สำนักเทพเปย์ศิษย์

บทที่ 72 เจตจำนงไม่ย่อท้อ กายาทองคำพิโรธ!

สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นเพียงแค่ภาพมายา ส่วนชายสวมชุดคลุมสีแดงก็เป็นเพียงศัตรูในจินตนาการเท่านั้น หรืออีกนัยหนึ่งต้องเรียกว่าเป็นอีกตัวตนหนึ่งของเขาที่เกิดจากอารมณ์ด้านลบ เช่น ความขี้ขลาด ใจอ่อน ฯลฯ

ยิ่งกว่านั้นการที่ภาพมายาสิ้นสุดลง ไม่ใช่ว่าเขาสามารถเอาชนะชายสวมชุดคลุมแดงเท่านั้น แต่เป็นเพราะเขาสามารถเอาชนะใจตนเองและอารมณ์ด้านลบทั้งหมดได้

ความล้ำลึกสุดหยั่งถึงจะเกิดขึ้นเองโดยปริยาย ความรู้สึกลึกลับก็เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ นับจากนี้ไม่ว่าสวรรค์หรือปฐพีไม่มีผู้ใดสามารถทำให้หลินเฟิงคุกเข่าลงได้ แผ่นหลังของเขาจะเหยียดตั้งตรงอยู่เสมอ

ในโลกความเป็นจริง

ฉับพลันแสงสีทองก็เป็นประกายออกมาจากโครงกระดูกสีทองที่อยู่ตรงเบื้องหน้า

แสงสีทองเคลื่อนโคจรออกมาจากโครงกระดูกสีทอง กวัดแกว่งไปมาอยู่กลางอากาศสองสามครั้ง ก่อนจะพุ่งทะลวงเข้าไปยังจุดไป่หุ่ยซึ่งอยู่บริเวณกลางศีรษะของหลินเฟิง แล้วหายวับไปทันที

ครู่ต่อมารัศมีก็ระเบิดออกมาจากโครงกระดูก บรรยากาศที่แผ่ออกมาเต็มไปด้วยความโบราณเก่าแก่ ราวกับคลื่นพายุมหาสมุทร ไม่ว่าเทพหรือมารก็ไม่อาจเมินเฉยสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าแม้แต่น้อย

หลินเฟิงก็ลืมตาขึ้นทั่วร่างของเขาเต็มไปด้วยเย็นยะเยือก แม้เหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวจะผ่านไปแล้วแต่หัวใจก็ยังหวาดผวาสั่นกลัว

เขาถูกส่งกลับมาสู่โลกความจริงด้วยรัศมีอันน่าสะพรึงกลัวดังกล่าว

เมื่อเห็นโครงกระดูกสีทองตรงหน้า หลินเฟิงก็กลืนน้ำลายลงคอเอื้อกใหญ่อย่างไม่รู้ตัว

"เราจัดการได้แล้ว?"

"นี่คงเป็นพลังของ [เคล็ดต้นแบบซวนหยวนอหังการ] ?"

"ไม่ใช่ย่อยเลยนะเนี่ย..."

หลินเฟิงรำพึงกับกันเอง

คงไม่มีใครพอจะนึกจินตนาการออกว่า [เคล็ดต้นแบบซวนหยวนอหังการ] จะมีรูปลักษณะเช่นนี้

สิ่งที่อยู่ตรงหน้าของเขามันเป็นโครงกระดูกจิ๋วชัด ๆ เลยไม่ใช่หรือ?

หลินเฟิงชักจะรู้สึกว่าระบบชักจะเจ้าเล่ห์เล็ก ๆ แล้ว

หลังจากเริ่มระงับสงบสติอารมณ์ของตนเองลงได้ หลินเฟิงก็เริ่มสังเกตโครงกระดูกสีทองอย่างพินิจพิเคราะห์

มันคือโครงกระดูกสีทองสูงเพียงหนึ่งฉือเท่านั้น ท่าทางของมันเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งอหังการ ทั้งยังเด็ดเดี่ยวแน่วแน่อย่างที่สุด ราวกับว่าต่อให้ฟ้าจะถล่มหรือดินจะทลายก็ไม่อาจทำให้มันสั่นไหวได้

โครงกระดูกสีทองนั่งขัดสมาธิลอยคว้างอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าตรงเบื้องหน้าของเขา เห็นได้ชัดว่ามันกำลังเข้าฌานสมาธิ

กระดูกแต่ละชิ้นเปล่งแสงสีทองระยิบระยับ สาดส่องไปทั่วห้องฝึกฝนลับช่างดูงดงามวิจิตรตระการตาเป็นที่สุด

หลินเฟิงทำได้เพียงจ้องมองโครงกระดูกสีทองที่ลอยคว้างอยู่ตรงหน้าโดยไม่รู้ว่าตนเองจะทำอย่างไรต่อ เพราะระบบไม่ยอมแนะนำอะไรเลย

การได้แต่จ้องมองเพียงอย่างเดียว มันทำให้หลินเฟิงรู้สึกอึดอัดอยู่ไม่น้อย

หลังจากจ้องมองอยู่ได้สักพักเขาก็เห็นว่าบริเวณใต้หน้าผากของโครงกระดูกมีรูสองรูปรากฏอยู่ เหมือนกับว่าโครงกระดูกกำลังจ้องมองหลินเฟิงอยู่อย่างไรอย่างนั้น

แม้ว่าบริเวณปากของโครงกระดูกจะเป็นรู ทว่าก็ให้ความรู้สึกเหมือนอีกฝ่ายกำลังเย้ยเยาะว่าเขานั้นอ่อนแอ

"บัดซบ?"

"หรือข้าต้องปรับแต่งโครงกระดูกนี่?"

"เจ้ากำลังเยาะเย้ยข้าอยู่จริง ๆ สินะ?"

"เหลวไหลสิ้นดี!"

เมื่อคิดได้เช่นนั้นหลินเฟิงก็เริ่มหงุดหงิดเหวี่ยงฝ่ามือมาดหมายทุบโครงกระดูกสีทองตรงหน้า

เป็นแค่โครงกระดูกเล็ก ๆ กล้าดีอย่างไรมาหยิ่งผยองกับข้าเยี่ยงนี้!?

ทันทีที่เขาเคลื่อนไหวโครงกระดูกสีทองก็พุ่งสวนมาอย่างกะทันหัน มันพุ่งผ่านกำปั้นประทับลงบนหัวใจของหลินเฟิง

อะไรกันเนี่ย?

ความหวาดกลัวแล่นผ่านเข้ามาในฉับพลัน ด้วยจิตใต้สำนึกของหลินเฟิงต้องการจะคว้าจับมันแล้วโยนทิ้งไป

ทว่าทันทีที่โครงกระดูกสีทองกระทบเข้าใส่หัวใจของหลินเฟิง แสงสีทองก็ระเบิดพวยพุ่งออกมาโครงกระดูกสีทองกลายเป็นแสงสีทองเล็ก ๆ หายไปจากรูขุมขนจำนวนนับไม่ถ้วนของหลินเฟิง

พริบตาต่อมาเขาก็รู้สึกเจ็บปวดไปทั้งสรรพางค์กาย เป็นความเจ็บปวดไม่ธรรมดามันฝังลึกลงไปจนถึงไขกระดูก!

เหงื่อเย็นเยียบผุดขึ้นบนหน้าผากของหลินเฟิงในฉับพลัน ร่างกายสั่นสะท้านซวนเซ ล้มลงไปกองกับพื้น ร่างกายและกระดูกขดงอราวกับกุ้งดีดกระตุก

กระดูกทั่วทั้งร่างถูกบดขยี้แหลกละเอียดเป็นเสี่ยง ๆ หลินเฟิงไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะขยับนิ้ว

ยิ่งไปกว่านั้นความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นในปัจจุบันหาใช่ภาพมายา หลินเฟิงสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าบัดนี้กระดูกแขนขาของตนเองถูกแสงสีทองบดขยี้เป็นเสี่ยง ๆ ในพริบตา

ขณะกระดูกถูกบดขยี้เป็นชิ้นๆ แสงสีทองอีกส่วนก็เข้ามาล้อมรอบซ่อมแซมกระดูกที่แตกสลายไปแล้วให้ฟื้นคืนกลับมาอย่างต่อเนื่อง

แต่ที่ย่ำแย่ก็คือความเร็วในการซ่อมแซมนั้นช้ากว่าการทำลายล้างเป็นอย่างมาก

ยังไม่ทันจะได้ซ่อมแซมเสร็จก็ถูกบดขยี้เป็นผุยผงอีกครั้ง

อย่างที่ทราบกันว่ากระดูกมนุษย์มีไขกระดูก เชื่อมต่อเส้นประสาท ทุกการสัมผัสสามารถทำให้เกิดความเจ็บปวดนับไม่ถ้วน เป็นเหตุให้หลินเฟิงทุกข์ทรมานอย่างสุดแสนจะพรรณนา

ยิ่งไปกว่านั้นภายในร่างของเขากระดูกที่ถูกบดขยี้ไม่ใช่เพียงชิ้นเดียวแต่เป็นทุกชิ้น เรียกได้ว่าไม่มีกระดูกชิ้นใดที่อยู่สมบูรณ์เลยแม้แต่ชิ้นเดียว

ต่อให้เป็นผู้อื่นมีพื้นฐานฝึกตนแข็งแกร่งเหนือกว่าหลินเฟิง นับพันเท่า หากต้องทนกับความทุกข์ทรมานเจ็บปวดสุดพรรณนาขนาดนี้คงจะต้องหมดสติไปแล้วอย่างแน่นอน แต่หลินเฟิงไม่ได้หมดสติแต่อย่างใด ก่อนหน้านี้ที่เขาถูกกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ซวนหยวนทดสอบ เขาได้บรรลุจิตใจวีรชน ทำให้สามารถทนต่อความเจ็บปวดสารพัดชนิดที่ถาโถมเข้าใส่

ไม่เพียงเขาต้องทนทุกข์ทรมานต่อความเจ็บปวดอย่างรุนแรงเท่านั้น แต่จิตใจของเขายังแจ่มชัดยิ่งขึ้น

แน่นอนเมื่อความเจ็บปวดต้องทวีเพิ่มขึ้นกว่าปกตินับพันเท่า

เมื่อเวลาผันผ่านล่วงเลยมาถึงยามมืดมิด หลินเฟิงก็สัมผัสได้ถึงข้อความค่อนข้างคลุมเครือปรากฏขึ้น เป็นข้อความที่ถูกเขียนโดย [ซวนหยวนอหังการ] : กลืนกินจิตสำนึกของหลินเฟิง ครอบครองร่างกายของหลินเฟิง!

หลินเฟิงจะตกลงได้อย่างไร?

แม้ว่าความเจ็บปวดจะทำให้เขาทุกข์ทรมานชนิดที่เรียกว่าตายทั้งเป็น แต่สติสัมปชัญญะของเขายังคงแจ่มชัด เรื่องอะไรจะปล่อยให้นกพิราบอย่าง [ซวนหยวนอหังการ] มาครอบครองรังนกกางเขน

[ซวนหยวนอหังการ] เผชิญหน้ากับหลินเฟิงแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน มันยังคงบดขยี้กระดูกของเขาต่อไปซ้ำแล้ว∼ ซ้ำเล่า∼ พยายามทรมานประสาทสัมผัสมาดหมายให้เขาหมดสติ

ฝั่งหนึ่งคือ [ซวนหยวนอหังการ] อีกฝั่งคือผู้ที่มีหัวใจกล้าแข็งเจตจำนงแห่งวีรชน ผู้ใดจะแพ้พ่ายผู้ใดจะชนะคงไม่สามารถบอกได้จนกว่าจะถึงวินาทีสุดท้าย

หลินเฟิงรู้ซึ้งอยู่แก่ใจดีว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้เป็นตายเท่ากัน นับตั้งแต่เขาเข้าไปหอคอยศักดิ์สิทธิ์เฉียนคุน เขารู้สึกว่าชีวิตตกอยู่ในความเป็นตาย ซึ่งครั้งนั้นระบบจะไม่ออกมาชี้แจงหรืออธิบายใด ๆ เขาทำได้เพียงแค่พึ่งพาตัวเองเท่านั้น

หากครั้งนี้เขาไม่สามารถรอดพ้นจากภัยพิบัติไปได้ เขาก็คงไม่ใช่หลินเฟิงที่อาศัยอยู่ในโลกนี้อีกต่อไป

เพราะฉะนั้นไม่ว่าอย่างไรเขาจะต้องอดทนเข้าไว้ ถ้ายังอยากมีชีวิตรอดต่อไปก็ต้องกัดฟันสู้ทน

ชั่วขณะหนึ่งจิตสำนึกของหลินเฟิงก็ถูกพลังทำลายล้างของ [ซวนหยวนอหังการ] บดขยี้ ทั้งสองฝั่งเริ่มยื้อยุดฉุดกระชากไม่มีใครยอมใครราวกับกำลังเล่นชักเย่อ

ในสนามต่อสู้นี้คือร่างกายของหลินเฟิง

ผลัดกันรุกผลัดกันรับไม่มีใครยอมใคร ไม่มีใครยอมล่าถอยให้กัน

วันเวลาผันผ่านไปอย่างช้า ๆ หลินเฟิงแอบรู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อยที่ความเจ็บปวดสุดแสนจะทุกข์ทรมานค่อย ๆ ทุเลาบรรเทาลง

สิ่งที่เขาสัมผัสได้ทำให้รู้สึกสดชื่นมีความมั่นใจทวีเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน

ความจริงมันถือเป็นเหตุการณ์ปกติ เมื่อ [ซวนหยวนอหังการ] ทำหน้าที่เป็นเครื่องจักรบดกระดูกหลินเฟิงแล้วก็เริ่มซ่อมแซม จากนั้นก็เริ่มบดขยี้กระดูกต่อวนเวียนอยู่เช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถึงแม้กระบวนการดังกล่าวจะไร้สามัญสำนึก ทำให้เขาทนทุกข์ทรมานอย่างสุดแสน แต่มันก็ถือเป็นกระบวนการทำลายรังไหมเพื่อก่อกำเนิดผีเสื้อ มันคือการสร้างหลินเฟิงคนใหม่ที่มีร่างกายเหมาะสมพอที่จะรองรับ [ซวนหยวนอหังการ]

จำนวนความถี่ในการบดขยี้เพิ่มสูงขึ้น หลินเฟิงก็จะแข็งแกร่งขึ้นตามลำดับ พลังทำลายล้างของ [ซวนหยวนอหังการ] ก็จะลดลงเรื่อย ๆ

กล่าวได้ว่าเมื่อใดที่ [ซวนหยวนอหังการ] หลอมรวมเข้ากับร่างกายของหลินเฟิงอย่างสมบูรณ์ เมื่อนั้นความเจ็บปวดทรมานที่ราวกับเล่นชักเย่อก็จะสิ้นสุดลง

ปัจจุบันทิศทางชัยชนะเอนเอียงไปทางหลินเฟิงมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว ความเจ็บปวดทุกข์ทรมานที่ไม่อาจทนได้ก็เริ่มทนได้ขึ้นมา

ยิ่งเวลาผันผ่านล่วงเลยไปความเจ็บปวดดังกล่าวก็เริ่มตื้นเขินกลายเป็นระดับที่รู้สึกแค่คัน ๆ ให้รำคาญ จากนั้นก็เป็นความรู้สึกสบายอย่างหาที่เปรียบมิได้ ความรู้สึกดังกล่าวเปรียบเสมือนความหยั่งรู้แก่ผู้มีปัญญาบริบูรณ์ รูขุมขนจำนวนนับไม่ถ้วนทั่วร่างเปิดขยายออกมันทำให้เขารู้สึกหายใจได้อย่างอิสระสะดวกสบาย

ถึงกระนั้นเขาก็ยังสัมผัสถึงการต่อต้านดื้อรั้น [ซวนหยวนอหังการ] ที่อยู่ภายในร่าง เขาแค่นลมหายใจออกมาอย่างเย็นชา ก่อนจะควบคุมจิตสำนึกแจ่มชัดบดขยี้ลงไปในคราวเดียว