ผู้ร่วงหล่น

หลังจากแจ๊คไปได้สักพักหนึ่งพื้นดินใต้ล่างได้เกิดการสั่นสะเทือนจนแผ่นดินยกตัวสูงขึ้น มีเงาขนาดใหญ่เงาหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมามองแอ่งเลือดยักษ์ตาเดียวพร้อมกับคำรามด้วยความโกรธแค้น

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เสียงคำรามดังไปทั่วป่ายักษ์ตาเดียวก่อนจะมีเงาขึ้นกระโดดลงมาจากท้องฟ้ากระทบกับพื้นดินจนพังทลาย

เงาขนาดใหญ่ที่ปรากฏตัวใต้พื้นดินคือราชาภูเขาและเงาที่กระโดดลงมาจากท้องฟ้าคือราชาที่ราบต่ำ ทั้งคู่เห็นซากศพลูกหลานของตนเองจึงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว

พร้อมพยายามจะมองหาว่าใครเป็นคนฆ่าลูกหลานของตน ในตอนนี้ราชาที่ราบต่ำตามร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลสาหัส แม้แต่แขนยังมีรอยดาบขนาดใหญ่ปรากฏอยู่ที่แขน

ราชาที่ราบต่ำหันไปหาราชาภูเขาก่อนจะถามว่า

“ราชาภูเขาเจ้าเห็นคนที่ฆ่าลูกหลานของเราไหม”

ราชาภูเขาสงบสติอารมณ์ก่อนหันลงมามองราชาที่ราบต่ำตามร่างกายของราชาภูเขาก็มีบาดแผลเหมือนกันตรงกลางลำตัวมีบาดแผลไฟไหม้ขนาดใหญ่สีดำ

และทั้งคู่มีกลิ่นคาวเลือดกระจายไปทั่วบริเวณแต่เหมือนว่าทั้งคู่จะไม่ค่อยสนใจบาดแผลที่ตนเองได้รับเท่าไร

“ฉันได้ยินเสียงใต้ดินว่ามีเท่าหนึ่งขนาดเล็กกำลังต่อสู้กับยักษ์ตาเดียวตัวนี้ เท้าขนาดเล็กนั้นขนาดเท่ากับมนุษย์คนเดียวเท่านั้น สิ่งต่อมาฉันตกใจมากคือเท้าขนาดเล็กระเบิดพละกำลังจนพื้นดินสั่นสะเทือนก่อนจะสังหารยักษ์ตาเดียวนี้ภายในการโจมตีครั้งเดียวและหายไปอย่างไร้ร่องรอย”

“เป็นไปไม่ได้ที่จะสังหารได้ในหมัดเดียว”

ราชาที่ราบต่ำพูดขึ้นมาเพราะว่ายักษ์ตาเดียวที่ตายมีระดับพลังถึงอสูรระดับกลางต่อในจอมนักรบก็ต้องใช้10-20กระบวนท่าถึงจะสามารถสังหารยักษ์ตาเดียวลงได้

ราชาภูเขาหันมาถามราชาที่ราบต่ำเหมือนกันว่า

“นายไม่เห็นใครบินหนีไปทางท้องฟ้าบางหรือไง”

“ไม่มีใครหลบหนีไปจากสายตาของฉันได้ แต่มันไม่ได้บินหนีไปทางท้องฟ้า.......”

“ส่วนของฉันไม่ได้ยินเสียงการเดินใต้พื้นดินเช่นกัน.....”

ราชาที่ราบต่ำและราชาที่ราบสูงมองหน้าก่อนจะแสดงอาการตกใจเพราะว่ามันไม่ได้เดินบนพื้นดินและไม่ได้บินหนีไปทางท้องฟ้า

ราวกับหายไปเฉย ๆ แค่ปรากฏตัวขึ้นและหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราชาภูเขาลูบคางของตนก่อนจะพูดขึ้นมา

“หรือว่าจะเป็นพวกอาณาจักรโดฮาหรือสมาคมนักผจญกัน”

“สมาคมนักผจญเป็นไปไม่ได้หรอกเพราะว่าตอนนี้ฉันได้ข่าวว่าสมาคมนักผจญภัยถูกโจมตีจากนักรบที่สวมชุดเกราะชุดสีเขียวม่วงเทา มีคนบอกว่าถ้าพบเห็นคนสวมชุดเกราะนั้นให้หลบหนีทันทีมันมีพลังความเร็วและกัดกร่อน สมาคมนักผจญภัยกำลังปวดหัวกับนักรบคนนี้มาก นักรบคนนี้โผล่มากจากไหนไม่รู้โจมตีสมาคมนักผจญในแต่ละเมืองจนพังพินาศก่อนจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ส่วนตอนนี้ฉันคิดว่าคนที่สามารถทำแบบนี้ได้มีเพียงราชาของอาณาจักรโดฮาเท่านั้น”

เมื่อราชาที่ราบต่ำพูดขึ้นอาณาจักรโดฮามันได้กัดฟันจนเกิดเสียงกระทบกันเสียงดัง ราชาภูเขาคิดเหมือนกับราชาที่ราบต่ำ

“ถ้าคนที่มีพละกำลังรองจากพวกเราก็เป็นเจ้าลูกหลานคนทรยศโดฮา.....”

“เราจะทำยังไงกันต่อดี”

ราชาที่ราบต่ำพูดขึ้น ราชาภูเขามองราชาที่ราบต่ำก่อนจะพูดขึ้นมาว่า

“นายต้องหลอมเข้ากับเลือดเผ่ายักษ์อีกครั้งหนึ่งและพวกเราต้องรักษาตัวให้เรียบร้อยก่อนจะเริ่มทำอะไรต่อไป”

ราชาที่ราบต่ำไม่ได้ตอบกลับราชาภูเขากลับมามองไปยังทิศทางด้านนอกป่ายักษ์ตาเดียว ดวงตาของราชาที่ราบต่ำปล่อยแสงประกายเยือกเย็นขึ้น

ราชาภูเขาเห็นดังนั้นจึงถอนหายใจในคราวนี้ถ้าเขาไม่ได้ไปปรากฏตัวเมื่อช่วยเหลือราชาที่ราบต่ำได้ทัน ราชาที่ราบต่ำคงจะไม่มีปรากฏตัวในวันนี้

ใครจะไปคิดว่ามีจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ 2 คนปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับทำให้การต่อสู้ระหว่างราชายักษ์ตาเดียวกับจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ทั้ง 2ได้เริ่มต้นขึ้น

ฝ่ายของยักษ์ตาเดียวนั้นเสียเปรียบมากเพราะยักษ์ตาเดียวมีแต่ราชาที่ราบต่ำและราชาภูเขาเท่านั้น แต่ฝ่ายจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่มีเป็นพัน

จนทำให้ราชาที่ราบต่ำและราชาภูเขาต้องหลบหนีเข้ามาในป่ายักษ์ตาเดียวอย่างเอาเป็นเอาตาย

ระหว่างที่รักษาบาดแผลจากการต่อสู้ ราชาภูเขาสัมผัสได้ถึงพลังที่ยิ่งใหญ่จึงรีบปรากฏตัวพร้อมบอกกับราชาที่ราบต่ำ แต่ทั้งคู่ได้มาช้าไปหลงเหลือแต่ซากศพยักษ์ตาเดียวเท่านั้น

ราชาภูเขาม้วนพื้นดินเก็บศพยักษ์ตาเดียวก่อนทั้งคู่จะหายไปในป่ายักษ์ตาเดียวด้านใน

............................

ภายในป่าแห่งหนึ่งที่มีเสียงนกร้องตามธรรมชาติ เสียงกรีดร้องของผู้ถูกล่าและเสียงคำรามอย่างภูมิใจของผู้ล่าได้ดังขึ้นเป็นระยะ ๆ

แจ๊คกำลังเดินผ่านป่าที่มีต้นไม้สูงถึง 8 เมตรอย่างใจเย็นพร้อมจับต้นไม้หรือบางครั้งได้เก็บต้นไม้เหล่านี้เข้าไปในมิติชุดแห่งความว่างเปล่า

ระหว่างที่แจ๊คกำลังเดินสำรวจต้นไม้เหล่านั้นภายในพุ่มไม้หนึ่งได้มีชาย 2 คนกำลังมองแจ๊คอยู่ สายตาของชายคนหนึ่งดูถูกและหัวเราะ

“วันนี้เราเจอเหยื่ออีกคนหนึ่งแล้ว”

ชายผอมแห้งคนหนึ่งพูดกับเพื่อนอีกคนหนึ่งเพื่อนของชายผอมนั้นอ้วนไม่เหมือนกับเพื่อนของมันแม้แต่นิดเดียว

“ลูกพี่ฉันรู้สึกว่าชายคนนั้นมันน่ากลัวแปลก ๆ”

ชายร่างผอมตบหัวคนอ้วนไปหนึ่งทีหนึ่งแรง ๆ

“เจ้าอ้วนแกกลัวอะไรนักหนาวะ ถ้าไม่ใช่ว่าเจ้านั้นยังเป็นเพื่อนกับแก แกมันก็ไม่มีประโยชน์อะไร”

เจ้าอ้วนรู้สึกหวาดกลัวชายร่างผอมมาก ๆ จนไม่กล้าพูดอะไรต่อแม้แต่ถูกตบหัวอย่างแรง ชายอ้วนยังกัดฟันทนไม่ยอมร้องออกมาไม่นั้นเมื่อกลับไปหัวหน้าจะฆ่ามันเพราะทำให้เหยื่อรู้ตัว

ชายร่างผอมเห็นเจ้าอ้วนหวาดกลัวตนจึงมีสีหน้าดีใจก่อนจะพูดขึ้น

“แกไปตามหัวหน้ามาบอกว่าวันนี้มีเหยื่อหลงเข้ามาในป่าคนเดียว ให้ล้อมจับมันเข้าใจไหม”

“เข้า...เข้าใจ...”

“รีบไปได้แล้ว...”

ชายร่างผอมถีบเจ้าอ้วนไปก่อนจะหันมามองแจ๊คอีกครั้งหนึ่ง เจ้าอ้วนหันมามองแจ๊คเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะวิ่งหนีไปอย่างเงียบที่สุดแต่ภายในใจของเจ้าอ้วนก็รู้สึกดีใจเช่นกัน

เมื่อมันมองไปยังชายคนนั้นหัวใจของมันหนักอึ้งลางสังหรณ์ของมันได้บอกว่าให้หนีไปให้เร็วที่สุด

แจ๊คมองกลุ่มคนที่ซ่อนตัวในพุ่งไม้ด้วยหางตาและยิ้มขึ้นภายในหน้ากาก เขาสัมผัสได้ตั้งแต่ที่มันแอบอยู่ตรงนั้นแล้ว

แต่แจ๊คจงใจปล่อยให้พวกมันเพราะเขาอยากจะฆ่าคนและมันมีแค่ 2 คนน้อยมาก ๆ เหมือนกับโจรส่วนใหญ่ต้องมีหัวหน้าตามมาอีกทีหนึ่ง

พอสัมผัสได้ว่าชายคนหนึ่งหายไปแจ๊คจึงรู้ว่าความคิดของเขาถูกต้องจริง ๆ

........

เจ้าอ้วนวิ่งสุดชีวิตไปตรงถ้ำแห่งหนึ่งที่มีต้นไม้มาปกปิดตามธรรมชาติทำให้สัตว์อสูรต่าง ๆ มองไม่เห็นตัวถ้ำภายใน เจ้าอ้วนมาถึงหน้าถ้ำก่อนจะเอามือลูบเถาวัลย์เส้นหนึ่งก่อนจะดึงออกมา

คลืน คลืน

หลังจากที่เจ้าอ้วนได้ดึงเถาวัลย์ได้มีวงแหวนเวทมนตร์หนึ่งปรากฏขึ้นเปิดประตูถ้ำให้กับเจ้าอ้วน

เจ้าอ้วนไม่รอช้าเดินเข้าไปในถ้ำทันที พอเดินเข้ามาในถ้ำเจ้าอ้วนเห็นนักเวทและนักรบกำลังเฝ้าประตูอยู่พอเห็นเจ้าอ้วนในสายตาของพวกนั้นมองเจ้าอ้วนด้วยสายตาที่ดูถูกก่อนจะปิดประตูถ้ำ

นักรบคนหนึ่งเดินตรงมาหาเจ้าอ้วนก่อนจะพูดขึ้น

“ทำไมแกถึงกลับมา”

“ฉั....ฉัน.....”

“พูดมาอย่าชักช้า..”

นักรบตรงหน้าเจ้าอ้วนปล่อยจิตสังหารออกมาและชักดาบขึ้น เจ้าอ้วนกลัวตัวสั่นก่อนจะพูดขึ้น

“ลูกพี่ 5 ได้บอกว่าเจอเหยื่อคนหนึ่ง”

“เหอะ แค่พูดก็จบเรื่อง”

นักรบคนนั้นแค่นเสียงก่อนจะเก็บดาบลงไปพร้อมเดินนำไปข้างหน้า เจ้าอ้วนรีบเดินตามเข้าไปภายในถ้ำ

น่าแปลกแม้ว่าจะเป็นภายในถ้ำแต่ไม่ได้มืดแม้แต่นิดเดียวกลับกันตัวถ้ำมีความสว่างราวกับอยู่ด้านนอก หลังเดินมาได้สักพักหนึ่งเจ้าอ้วนได้มองไปยังนักรบต่างที่กำลังเดินลาดตระเวนอยู่เต็มไปหมด

เหมือนกับไม่ใช่รังโจรธรรมดายิ่งเดินเข้าไปลึกเท่าไรยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะพร้อมกับเสียงคนทะเลาะกันดังขึ้นต่อเนื่อง

และมีอีกเสียงหนึ่งที่มันให้เจ้าอ้วนหวาดกลัวคือเสียงร้องไห้ของผู้หญิงจำนวนมากภายในกรงขัง

ตามเนื้อตัวของเต็มไปด้วยของเหลวสกปรกและไม่ได้ใส่เสื้อผ้า มีหลายวัยด้วยกันที่อยู่ในกรงขังตั้งแต่เด็กเล็กไปถึงวัยกลางคน ข้างกรงขังมีสิงโตขนาดขนาดใหญ่กำลังกินเนื้อสดอย่างอร่อยอยู่

และเนื้อนั้นคือผู้หญิงภายในกรงขัง เจ้าอ้วนเกือบจะอ้วกออกมาเมื่อเห็นดังนั้น นักรบเห็นสีหน้าไม่ดีของเจ้าอ้วนจึงแค่นเสียงออกมา

“เจ้าอ้วนรอตรงนี้ อย่าทำให้สิงโตของหัวหน้าโกรธละไม่นั้นแกเป็นคนถูกกินต่อไป ฮ่า ๆ”

นักรบเดินเข้าตรงประตูด้านหน้า พอนักรบคนนั้นเปิดประตูเข้าไปราวกับคนละโลกภายในประตูมีแสงสว่างจ้าและมีบาร์เหล้าต่าง ๆ พร้อมกับสิ่งของอำนวยความสะดวกจำนวนมากพวกโจรกำลังเต้นรำอย่างสนุกสนาน

นักรบมองซ้ายขวาก่อนจะเห็นชายร่างสูงคนหนึ่งมีบาดแผลตรงหัวไปถึงคอดวงตาข้างซ้ายใส่ผ้าปิดตาผมสีดำเข็ม ดวงตาดุร้ายและตรงข้างกับชายร่างสูงคือเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังกินขนมอย่างไร้เดียงสา

ชายร่างสูงกำลังพูดคุยกับเด็กหนุ่มด้วยท่าทางที่อ่อนโยนมาก นักรบเดินเข้าไปหาชายร่างโตก่อนจะกระซิบว่า

“หัวหน้าเจ้าอ้วนเจอเหยื่อคนหนึ่งกำลังเดินอยู่คนเดียว”

ชายร่างสูงได้ฟังดังนั้นจึงพูดตอบกลับไปว่า

“ไอโง่เจ้าก็หาคนออกสัก2-3คนออกไปปล้นมันสิวะอย่ามารบกวนฉันตอนนี้”

นักรบคนนั้นพยักหน้าก่อนจะเดินจากไปทันที ชายร่างสูงหันกลับมาคุยกับเด็กหนุ่มคนนี้ว่า

“นายน้อยต้องการอะไรอีกไหมครับ”

เด็กหนุ่มตรงหน้ากินขนมพร้อมกับพูดขึ้นมาว่า

“ฉันอยากพบเจ้าอ้วน”