King - of - Element - ตอนที่ 43

ผู้เล่นพบ ดาร์คเอลฟ์โบราณ คลาส ?? ระดับ ?? ค่ะ พรึบ..!!เมื่อเสียงแจ้งเตือนของระบบจบลง โดยไม่ต้องรอให้ใครเป็นคนบอกสัญญาณเริ่มโจมตี ผมพลันหายไปจากจุดที่ยืนอยู่ไปโผล่ด้านหลังของศัตรูตรงหน้าแล้วจัดการซัดหน้าเข้าใส่ดาร์คเอลฟ์อย่างจังทันที ตุบ.. ตู้ม..!ดาร์คเอลฟ์โบราณที่ประมาทจนไม่ทันระวังตัวจึงส่งผลให้ร่างของมันปลิวไปใส่ต้นไม้จนหักโค่นลงมา ดาร์คเอลฟ์โบราณทำสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อจู่ๆศัตรูของมันแข็งแกร่งขึ้นจากครั้งก่อนมาก แต่ไม่ช้ามันก็กลับมายิ้มเหี้ยมดังเดิม และวินาทีต่อจากนั้นทั้งคู่ก็ลับหายไปจากจุดเดิมที่เคยอยู่พร้อมกัน ตู้ม...!!เกิดเสียงปะทะกันกลางอากาศ หมัดของพวกเราปะทะกันนับครั้งไม่ถ้วนด้วยความเร็วที่ยากจะมองด้วยตาเปล่าเห็น การโจมตีของดาร์คเอลฟ์โบราณนั้นรุนแรงมาก ผมไม่อยากรับการโจมตีของมันโดยตรง จึงพยายามเบี่ยงการโจมตีของมันออกไปให้มากที่สุด เพราะไม่แน่ใจว่าผมในตอนนี้ยังจะสามารถต้านทานมันไหวรึเปล่า แต่เพราะมันรุนแรงเกินไปจนทำให้แขนทั้งสองของผมนั้นเริ่มชาขึ้นเรื่อยๆ ผมจึงรีบหาวิธีเอาชนะโดยเร็ว ผมเริ่มผ่อนแรงลงทำท่าว่าตัวเองใกล้จะเสียท่าให้กับมันโดยยอมโดนหมัดของมันเข้าไปแบบถากๆ แต่กระนั้นดาเมจที่ได้รับมานั้นก็ไม่ใช่น้อยๆเลย จากนั้นผมอาศัยตอนที่มันประมาทคิดว่าตัวเองเหนือกว่า และใกล้จะโจมตีปิดท้าย มือขวาของผมเอื้อมจับแขนของมันที่กำลังจะพุ่งเข้าชกใส่ผมอีกครั้งได้ ตู้ม...ผมจับแขนของดาร์คเอลฟ์โบราณเหวี่ยงลงพื้นสุดแรงเกิดทันที ไม่รอช้า ผมพุ่งตัวลงไปค่อมตัวมันแล้วจัดการรัวหมัดนับครั้งไม่ถ้วนซ้ำทันที ตู้ม... ตู้ม... ตู้ม...ฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วพร้อมกับหมัดของผมที่ค่อยๆถอนการโจมตีออก แต่เหมือนบางอย่างแปลกไป ผมมองดูจุดที่ดาร์คเอลฟ์โบราณควรจะนอนอยู่ แต่ตอนนี้มันกลับหายไปแล้ว ตุบ.. อัก...และคำตอบก็กระจ่างขึ้นเมื่อผมโดนมันแตะอัดเข้าซี่โครงด้านซ้ายจากด้านหลังจนปลิวว่อนไปชนกับโขดหินจนแตกกระจาย ดาร์คเอลฟ์โบราณพุ่งตัวเข้ามาหมายจะโจมตีซ้ำอีก ผมรีบพลิกตัวกลับมาพลันใช้เท้าถีบสวนกลับไป แต่มันดันรู้ทันรับการโจมตีไว้ได้เสียอย่างนั้น และเป็นผมเองที่เป็นฝ่ายโดนโจมตีอีกครั้ง ตู้ม...หมัดของมันอัดเข้าเต็มท้องน้อยของผม มันจุกจนแทบจะหายใจไม่ออกเลยทีเดียว ผมที่ไม่ยอมโดนอยู่ฝ่ายเดียวจึงจัดการล็อคแขนของมัน และรัวหมัดสวนกลับไปชุดหนึ่งเช่นกัน แม้จะโดนโจมตีอยู่หลายครั้งแต่รอยยิ้มแห่งความสุขของทั้งสองฝั่งที่ได้ต่อสู้ก็ยังไม่จางหายไปแม้แต่น้อย "ฟู่.... ถ้ามัวเล่นมากกว่านี้คงได้ตายจริงๆอีกรอบแน่..." ผมพ่นลมหายใจออกมา และเริ่มตั้งสมาธิอย่างแน่วแน่พร้อมกับบรรยากาศรอบตัวที่เริ่มเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนก่อนหน้านี้ ดาร์คเอลฟ์โบราณเองก็รู้สึกถึงพลังที่เปลี่ยนไปในตัวผมเช่นกัน ตอนนี้ศัตรูของมันเริ่มเอาจริงแล้ว หากมันมัวแต่เล่นอยู่แบบนี้ มันจะต้องเป็นฝ่ายที่แพ้ และตายไปอย่างแน่นอน แต่กระนั้นมันก็ไม่สามารถยับยั้งผมไว้ได้ ผมเพิ่มความเร็วของตัวเองให้มากขึ้นอีก เพิ่มพลังการโจมตีให้มากขึ้นไปอีก หมัดขวาพุ่งใส่หน้าของดาร์คเอลฟ์โบราณจนยุบลงไป ขาซ้ายแตะเสยมันขึ้นไปข้างบนพร้อมกับระดมการโจมตีใส่มันนับครั้งไม่ถ้วนจนร่างกายของมันร่วงลงสู่พื้น ตุบ...ดาร์กเอลฟ์โบราณพยายามดันตัวเองให้ลุกขึ้นพร้อมกับสะบัดหัวไปมาให้หายมึนงง มันไม่รู้เลยว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น มันไม่สามารถมองการโจมตีเหล่านั้นได้ทันแม้แต่น้อย มันคิดไม่ถึงว่ามนุษย์ตรงหน้าจะแข็งแกร่งได้มากขนาดนี้ ในตอนนี้ดาร์คเอลฟ์โบราณได้แต่ยืนแน่นิ่งไม่สามารถเคลื่อนที่ไปไหนได้ด้วยความเจ็บปวดที่เกินจะรับไหว มันยอมรับความพ่ายแพ้แล้ว หมัดปิดท้ายสั่งลาจากผมพุ่งอัดเข้าหน้าของมันอย่างสุดแรงจนมันกลายเป็นแสงสลายหายไปคาหมัดของผมทั้งแบบนั้นทันที ดาร์คเอลฟ์ตัวที่เหลือเมื่อเห็นหัวหน้าของพวกมันถูกสังหารลงก็ได้เกิดโทสะกรูกันเข้ามาโจมตีใส่ผมแบบไม่คิดชีวิต ด้านของแวนกัสที่อดทนรอผมดวลหนึ่งต่อหนึ่งจบก็วิ่งเข้ามาช่วยเมื่อเห็นพวกดาร์คเอลฟ์โบราณจะเข้ามารุมผม "ไม่ได้ขอให้ช่วยซักหน่อยนา ผมเอาอยู่น่า ตาลุงนี่" ผมพูดแหย่แวนกัสไป "เหอะ อย่าเข้าใจผิดไปหน่อยเลย ก็แค่ไม่อยากติดหนี้บุญคุณใคร" แวนกัสแค่อยากจะตอบแทนเมื่อครั้งที่ผมช่วยให้เขารอดจากฝูงเซนทอร์ เพราะเขาไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใครไว้ ผมเองก็ได้แต่ยิ้มกลับไป เราสองคนช่วยกันจัดการพวกดาร์คเอลฟ์โบราณจดหมด แต่เรียกได้ว่าลากเลือดการเลยทีเดียว บาดแผลเต็มตัวพร้อมกับร่างกายแสนจะเหนื่อยล้า จากนั้นพวกเราก็เริ่มหาพื้นที่สงบๆเพื่อฟื้นฟูร่างกายของตัวเองทันที ตอนนี้พวกเรานั่งกันอยู่ที่เนินเขาพลางชมทิวทัศน์ของธรรมชาติเบื้องล่างอย่างเพลินๆเพื่อเคาท์ดาวน์เวลารอออกจากที่คุมขังพิเศษแห่งนี้ "นี่ตาลุง ทำไมถึงเลือกที่จะเป็นราชันย์หรอ?" ผมยิงคำถามใส่แวนกัสเพื่อทำลายบรรยากาศที่เงียบสงบนี้ "หืม ทำไมจู่ๆแกถึงถามแบบนี้ล่ะ หรือว่าแกไม่อยากเป็นราชันย์งั้นหรอ?" แวนกัสยังไม่ตอบ แต่ถามกลับเสียอย่างนั้น "ก็ไม่เชิงหรอก แล้วไหนล่ะคำตอบที่ผมต้องการ..?" ผมเองก็เลี่ยงที่จะตอบคำถามเช่นกัน ก็แหงล่ะผมเป็นคนถามก่อนนี่นา "ฉันก็แค่อยากพิสูจน์ความสามารถของตัวเองก็เท่านั้น แต่พอฉันเอาชนะราชันย์คนก่อนได้ มันก็ไม่เหลืออะไรที่จะมาท้าทายฉันได้อีกเลย" "งั้นทำไมคุณถึงไม่ไปสู้กับราชันย์แห่งแสงล่ะ ได้ยินมาว่าเขาแข็งแกร่งที่สุดไม่ใช่หรอ?" ผมถามอย่างสงสัย "จะพูดยังไงดีล่ะ เจ้านั่นมันก็เก่งอยู่หรอก แต่ฉันไม่ชอบวิธีการต่อสู่ของมัน มันก็ยังเป็นผู้เล่นที่พึ่งพาไอเทม และพรรคพวกมากเกินไปจนทำให้ตัวมันดูด้อยค่า และหมดความน่าสนใจไปในที่สุด เรื่องนี้ชั่งมันเถอะ แล้วแกล่ะ ว่ายังไง?" " หะ อะไรหรอครับ? " ผมเอียงคอถาม " ก็คำถามที่ฉันถามไปไง?! " แวนกัสขึ้นเสียงเล็กน้อยที่เห็นผมทำเป็นเมินคำถามเขา " อ่อ....ใจจริงผมก็ไม่ได้อยากเป็นหรอกนะ แต่มันช่วยไม่ได้ ก็มันไม่มีใครฆ่าผมได้เลยนี่นา ฮี่ๆ" ผมฉีกยิ้มด้วยหน้าทะเล้น แต่ก็โดนสีหน้าจริงจังของแวนกัสส่งกลับมาว่าให้เลิกเล่นแล้วจริงจังกว่านี้ได้แล้ว “แหะๆ ผมคิดว่าเกมมันต้องถูกสร้างขึ้นมาเล่นเพื่อความสนุกสิ หามิตรภาพที่ดีอยู่ด้วยกัน มีสังคมเกมที่ดีร่วมกันสิ แต่สิ่งเหล่านี้มันกลับถูกช่วงชิงไปด้วยตำแหน่งราชันย์ คนรอบตัวผมล้วนถูกตามล่าเพื่อหาเบาะแสของผมในการตามล่าฆ่าผมเพื่อแย่งเอาตำแหน่งราชันย์ไป และด้วยเหตุผลนี้มันทำให้ผมเลือกที่จะอยู่ตัวคนเดียวนับตั้งแต่นั้นมา... " ผมร่ายยาวพลางนึกคิดถึงเรื่องราวในอดีต "ถ้าแกกลัวว่าจะไม่สามารถปกป้องคนรอบข้างได้ แกก็แค่ต้องแข็งแกร่งให้มากขึ้นสิ มันก็เท่านั้นเอง ถูกไหม? แกไม่ต้องไปไหลตาม หรือเป็นแบบราชันย์คนอื่นก็ได้ ขอแค่ยังยึดมั่นในแนวทางของตัวเอง เท่านี้ก็เล่นเกมอย่างสนุกสนานในแบบที่แกต้องการได้แล้ว" แวนกัสให้คำแนะนำผมเสียอย่างนั้น ตั้งแต่อยู่ที่นี่ด้วยกันนับ10วัน นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขาพูดดีๆกับผม " นั่นสินะ.... " ผมตอบกลับไปสั้นๆพลางคิดทบทวนแนวทางของตัวเองว่าต่อจากนี้จะเอายังไงต่อ ความคิดต่างๆไหลเข้าหัวแล้วก็ลอยผ่านไปกับธรรมชาติที่แสนสวยงามของที่แห่งนี้ไป.....ณ สำนักงานกิลด์ Aftershock ซึ่งเป็นกิลด์ท็อป 10 ในโลก KoE และยังเป็นกิลด์ของราชันย์แห่งสายฟ้าแวนกัสอีกด้วย สถานการณ์ภายในอาคารกิลด์ตอนนี้วุ่นวายเป็นอย่างมาก พวกเขากำลังต่อสู้กับผู้บุกรุกที่ไม่คาดถึงอยู่ อาคารบ้านเรือนเผยให้เห็นเศษซากปรักหักพังจากการโดนบุกโจมตี อีกทั้งยังเกิดการ PK กันกลางเมืองโดยไม่เกรงกลัวโทษเลยแม้แต่น้อย ที่ด้านหน้าของอาคารกิลด์ Aftershock เกิดการปะทะกันของผู้เล่นกลุ่มใหญ่กลุ่มหนึ่ง ทางผู้เล่นของฝั่งป้องกันกิลด์ และเมืองนี้คือรองหัวหน้ากิลด์ Aftershock ซึ่งเธอเป็นสาวน้อยหน้าตาสละสลวยผมสั้นปะบ่าสีดำ สายอาชีพดาบคู่ เธอสวมเกราะเบาสีดำเพื่อเน้นความเร็ว ในมือกระชับดาบคู่เล่มงามระดับสูงเอาไว้พร้อมโจมตีศัตรูที่เข้ามาใกล้คมดาบของเธออยู่ตลอดเวลา เธอตะโกนใส่แกนนำของฝั่งศัตรูด้วยน้ำเสียงที่เหลืออด “นี่นายกล้าทำอย่างนี้ได้ยังไง นายคิดว่าพอได้เป็นราชันย์แล้วจะทำอะไรยังไงก็ได้งั้นเรอะ สไปค์!?” ทางฝั่งของผู้บุกรุกนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน มันคือ สไปค์ ชายผู้ที่พึ่งได้ตำแหน่งราชันย์แห่งน้ำแข็งไปหมาดๆ เขาโฉยโอกาสมาที่นี่ในขณะที่ราชันย์แห่งสายฟ้าผู้ปกครองนั้นไม่อยู่ เพื่อทำการยึดเมืองนี้มาอยู่ใต้อาณัติของเขา และเอาผลประโยชน์ล่อผู้เล่นให้แปรพักตร์มาเป็นพวกของตน “จุๆ เป็นสาวเป็นแส้ อย่าพูดจาไม่งามแบบนั้นสิ แล้วน้องซานเดรียไม่สนใจมาอยู่กับพี่บ้างหรอจ๊ะ พี่สัญญาว่าจะดูแลน้องเป็นพิเศษเลยล่ะ ฮี่ๆ” สไปค์ทำท่ายียวนกวนประสาทใส่ซานเดรียโดยไม่สนใจคำพูดเธอแม้แต่น้อย ซึ่งมีหรือที่สาวน้อยดาบคู่ที่มีศักดิ์เป็นถึงรองหัวหน้ากิลด์แห่งนี้จะยอมอยู่เฉย เธอกระชับดาบในมือแน่นพร้อมตั้งท่าจะพุ่งเข้าโจมตีใส่สไปค์ แต่ก็ต้องหยุดเอาไว้เท่านั้นเมื่อมีคนเข้ามาห้ามเสียก่อน “อย่าใจร้อนสิครับคุณซานเดรีย คุณก็รู้ว่าช่องว่างระหว่างราชันย์กับผู้เล่นทั่วไปนั้นมันห่างกันเกินไป คุณต้องใจเย็นกว่านี้นะครับ!” เป็นผู้เล่นระดับเสนาธิการหนุ่มร่างยักษ์คนหนึ่งเข้ามาห้ามเอาไว้ “อย่ามาห้ามฉันนะ! ถึงตอนนี้นายก็ยังคิดจะห้ามฉันเอาไว้อย่างนั้นหรอ นายดูสิ่งที่พวกมันทำกับเมืองเราสิ ถ้าพี่กลับมาเห็นสภาพเมืองเป็นแบบนี้แล้วฉันจะทำยังไง ฉันเป็นถึงรองหัวหน้าแท้ๆ แต่กลับไม่สามารถปกป้องเมืองเอาไว้ได้เลย บ้าเอ้ย!!”ซานเดรียโอดใส่ผู้เล่นเสนาธิการคนนั้นพลางนึกสมเพชตัวที่ไม่แข็งแกร่งพอที่จะปกป้องเมืองของตัวเองเอาไว้ได้ “โอ๋ๆ อย่าโมโหสิ ถ้าเป็นน้องซานเดรียคนสวยแล้วละก็ เดี๋ยวพี่ยอมยกตำแหน่งราชันย์ให้เลยก็ได้นะ ขอแค่ยอมเป็นตกเป็นของพี่ก็พอ ฮ่าๆ” สไปค์ยังไม่หยุดพูดจาละลาบละล้วงใส่ซานเดรีย แถมยังหัวเราะร่าไม่สนเหนือสนใต้ และคำพูดพวกนี้เองที่ทำให้เส้นความอดทนของสาวน้อยดาบคู่ขาดลง “ไอ่ บ้า เอ้ยย!!” ซานเดรียไม่อดทนอีกต่อไปแล้ว เธอกำดาบเล่มงามในมือแน่นพลันเรียกใช้ทักษะเสริมความสามารถทางกายภาพขั้นสูงสุดพร้อมที่จะโจมตีใส่ราชันย์หน้าใหม่ทันที ซานเดรียพุ่งใส่สไปค์ด้วยกำลังทั้งหมดที่มี ตอนนี้เธอไม่สนใจแล้วว่าชื่อของเธอจะกลายเป็นสีอะไร หรือจะติดโทษของการ PK หรือไม่ ที่เธอต้องการตอนนี้คือจะต้องเอาเลือดหัวของชายตรงหน้านี่ให้ได้เท่านั้น เกร๊ง.....ตู้ม......!!และก็เป็นไปตามคาด การโจมตีขอนซานเดรียถูกราชันย์หน้าใหม่รับเอาไว้ได้อย่างไม่ยากเย็นนัก แต่ถึงอย่างนั้นผลจากแรงปะทะที่รุนแรงจึงส่งผลให้เกิดคลื่นลมแรงออกไปด้านข้างจนมีผู้เล่นโดนลูกหลงไปไม่น้อย “ดาบคู่ระดับ SSS สินะ ไม่เบาเหมือนกันนี่น้องสาว แต่มันจบแล้วล่ะ!” เมื่อคมดาบเกิดปะทะกัน สไปค์ก็รับรู้ได้ทันทีว่าดาบคู่เล่มนั้นไม่ธรรมดาเลย แต่มีของดีเพียงเท่านั้นไม่อาจเอาชนะเขาได้ ครืนน....!!!สไปค์ปล่อยจิตสังหารแห่งราชันย์โจมตีใส่ซานเดรียโดยตรงเพียงคนเดียวเท่านั้น ซึ่งผลที่ได้ก็คือ ร่างกายของสาวน้อยซานเดรียนั้นสั่นเทา มันรุนแรงมากจนเธอถึงกับนั่งชันเข่าแทบประคองสติเอาไว้ไม่อยู่ พวกลูกกิลด์ที่แสนดีหวังจะเข้ามาช่วยเธอก็ต้องหยุดการกระทำทั้งหมดเมื่อโดนผู้เล่นระดับไฮคลาสนับ 10 คน กันทางเอาไว้อยู่ “อึก.....” ซานเดรียกลืนน้ำลายไปอึกใหญ่ ร่างกายพลันอ่อนเพลีย แขนขาเริ่มอ่อนแรงมากขึ้น สไปค์เห็นซานเดรียขยับไม่ได้ก็เริ่มได้ใจมากขึ้นไปอีกจนเผลอลงมือทำอะไรที่เขาอาจจะต้องเสียใจภายหลังไป มือสากๆของเขาเริ่มลูบไล้บนใบหน้าอันเนียนนุ่นนั้นไปมาไม่แคร์สายสายคนรอบข้างเลยแม้แต่น้อย ร้อยพันคำพูดแทะโลมสาวน้อยที่ใครได้ยินก็ต้องเลี่ยนจนแทบอ้วกไปตามๆกัน แต่การกระทำเหล่านั้นก็ได้หยุดลงไปเมื่อจู่ๆก็มีเสียงปริศนาดังขึ้น “เอามือสกปรกของแกออกไปให้ห่างจากน้องสาวของฉันเดี๋ยวนี้!!” เปรี้ยง!!!ทันใดนั้นเองก็มีสายฟ้าขนาดใหญ่ผ่าลงตรงจุดที่สไปค์ยืนอยู่พอดี แต่โชคยังดีที่เขายังมีไหวพริบในระดับสูงทำให้สามารถหลบสายฟ้าอันรุนแรงถึงขนาดที่ทำให้พื้นดินเกิดรอยแตกขนาดใหญ่ได้ทันเฉียดฉิว กลุ่มควันที่เกิดจากความร้อนจากสายฟ้าเผาพื้นดินค่อยๆจางหายไป ตอนนี้มันค่อยๆปรากฏชายวัยกลางคนสวมชุดสีขาวยืนแทนที่ตรงที่สไปค์เคยยืนอยู่ราวกับฉากคนเหล็กที่กำลังโผล่มาจากโลกอนาคตยังไงยังงั้นพร้อมกับเผยให้เห็นใบหน้าของเขาที่ไม่ว่าใครก็ต่างคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี และทำให้หลายคนที่เห็น หน้าซีดเป็นไก่ต้มเช่นกัน ซานเดรียที่เห็นบุคคลที่พึ่งมาใหม่นี้ก็เกิดน้ำตาคลอเบ้าขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมกับตะโกนอย่างสุดเสียงด้วยรอยยิ้มที่รอคอยมานานทันที "พี่กัส!!!"......

King - of - Element

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 43

คล้ายกับเรื่องKing - of - Element ที่คุณอ่าน

King - of - Element

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 43

คล้ายกับเรื่องKing - of - Element ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้