ตอนที่ 14 แผนลวงสวาท
วันต่อมา ชัยสวมเอี๊ยมคาเฟ่ตัวใหม่ที่เมย์เตรียมไว้ให้ และเริ่มทำงานอย่างแข็งขัน เขาชงเครื่องดื่มให้ลูกค้าด้วยความตั้งใจ และทุกครั้งที่ส่งเครื่องดื่ม เขาก็ปากกาวิเศษสะกดจิต ให้ลูกค้ารู้สึกว่า น้ำที่เขาชงนั้นอร่อยมาก
รอยยิ้มพอใจปรากฏบนใบหน้าชัยทุกครั้งที่เห็นลูกค้ายิ้มชมเครื่องดื่มด้วยแววตาเป็ประกาย
เมย์ที่ยืนมองอยู่หลังเคาน์เตอร์ก็ยิ้มเช่นกัน ดวงตาเธอทอดมองชัยอย่างสุขใจ เพราะลูกค้าดูจะชอบน้ำที่เขาชงเป็อย่างมาก
สองสัปดาห์ผ่านไป ร้านคาเฟ่ของเมย์เริ่มเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของลูกค้าแทบทั้งวัน โต๊ะที่เคยว่างกลับแ่าไปด้วยผู้คน ลูกค้าหลายคนกลับมาซื้อซ้ำ บางคนถึงขั้นชวนเพื่อนมาด้วย
เมื่อใกล้ถึง่เวลาปิดร้าน เมย์ยืนเช็กยอดขาย ด้วยสีหน้าประหลาดใจ ก่อนจะหันมามองชัยที่กำลังเก็บแก้วที่เคาน์เตอร์
“พี่ชัย รู้ไหมว่ายอดขายสัปดาห์นี้มากกว่ายอดขายทั้งเดือนของเดือนที่แล้วอีกนะ”
ชัยยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจ
“การสะกดจิตนี่ได้ผลดีจริง ๆ”
เขาคิดในใจ
เมย์เดินมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ดวงตาเป็ประกายเหมือนเด็กที่เพิ่งได้ของขวัญ เธอเดินมาหยุดตรงหน้าชัยอย่างไม่ทันคิด แล้วโผเข้าไปกอดเขาแน่น
“ขอบคุณนะพี่ชัย!”
เสียงของเธอสั่นเล็กน้อยเหมือนตื้นตัน
ชัยชะงักไปชั่วครู่ ร่างอวบใหญ่ของเขายืนแข็งเหมือนไม้ เขาไม่คาดคิดว่าเ้าของร้านที่เขาแอบมองด้วยความหลงใหลมาตลอดจะกอดเขาก่อนแบบนี้
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเมย์ลอยมาแตะจมูก ทำให้หัวใจเขาเต้นแรงจนแทบหลุดจากอก มือของเขาเผลอยกขึ้นช้า ๆ แตะแผ่นหลังเล็ก ๆ ของเธอเบา ๆ
เมย์เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเผลอกอดชัย ใบหน้าเล็ก ๆแดงเรื่อขึ้น เธอค่อย ๆ ผละออกแต่ยังยิ้มอยู่
“ขอโทษนะคะ หนูแค่ดีใจมากจริง ๆ พี่ช่วยร้านหนูได้เยอะเลย”
“พี่ก็แค่ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มที่ แต่ถ้ามันทำให้เมย์ยิ้มได้แบบนี้ พี่ก็จะตั้งใจทำต่อไปนะ”
เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงใจจนทำให้เมย์ชะงักเล็กน้อย
เธอหลบสายตา แอบใจเต้นเบา ๆ
“งั้นก็ช่วยกันต่อไปนะพี่ชัย”
ชัยยิ้มกว้าง พลางคิดในใจว่า บางทีเขาอาจไม่จำเป็ต้องพึ่งปากกาเสมอไปแล้วก็ได้ เพราะดูเหมือนเมย์จะเริ่มรู้สึกดีกับเขาจริง ๆ
เสียงกระดิ่งดังเบา ๆ เมื่อชัยปิดประตูร้านเป็สัญญาณว่าร้านปิดแล้ว กลิ่นกาแฟจาง ๆ ยังคงลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ ไฟในร้านสลัวลงเหลือเพียงไฟสีส้มอุ่น ๆ จากมุมเคาน์เตอร์
เมย์กำลังนับเงินที่โต๊ะเล็ก ๆ ด้านใน เธอเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เมื่อเห็นชัยเดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้า
“วันนี้เหนื่อยหน่อยนะคะ แต่ยอดขายดีมากเลย”
เมย์พูดด้วยน้ำเสียงสดใส แม้จะเหนื่อยเพราะทำงานมาทั้งวัน
ชัยยิ้มตอบ แต่ในใจเขากำลังคิดแผนบางอย่างมาตลอดทั้งวัน เขาตัดสินใจเปิดปากพูดอย่างระมัดระวัง
“เมย์…คือพี่อยากปรึกษาเื่หนึ่งครับ”
เมย์เงยหน้ามองอย่างตั้งใจ
“เื่อะไรเหรอคะ?”
ชัยเกาหัวนิดหน่อย แสดงท่าทีเกรงใจ
“ร้านเมย์อยู่ไกลจากบ้านพี่มากเลย พี่ต้องตื่นเช้ามาก ๆ ถึงจะมาให้ทันเปิดร้าน พี่เลยคิดว่า ถ้าได้พักอยู่ที่ชั้นสองของร้านชั่วคราว จะช่วยให้พี่ทำงานได้เต็มที่มากขึ้น”
เมย์นิ่งไปครู่หนึ่ง ใบหน้าขาวนวลดูครุ่นคิด ถ้าเธอยอมก็เหมือนอนุญาตให้เขามานอนร่วมชายคาเดียวกันกับเธอ แต่ก็ไม่กล้าปฏิเสธเพราะกลัวว่าเขาจะลาออกไป
เธอจึงตกลง
“ได้ค่ะ ถ้าพี่อยากพักที่นี่ หนูก็ไม่ขัดนะ พี่จะได้ไม่ลำบากเดินทาง”
ดวงตาชัยแสดงออกถึงความดีใจ
“แผนสำเร็จแล้ว…”
เขาคิดในใจ
แต่ก็พยายามไม่ให้แสดงสีหน้าที่ดูดีใจเกินไป
“ขอบคุณมากนะครับเมย์ พี่จะช่วยดูแลร้านนี้ให้ดีอย่างเต็มที่แน่นอน”
เมย์หัวเราะเบา ๆ
“หนูก็หวังแบบนั้นค่ะ”
หลังจากนั้นทั้งคู่ช่วยกันเก็บร้านต่อจนเสร็จและชัยก็ไปเก็บข้าวของจากห้องพักของเขาแล้วกลับมาที่ร้าน
เมื่อมาถึงเมย์ก็พาชัยเดินขึ้นบันไดไปดูห้องชั้นสองด้วยกัน บรรยากาศในร้านที่เงียบสงบตอนกลางคืนทำให้ทุกการเคลื่อนไหวดูช้าลง และเสียงหัวใจของชัยก็ดังชัดขึ้นทุกครั้งที่เมย์เดินอยู่ข้าง ๆ
เสียงฝีเท้าสองคู่ดังแ่บนบันไดไม้จนมาถึงชั้นสองของร้าน
“นี่ค่ะ…”
เมย์เปิดไฟห้องนั่งเล่นเล็ก ๆ ้าให้สว่าง เผยให้เห็นโซฟาสีเทานุ่ม ๆ โต๊ะเตี้ย ๆ และชั้นหนังสือที่มีหนังสือกาแฟเรียงอยู่หลายเล่ม
“ตรงนั้นเป็ห้องนอนหนูนะคะ”
เธอชี้ไปที่ประตูบานหนึ่ง
“แล้วก็มีห้องน้ำอยู่ข้าง ๆ พี่ชัยก็นอนโซฟาตรงนี้นะคะ ถ้ามีปัญหาอะไรก็บอกได้เลย”
ชัยพยักหน้ารับ
“โซฟาก็โอเคแล้วครับ ขอบคุณเมย์มากนะครับที่อนุญาตให้พี่อยู่”
เมย์ยิ้มบาง ๆ แต่รู้สึกใจเต้นแรงเล็กน้อย การที่มีผู้ชายมาอยู่ด้วยกันแบบนี้ ทำให้เธอรู้สึกทั้งตื่นเต้น ทั้งรู้สึกแปลก ๆ
หลังเก็บของเสร็จ ชัยนั่งบนโซฟาเงียบ ๆ คิดแผนในใจ เขาอยากให้เมย์รู้สึกว่าเขามีค่า จนไม่อยากให้เขาจากไป
ไม่นานเมย์ก็เดินออกมาจากห้องนอนในชุดเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นบ้าน ๆ เธอปล่อยผมลงมา มันดูยาวและยุ่งเล็กน้อย กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอ ลอยแตะจมูกชัย จนเขากลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว ก่อนเรียกเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เมย์ พี่มีเื่จะคุยด้วย”
เธอหยุดเดินแล้วหันมามองด้วยสายตาสงสัย
“เื่อะไรคะ?”
ชัยทำหน้าจริงจัง กดน้ำเสียงต่ำลง
“วันนี้มีร้านคาเฟ่อีกที่โทรมาหาพี่ เขาอยากให้พี่ไปทำงานด้วย เขาเสนอเงินเดือนสูงกว่าที่นี่เยอะเลย”
แน่นอนว่าเื่ทั้งหมดเป็เื่โกหกแต่เธอก็เชื่อ
เมย์ชะงัก ดวงตากลมโตสั่นเล็กน้อย
“จริงเหรอคะ…”
น้ำเสียงเธอแ่ลงอย่างเห็นได้ชัด
ชัยพยักหน้า
“พี่ก็ยังลังเลนะครับ”
เขาแกล้งพูดต่อ
“พี่ชอบที่นี่ ชอบทำงานกับเมย์ แต่…ก็ไม่รู้ว่าควรเลือกอะไร”
เมย์เงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าขาวใสเริ่มขึ้นสีจาง ๆ เธอรู้สึกถึงบางอย่างในอก นั้นคือความกลัวที่ชัยจะจากไป
“พี่ชัย…”
เธอเรียกชื่อเขาเสียงเบา ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ เมย์นั่งลงตรงโซฟาข้างเขา
“หนูอยากให้พี่อยู่ที่นี่นะคะ”
หัวใจของชัยเต้นแรง เขารู้ว่าแผนของเขากำลังได้ผล เขาหยิบปากกาออกมาแล้วสะกดจิตเธอ
เสียงนุ่มลึกของเขาดังขึ้น
“เมย์จะรู้สึกว่าพี่เป็คนสำคัญสำหรับร้านนี้และจะทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้พี่จากไป”
เมย์กะพริบตาเล็กน้อยแล้วจ้องเขาด้วยแววตาลึกซึ้งกว่าเดิม เหมือนหัวใจเธอกำลังถูกขยับเข้าหาเขาอย่างช้า ๆ
ชัยนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา สีหน้าเหมือนคนกำลังชั่งใจอะไรบางอย่าง
“พี่ยังไม่ตัดสินใจนะครับ ขอเวลาคิดหน่อย”
เมย์ยิ้มบาง ๆ แต่สายตาเธอฉายแววกังวล ก่อนจะพยักหน้าแล้วลุกขึ้นยืน
“ถ้างั้น หนูขอตัวไปพักก่อนนะคะ”
เธอเดินกลับเข้าห้องนอน ปิดประตูเบา ๆ ปล่อยให้ชัยนั่งอยู่คนเดียว เขาแอบยิ้มที่มุมปากเบา ๆ
ภายในห้องนอน เมย์นั่งลงบนเตียงอย่างอึดอัดใจ ใจเธอเต็มไปด้วยความคิดที่วนเวียนไปมา ถ้าชัยไปจริง ๆ ร้านจะกลับมาเงียบเหงาเหมือนเดิมแน่ แต่เธอคงจะเพิ่มเงินเดือนให้เขาไม่ไหว
เธอลุกขึ้นยืนเดินไปที่กระจกเงาบานใหญ่ เห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ ดวงตาเธอเต็มไปด้วยความลังเล แต่แล้วความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา ถ้าเงินไม่พอ ก็ต้องใช้วิธีอื่น
เธอกัดริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนค่อย ๆ ถอดเสื้อยืดและกางเกงออกอย่างช้า ๆ แล้วหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่มาคลุมร่างไว้หลวม ๆ เผยผิวขาวนวลที่โผล่พ้นชายผ้าเล็กน้อย
“ถ้าทำให้พี่ชัยหลงใหลในตัวเราได้ เขาก็คงไม่จากไปไหน”
เธอพึมพำกับตัวเอง
1.87M
![ห้วงฝันนครา [ไทยพีเรียด]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689307954_5760453.webp)
