลยนะคะ”

เฟยหันไปยักไหล่ “ก็ข้าเห็นบรรยากาศมันเริ่มจะหวานกว่าชา ข้าก็ต้องขวางนิดนึงล่ะน่า”

บรรยากาศกลายเป็นเสียงหัวเราะและหน้าแดงของคนทั้งสี่ — ความเขินที่กำลังจะต่อเนื่องถูกเบรกไว้...แต่ก็น่ารักซะจนไม่มีใครว่าได้