ร้านหลบมุมคาเฟ่: เปิดร้านอาหารเชื่อมต่างโลกกลางกรุงเทพฯ

แสงแดดอัสดงสีส้มอมแดงสาดส่องผ่านรอยแยกมิติหลังคาเฟ่ ทอดเงายาวทับถมลงบนฝุ่นผงโลหะและคราบสนิมสีส้มแก่ของดินแดนรกร้างจักรกล

บรรยากาศรอบบานประตูตู้คอนเทนเนอร์หลังครัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงกระแสลมแห้งแล้งพัดหวีดหวิว หอบเอาผงเหล็กฟุ้งกระจายในอากาศเป็นระยะ

ลมพัดผ่านโครงเหล็กผุพังของตึกระฟ้าโบราณที่พังทลายอยู่ห่างออกไป เกิดเป็นเสียงหวีดร้องคล้ายเสียงดนตรีที่โศกเศร้า

ลีน่าขยับข้อต่อเหล็กที่ต้นแขนซ้ายเบาๆ เพื่อคลายความฝืดเคืองจากการสะสมของฝุ่นผงโลหะ

เธอเดินสำรวจกองเศษเหล็กใกล้พิกัดทางเข้าอย่างระมัดระวัง เพื่อหาชิ้นส่วนอะไหล่ไปซ่อมแซมระบบประมวลผลสำรองของเธอ

ดวงตาข้างขวาที่เป็นเลนส์กล้องดวงตาสีฟ้าครามส่องแสงกะพริบถี่ๆ ขณะฉายหน้าจอแจ้งเตือนสถานะขึ้นในลานสายตา

[สถานะระบบ: แกนพลังงาน 74% อุณหภูมิข้อต่อขา 42 องศาเซลเซียส]

[กำลังค้นหา: แผงวงจรนาโนระดับต่ำ, สายไฟทองแดงบริสุทธิ์]

เธอหวังจะนำเศษทองแดงเหล่านี้ไปแลกเป็นอาหารกระป๋องในเขตสลัม หรือนำมาปรับปรุงระบบระบายความร้อนที่มักจะทำงานหนักเวลาพุ่งตัวด้วยความเร็วสูง

*ตึก... ตึก...*

เสียงฝ่าเท้าโลหะของลีน่าดังกระทบพื้นทรายปนเหล็กเบาๆ เธอถอนหายใจยาวพลางคิดถึงความอบอุ่นในร้านหลบมุมคาเฟ่ที่เพิ่งเดินจากมา

ภายในร้านนั้นช่างน่าอยู่ มีทั้งกลิ่นหอมหวานของชานม กลิ่นเนยสดอบใหม่ และความใจดีของเจ้าของร้านมนุษย์

มันช่างแตกต่างจากดินแดนรกร้างจักรกลอันหนาวเหน็บและเต็มไปด้วยเศษเหล็กไร้ชีวิตชีวาแห่งนี้เหลือเกิน

*แกรก...*

เสียงโลหะกระทบแผ่นหินดังขึ้นเบาๆ จากเงามืดด้านหลังซากรถบรรทุกหุ้มเกราะที่จอดทิ้งร้างและขึ้นสนิมเขรอะอยู่ห่างออกไปไม่ไกล

ลีน่าชะงักฝีเท้าทันที ระบบตรวจจับเสียงสะท้อนในหูฟังเหล็กของเธอจับคลื่นสัญญาณเสียงกระซิบที่แผ่วเบาและผิดปกติได้จากพิกัดดังกล่าว

เธอรีบย่อตัวลงต่ำในทันที เพื่อหลบหลังแผ่นเหล็กหนาที่ผุพังตามกาลเวลา

ลีน่าปิดการทำงานของพัดลมระบายความร้อนในร่างกายชั่วคราว เพื่อป้องกันไม่ให้เสียงหมุนของใบพัดโลหะเล็ดลอดออกไป

*วิ้ง...*

เลนส์ดวงตาข้างขวาของเธอขยายภาพซูมผ่านความสลัวของยามเย็น ปรากฏร่างของสิ่งมีชีวิตสองร่างที่กำลังยืนจับกลุ่มสนทนากันอย่างมีเลศนัย

ร่างหนึ่งคือเอลฟ์ในชุดพรางตัวสีดำสนิทที่ทำจากผ้าไหมเงา ซึ่งมีคุณสมบัติในการดูดซับแสงและซ่อนตัวในเงามืดได้อย่างยอดเยี่ยม

ลีน่าสังเกตเห็นตราสัญลักษณ์รูปตาชั่งขลิบเงินใบเล็กซ่อนอยู่ใต้สาบผ้าคลุม ซึ่งเป็นตราประจำตัวของหน่วยปฏิบัติการลับแห่งสมาคมการค้าเอลฟ์

ส่วนอีกร่างหนึ่งเป็นมนุษย์ครึ่งสัตว์อสูรหมาป่าตัวใหญ่ยักษ์ สวมชุดเกราะหนังสัตว์เก่าเปื้อนโคลนแห้งกรังและมีกลิ่นอายคาวเลือดจางๆ

เขามีแววตาสีเหลืองอำพันดุร้าย และสะพายดาบโค้งเล่มใหญ่ที่ทำจากกระดูกอสูรผสมเหล็กกล้าสีดำสนิทไว้บนหลัง

ลีน่าปรับคลื่นรับเสียงของประสาทสัมผัสจักรกลให้มีความไวสูงสุด เพื่อบันทึกเสียงและฟังการสนทนาของทั้งคู่

เสียงสนทนาของคนทั้งสองดังขึ้นชัดเจนในระบบรับรู้ of เธอ แม้จะอยู่ห่างออกไปหลายเมตร

"ผู้แทนคอร์วินทำงานล้มเหลว... เจ้าของร้านมนุษย์นั่นปฏิเสธสัญญาควบรวมของสมาคมอย่างไร้เยื่อใย" เอลฟ์ชุดดำเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาและราบเรียบ

"พวกเจ้าจะเอายังไงต่อ? สมาคมการค้าเอลฟ์จะปล่อยให้ร้านนี้เปิดบริการอย่างอิสระและแย่งส่วนแบ่งงั้นรึ?" อสูรหมาป่าเอ่ยถามด้วยเสียงแหบต่ำและกระโชกโฮกฮาก

"เขตแดนปลอดภัยในร้านนั้นแข็งแกร่งเกินไป เวทมนตร์และการโจมตีทุกชนิดจะถูกลบล้างจนไร้ผลทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู" เอลฟ์ชุดดำอธิบายอย่างเคร่งเครียด

"แต่ทว่า... เจ้ามนุษย์ที่เป็นเจ้าของร้านไม่มีพลังฝึกฝนหรือพลังป้องกันตัวเองเลย หากเขาก้าวออกนอกขอบเขตปลอดภัยของร้าน"

"และที่สำคัญ จิ้งจอกเก้าหางลี่เหม่ยตนนั้น ล่าสุดสายลับของฝั่งข้ารายงานว่าเธอกำลังกบดานอยู่บนชั้นสองของคาเฟ่แห่งนี้" อสูรหมาป่าเอ่ยพลางเลียริมฝีปากด้วยความกระหาย

"ค่าหัวของเจ้าหญิงจิ้งจอกเก้าหางนั้นสูงลิบลิ่ว หากเราดักซุ่มอยู่นอกระยะประตูมิติ หรือหาวิธีก่อกวนกระแสพลังงานจากภายนอก..."

"ม่านพลังป้องกันนั่นอาจจะสั่นคลอนและล่มสลายลงได้ จากนั้นเราค่อยเข้าไปจับตัวนางและจัดการเจ้าของร้านซะ" อสูรหมาป่าเสนอแผนการชั่วร้าย

"ตกลงตามนี้... เราจะคอยเฝ้าสังเกตการณ์พฤติกรรมของเจ้าของร้าน และหาโอกาสลงมือตอนที่เขาออกไปหาซื้อวัตถุดิบนอกร้าน" เอลฟ์ชุดดำสรุปแผนการอย่างเป็นระบบ

ลีน่าที่แอบฟังอยู่รู้สึกตระหนกตกใจเป็นอย่างมาก มือเรียวบางที่เป็นเหล็กกล้าของเธอเริ่มสั่นเทาด้วยความกังวล

เธอต้องรีบกลับไปเตือนนนท์และเอลวิน่าให้เร็วที่สุด ก่อนที่ศัตรูจะวางกำลังล้อมรอบประตูมิติสำเร็จ

*แกรก...*

ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะขยับถอยหลัง นิ้วเหล็กของลีน่ากลับขยับไปโดนแผ่นสังกะสีบางๆ ข้างตัวโดยไม่ได้ตั้งใจจนเกิดเสียงดังขึ้น

"ใครน่ะ!" อสูรหมาป่าหันขวับมาทางซอกหลืบเหล็กทันที

ดวงตาสีเหลืองอำพันเบิกกว้างด้วยความระแวดระวัง พลางสูดดมกลิ่นอายน้ำมันเครื่องที่ลอยอยู่อย่างรวดเร็ว

*ฟุ่บ!*

ร่างของอสูรหมาป่าพุ่งทะยานเข้าหาพิกัดที่ลีน่าซ่อนอยู่ราวกับสายฟ้าแลบ ดาบโค้งเล่มใหญ่ในมือถูกชักออกมาฟันขวางในทันที

*เคร้ง!*

ดาบโค้งปะทะกับแผ่นเหล็กหนาที่ลีน่าใช้บังร่างจนขาดเป็นสองท่อน สะเก็ดไฟสาดกระจายไปทั่วบริเวณ

ลีน่าไม่รอช้า เธอรีบเปิดระบบขับเคลื่อนข้อต่อขาให้ทำงานเต็มกำลังร้อยเปอร์เซ็นต์ในทันที

*ฟู่!*

กลไกลูกสูบไฮดรอลิกแรงดันสูงดีดร่าง of เธอให้พุ่งทะยานหลบหนีออกจากซอกเหล็กอย่างรวดเร็ว

"ไซบอร์กงั้นเรอะ! อย่าคิดว่าจะหนีพ้น!" อสูรหมาป่าคำรามพลางฟาดฟันคมดาบวายุไล่หลังเธอมา

*ครืน...*

คลื่นพลังลมตัดผ่านซากเหล็กแถบนั้นจนขาดสะบั้นเฉียดหลังของลีน่าไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด

ลีน่าใช้แรงส่งสุดท้ายพุ่งตัวข้ามประตูลูกผสมกลับเข้าสู่ร้านหลบมุมคาเฟ่ได้อย่างหวุดหวิด

เธอรีบปิดประตูลูกผสมและลงกลอนเหล็กกล้าอย่างแน่นหนาเสียงดังสนั่น

*ปัง!*

ร่างของลีน่าทรุดลงพิงประตูตู้คอนเทนเนอร์ ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยจากความตื่นตระหนกและเครื่องยนต์ระบายความร้อนที่ทำงานหนักเกินพิกัด

ไอความร้อนสีขาวโพนพวยพุ่งออกมาจากช่องระบายข้างลำตัว ส่งเสียงหวีดหวิวระบายแรงดันสะสม

นนท์และเอลวิน่าที่กำลังช่วยกันเช็ดทำความสะอาดแก้วน้ำและเตรียมร้านอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ สะดุ้งตกใจเมื่อได้ยินเสียงประตูปิดดังลั่น

"คุณลีน่า! เกิดอะไรขึ้นครับ? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" นนท์รีบวางผ้าเช็ดแก้วแล้ววิ่งเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง

"พี่นนท์คะ... ลมหายใจของคุณลีน่าดูติดขัดและตัวของเธอร้อนจี๋เหมือนเหล็กเผาไฟเลยค่ะ!" เอลวิน่าเอ่ยด้วยความตกใจ พลางรีบเข้ามาช่วยพยุงร่างไซบอร์กสาวไปนั่งที่เก้าอี้

"ระบบ... แกนพลังงานหลักของฉันร้อนเกินพิกัดชั่วคราวค่ะ... และระบบขับเคลื่อนขาซ้ายเกิดความเสียหาย 12%" ลีน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านพลางชี้ไปที่หน้าอกของเธอ

นนท์เห็นท่าไม่ดีจึงรีบวิ่งเข้าไปในห้องครัวทันทีเพื่อเตรียมเครื่องดื่มที่จะช่วยลดอุณหภูมิร่างกายของเธอ

เขานำน้ำแร่บริสุทธิ์จากป่าเอลฟ์ที่แช่เย็นจนเป็นเกล็ดน้ำแข็งบางๆ มาเตรียมไว้

จากนั้นบีบน้ำมะนาวแป้นสดๆ ลงไป ตามด้วยน้ำผึ้งป่าแท้ที่ได้จากรังผึ้งยักษ์ในเขตป่าลึก และใบสะระแหน่ป่าที่บดละเอียดจนส่งกลิ่นหอมเย็น

กลิ่นหอมชื่นใจของมะนาวและสะระแหน่แผ่กระจายไปทั่วห้องครัว นนท์รีบคนส่วนผสมให้เข้ากันจนเกิดเสียงน้ำแข็งกระทบขอบแก้ว

*แกร๊ง... แกร๊ง...*

นนท์นำแก้วเครื่องดื่มเย็นฉ่ำนี้มาส่งให้ลีน่าทันที

"ดื่มน้ำมะนาวน้ำผึ้งมิ้นต์เย็นนี้ก่อนครับคุณลีน่า มันจะช่วยลดความร้อนในตัวและฟื้นฟูระบบพลังงานได้ครับ" นนท์บอกด้วยความอ่อนโยน

*งับ... อึก... อึก...*

ลีน่ารับแก้วไปแล้วดื่มเครื่องดื่มเย็นชื่นใจนั้นเข้าไปอย่างรวดเร็ว

รสเปรี้ยวอมหวานเข้มข้นของมะนาวและน้ำผึ้งป่าผสานกับความเย็นซ่าของใบสะระแหน่แผ่ซ่านไปทั่วช่องปากและลำคอของเธอ

พลังงานมานาธาตุน้ำและลมอันบริสุทธิ์จากน้ำแร่ต่างโลกวิ่งตรงเข้าสู่ระบบระบายความร้อนและแกนพลังงานไซบอร์กอย่างรวดเร็ว

*วิ้ง...*

หน้าจอโฮโลแกรมแจ้งเตือนความร้อนของลีน่าค่อยๆ เปลี่ยนจากสีแดงเตือนภัยกลายเป็นสีเขียวปกติ

เสียงพัดลมระบายความร้อนที่หน้าอกของเธอค่อยๆ ผ่อนกำลังลง ระบบภายในกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

"ฮ่า... รู้สึกเย็นและสบายตัวขึ้นมากเลยค่ะ ขอบคุณมากนะคะเจ้าของร้าน" ลีน่าเอ่ยพลางถอนหายใจยาว แววตาสีฟ้าครามกลับมาทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพอีกครั้ง

เอลวิน่าขยับมือเบาๆ ปล่อยพลังเวทมนตร์สายลมสายเล็กๆ ช่วยพัดเป่าคราบฝุ่นเหล็กออกจากเสื้อผ้าและผมของลีน่าอย่างใส่ใจ

"ไม่เป็นไรครับ ดีแล้วที่คุณปลอดภัย แล้วเมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้นที่ดินแดนรกร้างจักรกลงั้นหรือครับ?" นนท์ถามด้วยแววตาห่วงใย

ลีน่ารีบเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เธอได้ยินเกี่ยวกับการสมคบคิดระหว่างสายลับสมาคมการค้าเอลฟ์และสายลับอสูรหมาป่าให้ทั้งสองคนฟังอย่างละเอียด

บรรยากาศในร้านหลบมุมคาเฟ่พลันตึงเครียดและเงียบงันลงทันตาเห็น

"พวกนั้นถึงกับร่วมมือกันดักเล่นงานพี่นนท์นอกเขตปลอดภัยเลยเหรอเนี่ย..." เอลวิน่ากำหมัดแน่นด้วยความโกรธ แววตาสีเขียวมรกตวาวโรจน์

"แถมยังจ้องจะเล่นงานคุณลี่เหม่ยด้วย... นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้วนะคะพี่นนท์" เอลวิน่าหันมามองนนท์ด้วยความวิตกกังกัง

นนท์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเขาดูจริงจังและเคร่งขรึมขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เขาไม่คิดเลยว่าการปฏิเสธสัญญาของสมาคมการค้าเอลฟ์จะดึงดูดศัตรูจากมิติสัตว์อสูรเข้ามาสมทบด้วยรวดเร็วขนาดนี้

และที่สำคัญ ความปลอดภัยรอบนอกร้านกำลังกลายเป็นจุดอ่อนที่อันตรายที่สุดที่ศัตรูเล็งเห็น

"ขอบคุณมากนะครับคุณลีน่า คำเตือนของคุณช่วยชีวิตพวกเราไว้จริงๆ" นนท์เอ่ยขอบคุณจากใจจริง พลางตบไหล่เธอเบาๆ

ขณะนั้นเอง หน้าจอระบบสีฟ้าครามก็กะพริบแจ้งเตือนขึ้นกลางอากาศตรงหน้าของนนท์อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

*ติ้ง!*

[ตรวจพบสัญญาณคุกคามและความประสงค์ร้ายรอบอาณาเขตภายนอกร้านค้า]

[ลีน่ามอบคำเตือนสำคัญเพื่อเตรียมรับมือวิกฤตความปลอดภัย]

[ได้รับรางวัลการข่าวสาร: +280 EXP]

[ได้รับยอดรายได้บริการสะสมระหว่างวัน: +3,500 บาท]

[ได้รับแต้มมิติสะสม: +40 แต้ม]

[สรุปแต้มปัจจุบัน:]

[ค่าประสบการณ์สะสมปัจจุบัน: 1,350 / 1,800 EXP เลเวล 15]

[แต้มมิติสะสมคงเหลือปัจจุบัน: 320 แต้ม]

[ยอดเงินสดสกุลบาทสะสมปัจจุบัน: 44,500 บาท]

นนท์มองดูตัวเลขแต้มมิติสะสม 320 แต้มบนหน้าจอพลางขยับแว่นสายตาด้วยความเด็ดเดี่ยว

"ดูเหมือนว่า... ถึงเวลาที่เราจะต้องยกระดับการป้องกันรอบตัวร้านให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้นกว่าเดิมแล้ว" นนท์พึมพำเบาๆ พลางกวาดสายตามองหารายการอัปเกรดระบบความปลอดภัยของร้านในทันที...