เช้าวันเสาร์ที่สดใส แสงแดดอุ่นๆ สาดส่องเข้ามาโซนที่นอนเล็กๆ ของบ้านหลิง บรรยากาศภายในบ้านเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความกดดันเื่ หนี้สินที่เคยกดทับบ่าของทุกคนมลายหายไป เหลือไว้เพียงเสียงหัวเราะและกลิ่นหอมของ ข้าวต้มกุ๊ยที่ย่าจูตื่นมาทำแต่เช้าตรู่
หลิงซูเหยายืนอยู่หน้ากระจกเงาบานยาว เธอกำลังสำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง วันนี้ เธอเลือกสวมเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวทับด้วยเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตสีฟ้าอ่อนพับแขน สวมกางเกง ยีนส์ทรงกระบอกและรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่เก่ง รวบผมหางม้าสูงเผยให้เห็นใบหน้าเรียวสวยที่ เริ่มมีเืฝาดสุขภาพดี
"ดูทะมัดทะแมง เหมือนเด็กสาวผู้รักการอ่านที่กำลังจะไปห้องสมุด... เป๊ะ!" เธอพึมพำกับ ตัวเองพร้อมรอยยิ้มมุมปาก
เธอยกมือขึ้นตบกระเป๋าสะพายใบเล็กเบาๆ ภายในนั้นมี 'อาวุธลับ' ที่เธอเตรียมไว้เมื่อวาน... ตลับยาดมสูตร 'ลมหายใจ์' และเข็มเงินชุดเล็กเผื่อฉุกเฉิน
"หลิงอวี้... พร้อมไหม?"
[ระบบหลิงอวี้ 9.0 : พร้อมปฏิบัติการครับเ้านาย! ผมจับสัญญาณ GPS ของเป้าหมายได้ แล้ว 'นายท่านผู้เฒ่าหลี' เพิ่งออกจากคฤหาสน์เมื่อ 15 นาทีที่แล้ว รถยนต์ส่วนตัวกำลังมุ่ง หน้าไปทางทิศตะวันตก... จุดหมายคือ 'ซูเปอร์มาร์เก็ตตระกูลหลี่' สาขาถนนหนานจิง ตามคาดครับ!]
"ดีมาก..." แววตาของเด็กสาวเปลี่ยนเป็มุ่งมั่น "วันนี้เราจะไปตก 'ปลาตัวใหญ่' กัน"
หลิงซูเหยาเดินออกมาจากห้องนอน บอกลาปู่ย่าและพ่อแม่ โดยอ้างว่าจะไปหาข้อมูลทำรายงานที่ห้องสมุดประชาชน ซึ่งทุกคนก็สนับสนุนเพราะเห็นว่าเธอตั้งใจเรียนขึ้นมาก
…………………………………..
ณ ซูเปอร์มาร์เก็ตตระกูลหลี่ สาขาถนนหนานจิง
ซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ใจกลางย่านการค้าคับคั่งไปด้วยผู้คนในวันหยุดสุดสัปดาห์ หลิงซูเหยาเดินเข็นรถเข็นคันเล็กทำทีเป็เลือกซื้อของใช้ในบ้าน สายตากวาดมองไปทั่วโซนผักสดตามพิกัดที่ AI ระบุ
[แจ้งเตือน : เป้าหมายอยู่ห่างออกไป 50 เมตร ที่โซนผักออร์แกนิคครับ... ลักษณะชายชรา สวมเสื้อคอจีนสีน้ำเงินเข้ม กางเกงผ้าฝ้ายสีดำ สวมรองเท้าผ้าปักลายเมฆแบบนุ่มสวมใส่ สบาย ดูเป็คุณปู่ใจดีทั่วไปครับ]
ซูเหยาค่อยๆ เข็นรถเข้าไปใกล้ จนเห็นชายชราท่าทางภูมิฐานแต่ดูสมถะกำลังยืนเลือกผักอยู่ เขาแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสไตล์จีนประยุกต์ที่ตัดเย็บอย่างประณีตแต่เรียบง่าย เนื้อผ้าดูระบายอากาศได้ดี เหมาะกับคนสูงวัย
ผู้เฒ่าหลี่หยิบกะหล่ำปลีหัวหนึ่งขึ้นมา พลิกดูความสดด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ พยักหน้าเบาๆ อย่างพอใจเมื่อเห็นว่าผักสดสะอาดและจัดเรียงอย่างเป็ระเบียบ
พนักงานจัดเรียงสินค้าหนุ่มเดินเข็นรถเข็นสินค้าผ่านมาพอดี เห็นชายชรายืนเลือกของอยู่ ก็ยิ้มให้ตามมารยาท "สวัสดีครับคุณตา ผักกาดขาวเพิ่งลงใหม่เมื่อเช้าเลยนะครับสดมาก เลือกได้เลยครับ" พนักงานพูดอย่างสุภาพก่อนจะขอตัวไปทำงานต่อ
ผู้เฒ่าหลียิ้มตอบบางๆ "ขอบใจนะพ่อหนุ่ม" เขาดูผ่อนคลายและพอใจกับการทำงานของพนักงานสาขานี้ ไม่ได้มีท่าทีจับผิดอะไร แค่มาเดินพักผ่อนและดูความเรียบร้อยเงียบๆ เท่านั้น
หลิงซูเหยาที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ พยักหน้ากับตัวเอง
'บรรยากาศปกติมาก... เหมาะที่สุดที่จะสร้างสถานการณ์' "หลิงอวี้... เริ่มแผนการ!"
[รับทราบ! เริ่มปล่อยคลื่นความถี่ต่ำกระตุ้นประสาทการทรงตัว... เป้าหมายจะเริ่มวิงเวียนใน
3... 2... 1...]
ทันทีที่ AI นับจบ ร่างของชายชราที่กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบแครอทก็ชะงัก มือไม้สั่นเทาเล็กน้อย ขาแข้งเริ่มอ่อนแรงโลกหมุนติ้วกะทันหันเหมือนพื้นดินเอียงวูบ
"อะ... อ้าว..." ผู้เฒ่าหลีร้องเสียงหลงร่างกายโอนเอนเซถลาไปด้านหลัง เขายกมือกุมขมับ พยายามจะทรงตัวแต่ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปหมด
"ว้าย! คุณตาคนนั้นเป็ลม!" ลูกค้าหญิงคนหนึ่งร้องขึ้นด้วยความใ คนรอบข้างเริ่ม หันมามองด้วยความแตกตื่น แต่ยังไม่มีใครกล้าเข้ามาประคองทันทีเพราะความใ
ในเสี้ยววินาทีวิกฤต หลิงซูเหยาพุ่งตัวเข้าไปด้วยความเร็ว ร่างบางสไลด์ตัวเข้าไปรับร่าง ของผู้เฒ่าหลี่ไว้ได้ทันก่อนที่เขาจะล้มฟาดพื้น
"คุณปู่คะ! คุณปู่"
ซูเหยาประคองร่างชายชราให้นั่งลงพิงกับชั้นวางของอย่างนุ่มนวล เธอหันไปบอกคนที่มุงดู ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ชัดเจน "อย่าเพิ่งมุงนะคะ ขออากาศถ่ายเทให้คนป่วยหน่อยค่ะ!"
จากนั้นเธอก็หันกลับมาสนใจผู้เฒ่าหลี่ ใบหน้าของเขาซีดเผือด เหงื่อกาฬแตกพลั่ก หายใจติดขัด ซูเหยาไม่รอช้า เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสะพายหยิบ 'ตลับยาดม’ ออกมา เปิดฝาออกแล้วจ่อไปที่จมูกของชายชรา
พร้อมกันนั้น มืออีกข้างของเธอก็กดนวดคลึงไปที่จุด 'เหอูกู่' บริเวณง่าม นิ้วโป้งและนิ้วชี้ และจุด 'เน่ยเชวียน' ที่ข้อมือ เพื่อกระตุ้นการไหลเวียนของลมปราณ
"คุณปู่คะ... สูดหายใจลึกๆ นะคะ ช้าๆ... " เธอกระซิบเสียงนุ่มนวล
กลิ่นหอมเย็นสดชื่นที่แตกต่างจากยาดมทั่วไปอย่างสิ้นเชิงลอยแตะจมูกผู้เฒ่าหลี มันไม่ได้ฉุนจนแสบจมูก แต่เป็กลิ่นหอมล้ำลึกของพิมเสนแท้ผสมกับสมุนไพรเย็นๆ บางอย่างที่ทำ
ให้สมองที่กำลังหมุนติ้วหยุดนิ่งลงทันตาเห็น ความรู้สึกเย็นซ่าแล่นพล่านไปทั่วโพรงจมูก และขึ้นไปเคลียร์สมองจนโล่งโปร่ง
"เฮือก..." ผู้เฒ่าหลี่สูดหายใจเฮือกใหญ่ ดวงตาที่พร่ามัวค่อยๆ กลับมาโฟกัสชัดเจนขึ้น สีหน้าเริ่มมีเืฝาด
"เป็ยังไงบ้างคะ? ดีขึ้นไหม?" เสียงหวานใสถามด้วยความห่วงใย
ผู้เฒ่าหลี่กระพริบตาถี่ๆ มองเห็นใบหน้าของเด็กสาวหน้าตาสะสวย ผิวพรรณผ่องใส ที่กำลังจ้องมองเขาด้วยสีหน้าเป็กังวล มือของเธอยังคงนวดจุดชีพจรให้เขาอย่างชำนาญ
"หนู... ฉัน... ดีขึ้นแล้ว..." เสียงแหบพร่าเอ่ยตอบ "ยานั่น... กลิ่นอะไร? หอมมาก..."
ซูเหยายิ้มบางๆ ปิดฝาตลับยาดมแล้วยัดใส่มือชายชรา "ยาดมสมุนไพรสูตรของหนูเองค่ะ 'ลมหายใจ์' ช่วยแก้วิงเวียน หน้ามืด ตาลาย... คุณปู่ลองดมดูอีกนิดนะคะ"
เธอยื่นขวดน้ำเปล่าที่เพิ่งเปิดฝาใหม่ๆ ให้เขาดื่ม "จิบน้ำหน่อยค่ะ จะได้สดชื่นขึ้น"
ผู้เฒ่าหลี่รับน้ำไปจิบ พลางสูดดมยาดมในมืออีกครั้ง ยิ่งดมยิ่งรู้สึกว่าสมองแจ่มใส ร่างกายที่เคยหนักอึ้งกลับเบาสบายอย่างน่าประหลาด เขาแอบทึ่งในใจ 'เด็กคนนี้... รู้วิธีปฐมพยาบาล แถมยาดมนี่ก็สรรพคุณวิเศษนัก กลิ่นหอมล้ำลึก ไม่ใช่ของดาดๆ ตามท้องตลาดแน่'
"ขอบใจมากนะหนู..." ผู้เฒ่าหลี่เอ่ยเสียงอ่อนโยน พยายามจะขยับตัวลุกขึ้น
"อย่าเพิ่งลุกค่ะคุณปู่!" ซูเหยาแตะแขนเขาไว้เบาๆ ห้ามปรามด้วยความห่วงใย "นั่งพักอีกสักครู่เถอะค่ะ ให้ร่างกายปรับตัวก่อน เดี๋ยวหน้ามืดอีกจะแย่... คุณปู่มาคนเดียวหรือเปล่าคะ? มีญาติมาด้วยไหม?"
เมื่อเห็นว่าชายชราอาการคงที่แล้ว ซูเหยาก็ค่อยๆ พยุงเขาให้ลุกขึ้นยืนนั่งบนเก้าอี้ที่พนักงานรีบนำมาให้ และยืนรอช่วยเหลืออยู่ห่างๆ
"เอ่อ... ฉันมากับคนขับรถ เขาคงไปหาที่จอดรถอยู่" ผู้เฒ่าหลีตอบ
"งั้นเรารอคนขับรถก่อนนะคะ หนูจะอยู่เป็เพื่อนจนกว่าเขาจะมาค่ะ" ซูเหยายืนข้างๆ ไม่ แสดงท่าทีรีบร้อน เธอชวนคุยเื่ดินฟ้าอากาศเล็กน้อยเพื่อให้ชายชราผ่อนคลาย
ผ่านไปครู่ใหญ่ ชายวัยกลางคนท่าทางทะมัดทะแมงก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา สีหน้าใ เมื่อเห็นเ้านายของตนนั่งรออยู่โดยมีเด็กสาวยืนข้างๆ
"นายท่าน! นายท่านเป็อะไรหรือเปล่าครับ? ผมขอโทษที่มาช้า" คนขับรถรีบปรี่เข้ามา
“ได้ยินคนบอกมีคนเป็ลมอยู่ในร้านผมเกรงว่าจะเป็ท่านเลยรีบเข้ามาดูครับ”
ผู้เฒ่าหลี่โบกมือห้ามความตื่นตูมของลูกน้อง "ฉันไม่เป็ไรแล้ว... แค่หน้ามืดนิดหน่อย ได้แม่หนูคนนี้ช่วยปฐมพยาบาลไว้"
เมื่อเห็นว่ามีคนดูแลแล้ว ซูเหยาก็เตรียมตัวเอ่ยลา "ในเมื่อมีคนมาดูแลแล้ว หนูขอตัวก่อนนะคะคุณปู่ ขอให้หายไวๆ นะคะ" เธอส่งยิ้มให้และทำท่าจะเดินจากไป
"เดี๋ยวสิหนู! รอเดี๋ยวก่อน!" ผู้เฒ่าหลี่รีบร้องเรียก
"คะ?" ซูเหยาหันกลับมา
ผู้เฒ่าหลี่พยุงตัวลุกขึ้นยืนโดยมีคนขับรถประคอง เขาจ้องมองตลับยาดมพลาสติกในมือ สลับกับหน้าเด็กสาว แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชมและสนใจอย่างจริงจัง
"หนูชื่ออะไร? ปู่ต้องขอขอบใจหนูมากจริงๆ ที่ช่วยปู่ไว้"
"หนูชื่อ หลิงซูเหยา ค่ะ" ซูเหยาตอบอย่างนอบน้อม
"หนูซูเหยา... ยาดมตลับนี้..." ผู้เฒ่าหลี่ยกตลับพลาสติกขึ้นมา "หนูบอกว่าหนูปรุงเองใช่ไหม?"
"ใช่ค่ะ หนูศึกษาตำราสมุนไพรแล้วลองทำใช้เองค่ะ"
"มันยอดเยี่ยมมาก... ปู่เป็โรควิงเวียนเรื้อรังมานาน ใช้ยามาสารพัดขนานก็แค่ทุเลา แต่ดมยานี้ของหนูแค่แป๊บเดียว สมองปู่ก็โล่งสบายมากเลย" น้ำเสียงของชายชราตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ
"ปู่อยากจะขอรบกวนหนูสักหน่อย... หนูช่วยทำยานี้ให้ปู่อีกได้ไหม? หรือถ้าหนูไม่หวง... ปู่ อยากจะขอซื้อสูตรยานี้จากหนู ปู่ให้ราคาไม่อั้นเลยนะ มันดีมากจริงๆ"
คำว่า 'ขอซื้อสูตร' ทำให้ซูเหยาแอบยิ้มในใจ แต่ภายนอกเธอยังคงรักษาท่าทีเด็กสาวผู้ถ่อมตน
"คุณปู่ถูกใจหรือคะ? ได้ยินแบบนี้หนูปลื้มใจมากค่ะ... เื่สูตรยาหนูคงต้องขอกลับไปเรียบเรียงก่อน เพราะหนูปรุงตามความเข้าใจของตัวเอง ยังไม่ได้จดบันทึกเป็สัดส่วนที่แน่นอนเลยค่ะ แต่ถ้าคุณปู่อยากได้เพิ่ม หนูทำให้ได้ค่ะ ไม่ต้องซื้อหรอกค่ะ ถือว่าเป็ของขวัญให้ผู้ใหญ่"
"ไม่ได้ๆ ของดีขนาดนี้จะให้ฟรีๆ ได้ยังไง" ผู้เฒ่าหลีรีบล้วงหยิบนามบัตรใบหนึ่งออกมาจาก กระเป๋าเสื้อเป็นามบัตรเรียบๆ สีครีม เขียนเพียงชื่อ 'หลีหง' และเบอรโ์ทรศัพท์ส่วนตัว ไม่มีตำแหน่งใดๆ ระบุไว้
"นี่นามบัตรปู่... หนูรับไว้นะ ปู่อยากตอบแทนน้ำใจหนูจริงๆ และปู่จริงจังเื่อยากได้ยาดมนี่เพิ่มนะ ถ้าหนูทำเสร็จเมื่อไหร่ หรือถ้าเปลี่ยนใจเื่ขายสูตร โทรหาปู่ได้ตลอดเวลาเลยนะ"
ซูเหยารับนามบัตรมาถือไว้ ทำท่าสนใจ “ขอบคุณค่ะคุณปู่หลี่... จริงๆ แล้วหนูชอบศึกษา เื่สมุนไพรจีนค่ะ กำลังรวบรวมข้อมูลสมุนไพรหายากอยู่”
ผู้เฒ่าหลี่ ตาเป็ประกาย “ปู่ก็ชอบสะสมสมุนไพรหายากเหมือนกัน พรุ่งนี้ถ้าหนูว่างมาดื่มน้ำชากับปู่ที่บ้านได้นะ ถ้าหนูชอบเื่สมุนไพร เราคงคุยกันถูกคอแน่ๆ เผื่อหนูทำยาดมให้ปู่เสร็จด้วย” ปู่หลี่ใจร้อนอยากได้สูตรยาดม
“พรุ่งนี้เหรอคะ หนูขอกลับไปขออนุญาตที่บ้านก่อนนะคะคุณปู่ แล้วหนูจะโทรไปบอกคุณปู่เื่พรุ่งนี้อีกทีค่ะ ส่วนยาดม ถ้าพรุ่งนี้ที่บ้านอนุญาตหนูจะรีบทำไปให้เพิ่มค่ะ"
"ได้เลยหนู ปู่จะรอฟังข่าวดี อย่าลืมโทรมานะ" ผู้เฒ่าหลี่ยิ้มกว้างจนตาหยี
"ค่ะคุณปู่ เย็นนี้หนูจะโทรไปนะคะ รักษาสุขภาพด้วยค่ะ" ซูเหยาโค้งอย่างนอบน้อม เดินจากไปพร้อมรอยยิ้มสดใส
ทิ้งให้ผู้เฒ่าหลี่มองตามหลังด้วยความชื่นชม ในมือยังกำตลับยาดมพลาสติกสีขาวไว้แน่น ราวกับของล้ำค่า
……………………………….
4K
![หมื่นอสูรก้มกราบ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1620879063_83193514.webp)
