เช้าวันใหม่ที่สดใส วันนี้ยังเป็อีกวันที่แพรไหมใส่ชุดนักศึกษา วันนี้เธอมีเรียนรอบเช้า แพรไหมตื่นแต่เช้าเพื่อรีบออกไปเรียนที่คณะ
สำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยปีหนึ่ง หลายๆคนคงตื่นเต้นที่จะได้เจอเพื่อนใหม่ได้เจอกิจกรรมใหม่ๆ แต่สำหรับแพรใหม่นั้น เธอไม่อยากไปมหาวิทยาลัยเลยเพราะรู้ดีว่าจะต้องเจอกับคนที่ไม่อยากเจอ
ร่างเล็กในชุดนักศึกษาหญิงถูกระเบียบเป๊ะเสื้อพอดีตัวกระโปรงพลีทยาวคลุมเข่ารองเท้าผ้าใบสีขาว ยืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจกเพื่อเช็คความเรียบร้อยของตัวเอง
" แพรลูกกับข้าวเสร็จแล้วนะลูกแต่งตัวเสร็จหรือยัง" เสียงของผู้เป็วิชาญผู้เป็บิดาเรียกให้หญิงสาวออกจากภวังค์
" เสร็จแล้วค่ะพ่อแพรกำลังลงไป" แพรไหม รีบตอบกลับผู้เป็บิดา ที่ทำอาหารเช้าไว้รอซึ่งเป็กิจวัตรประจำวันอยู่แล้ว
" สู้ๆนะแพรไหม ไม่ว่าวันนี้จะเจออะไร เธอต้องยิ้มยิ้มเข้าไว้นะ" ให้กำลังใจตัวเองแต่พอนึกถึงหน้า คนบางคนหัวใจเ้ากรรมก็ดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาซะดื้อๆ
เหตุการณ์เมื่อวาน ยังอยู่ในโสตประสาทของเธออยู่เลย
" พ่อคะวันนี้แพรกลับค่ำหน่อยนะคะ แพรว่าจะลองไปถามพี่ที่รู้จัก เผื่อเขามีงานให้แพรทำ หลังเลิกเรียน"
" พ่อว่าแพรตั้งใจเรียนดีกว่าไหมจะเหนื่อยไปนะลูก เื่เงินค่อยว่ากันทีหลังพ่อยังพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง"
" ไม่เป็ไรค่ะพ่อแพรไหวถ้าไม่ไหวเดี๋ยวแพรบอกพ่อเองนะคะ เราเก็บเงินไว้ใช้ยามฉุกเฉินดีกว่าคะ" เธอบอกผู้เป็บิดาออกไปเพราะไม่อยากให้พ่อเป็กังวล
วิชาญได้แต่เอามือลูบหัวลูกด้วยความที่สงสารลูก ถ้าหากว่าเขาไม่ไว้ใจเพื่อนสนิทมากเกินไปชีวิตของแพรไหมคงมีความสุขมากกว่านี้ไม่ต้องทนลำบากแบบนี้
หน้าคณะวิศวะกรรม
แพรใหม่สูดหายใจลึกๆรวบรวมความกล้า เดินขึ้นตึกเพื่อที่จะไปเรียน แต่สายตาก็แอบสอดส่อง ว่าจะเจอคนบางคนไหมเพราะในใจกลัวเหลือเกินที่จะต้องเจอกับมาร์คัสคนที่เธอหนีหน้ามาตลอด
" เอาวะเป็ไงเป็กัน เขาคงเกลียดเราคงไม่อยากยุ่งกับเราหรอก"
เธอเดินขึ้นตึกเข้าห้องเรียนเพื่อฟังอาจารย์บรรยาย บรรยากาศเป็ไปด้วยความตึงเครียดเพราะนักศึกษาแต่ละคนยังปรับตัวไม่ได้ในภาควิชาที่ตัวเองเรียน
" หวัดดีชื่ออะไร.....เรานับดาวนะ" อยู่ดีๆ เสียงเรียกข้างหลังก็ดังขึ้นเป็เสียงของหญิงสาวหน้าตาน่ารักใส่แว่นหนาเตอะ ทักทายแพรไหม
" เราแพรไหม ยินดีที่ได้รู้จักนะ" แพรไหมตอบกลับคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่สดใส
" เราเพิ่งมา เรียนในกรุงเทพฯยังไม่มีเพื่อนเลยเธอมีเพื่อนหรือเปล่า" นับดาว พยายามแนะนำตัวเองเพราะตัวเองมาจากต่างจังหวัดยังไม่มีเพื่อน
" เรายังไม่มีเพื่อนที่คณะเลย นับดาวเป็เพื่อนกับเราได้นะ มีอะไรจะได้ให้คำแนะนำกันได้โอเคเปล่า"
"อืม" นับดาวกับแพรไหมต่างยิ้มให้กันกับมิตรภาพใหม่
โรงอาหาร
ภายในโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์่พักเที่ยงผู้คนมากมายต่างรอยืนซื้ออาหาร แพรไหมกับนับดาวหลังจากเรียนจบภาคเรียนเช้าแล้วจึงพากันมานั่งหาข้าวกินที่โรงอาหาร
ในระหว่างที่กำลังเดินจะถึงร้านอาหารตามสั่ง สายตาของ แพรไหมก็เหลือบไปเห็นกลุ่มรุ่นพี่กลุ่มหนึงที่เธอคุ้นตา
สายตาก็เหลือบไปเห็นกับคนคนหนึ่ง ที่หันหลังให้ถึงแม้ว่าเขาจะนั่งหันหลังให้เธอก็จำได้ดีว่าเขาคนนั้นคือใคร และตอนนี้ตรงหน้าเขาก็มีผู้หญิงสาม คนที่ยืนอยู่หนึ่งในนั้นกำลังยื่นของขวัญให้กับมาร์คัส
" พี่มาคัดคะหนูชื่อ เจนนี่ หนูชอบพี่มานานแล้วพี่พอจะเปิดใจพิจารณาหนูบ้างได้ไหม"เจนี่หนึ่งในแก๊งสามสาวพูดกับมาร์คัสตรงๆ ด้วยท่าทีที่เอียงอาย แตกต่างจากมาร์คัสนั่งนิ่งสายตา เฉยชา ไม่มีการตอบรับผู้หญิงตรงหน้าแต่อย่างใด แต่เขาต้องสะดุดกับคำพูดของวิล ที่เสียงดังขึ้น
"ชิบหาย... วันนี้มันวันอะไรวะ เหมือนมันมีเื่สนุกๆซะแล้ว" วิลพูดขึ้น ในขณะที่นั่งหันหน้ามาทางแพรไหมที่กำลังเดินเข้ามาภายในโรงอาหาร
" อะไรของมึงวะ"สกายยังงงๆกับคำพูดวิล
"ก็ดูนู้นสิ ใช่น้องที่วันก่อนมาสายแล้วไอ้มาร์คัสมันสั่งซ่อมน้องให้วิ่งรอบสนามไหมวะ"ทำให้สายตาทุกคนก็หันไปมองแพรไหมและนับดาวที่เดินเข้ามาในโรงอาหารกำลังจะเดินผ่านโต๊ะของกลุ่มมาร์คัสไป
"หึ !!!"มาร์คัสยกยิ้มมุมปาก ในใจก็มีความคิดอยากเอาคืนคนที่ทำให้เขาเจ็บปางตาย มือจึงเอื้อมไปรับของขวัญจากเจนนี่
" ขอบใจ"
หัวใจของแพรไหม เต้นเป็จังหวะ เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ต่อให้เธอเป็คนบอกเลิกแต่ความรู้สึกของเธอ มันก็คิดถึง เขาอยู่ลึกๆ แต่แพรไหมก็รู้ว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรเลย เธอต้องยอมรับความจริงเพราะทุกอย่างระหว่าเขาและเธอมันจบลงเมื่อ 3 ปีก่อน และตอนนี้เขาและเธอก็เหมือนคนแปลกหน้าที่ต่างคนต่างอยู่และเดินหน้าต่อไปในเส้นทางของตัวเองก็พอแล้ว
" นับดาวแพรอยากกินก๋วยเตี๋ยว เราไปซื้อก๋วยเตี๋ยวร้านมุมนู้นดีกว่าไหม"
มาคัสเมื่อรับของขวัญจากเจนนี่แล้ว สายตาก็เหลือบไปมองปฏิกิริยาของคนข้างหน้า แต่สิ่งที่เขาเห็น ก็ทำให้เขาหงุดหงิดขึ้นมาทันที สายตาที่แพรไหมมองมา ทำเหมือนเขาเป็คนแปลกหน้าเหมือนคนไม่ได้รู้สึกอะไรเลยทั้งที่มีผู้หญิง มาบอกชอบเขา
"แม่ง....."
" มึงเป็อะไรของมึง สาวบอกชอบแทนที่จะดีใจหรือมึงทำประชดใครอยู่"แทนไทแอบเห็นสายตาของมาร์คัสเลยกระซิบถาม
"......." มาร์คัสไม่ตอบ จึงลุกขึ้นจะเดินออกจากโรงอาหาร แต่ก็ต้องหยุดชะงัก เพราะสายตาหันไปเห็นว่ามีกลุ่มนักศึกษาชายหนุ่มกำลังแซว แพรไหมกับนับดาวอยู่
" ชื่ออะไรคร๊าบ......น้องสาว....น่ารักจังเลย...มีแฟนนนนนหรือยังงงง"
"เออ...." แพรไหมกับนับดาวพูดไม่ออก พยายามหลบสายตาของกลุ่มนักศึกษาชายตรงหน้าได้แต่เดินเลี่ยงไปเพราะไม่อยาก ยุ้งกับใคร
"เดี๋ยวก่อนสิ..ยังไม่ตอบพวกพี่เลย" หนึ่งในนักศึกษาชายยังคง ตื๊อแพรไหมกับนับดาวอยู่ แต่ทุกสิ่งก็อยู่ในสายตาของมาร์คัส
มาร์คัสจึงเดินเข้าไปทำทีว่า ปกป้องรุ่นน้องในคณะด้วยความที่ตัวเองเป็ลูกมาเฟียและเป็เ้าของมหาวิทยาลัยจึงเป็ที่รู้อิทธิพล ซึ่งคนในมหาลัยไม่มีใครกล้ายุ่งกับแก๊งเขาอยู่แล้ว ในระหว่างที่เดินไปทุกสายตาก็มอง ไปที่แก๊งมาร์คัส ที่เดินมา ทำให้กลุ่มนักศึกษาชายไม่กล้าสบสายตาและรีบปล่อยมือ ออกจากแขนของแพรไหม
" น้องเขาไม่เต็มใจตอบ ทำไมต้องคะยั้นคะยอให้ตอบด้วย"สายตามาร์คัสที่มองนิ่งและเยือกเย็น
"เออออ..เด็กเฮียมาร์คัสหรอครับพวกผมไม่รู้....ขะ...ขอโทษด้วย" กลุ่มนักเรียนชายพร้อมคํานับให้กลับมาร์คัส และขอโทษแพรไหมกับนับดาวที่เสียมารยาท
" ไม่ใช่เด็กกู..... แต่กูไม่ชอบให้ใครมา ลวนลามผู้หญิงต่อหน้า" มาร์คัสเหลือบมองแพรไหม
สายตามาคัดมองกลุ่มนักศึกษาชายและก็เหลือบไปมองแพรไหมทำให้หัวใจแพรไหมตกวูปเพราะธอรู้ดีว่ามาร์คัสหมายถึงอะไร
" คุณนะคะที่ช่วยแพรไว้" แพรไหมหันมาพูดกลับมาคัด นี่เป็ครั้งแรก ที่เธอตั้งใจที่จะคุยดีๆกับมาร์คัส
" เธออย่าเข้าใจผิด...........ฉัน......ไม่ได้ช่วยเธอ" พูดแล้วก็เดินออกไปไม่หันหลังมามองแพรไหมที่กำลังยืนนิ่งกับคำตอบมาร์คัส ทำหัวใจของเธอเหมือนแตกร้าวขึ้นมาทันที นี้สินะความเจ็บที่เธอจะต้องเจอต่อจากนี้
"ไอ้เชี้ย มึงเป็อะไรของมึงว่ะ"สกายเกาหัวงงกับมาร์คัส
✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨
เออ.....ไอ้เชี้ย มึงเป็ไรของมึงมาค์คัส จะพูดกับลูกสาวฉันดีๆได้ไหม ลูกเขยเปรต 0000000
3K
