ตำนานดาบเกมออนไลน์

"ติ๊ง! ~"

"ระบบแจ้ง: ขอแสดงความยินดี ในการทำภารกิจ [ตามหานักปรุงยา] ( ระดับ B ) สำเร็จ , เพิ่มประสบการณ์ +10,000 exp เหรียญเงิน +5 , ชื่อเสียง +1,800 รางวัลเพิ่มเติม [ทักษะปีนหน้าผา]"

...

ค่าประสบการณ์ที่ได้รับถือว่าไม่เลวเลย มันทำให้หลอด Exp เพิ่มขึ้นมาก โดยที่เย่ฮวาใช้ความพยายามเล็ก ๆ น้อย ๆ ภารกิจเสริมนี้ถือว่าเป็นการกอบโกยกำไร คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม

กู่เฉิน มอง หยินตี้ ที่บอกลา แล้วหันมามองเขา ระหว่างที่ความเคร่งขรึมบนใบหน้าหายไปอย่างไร้ร่องรอย ก่อนจะพูดขึ้นด้วยความร้อนใจว่า "แล้วอาหารของข้าละ ?!"

เย่ฮวาหยิบโต๊ะไม้ออกมาจากกระเป๋าสัมภาระ แล้ววางลงบนพื้น ก่อนจะนำอาหารออกมาทีละชาม กู่เฉิน พอได้เห็นอาหารแต่ละอย่าง น้ำลายก็เริ่มไหลพร้อมกับใช้มือคว้าเก้าอี้หวายลากไปที่โต๊ะตัวใหม่ ก่อนลงมือกินอย่างหิวโหย ระหว่างที่กินอยู่เขาก็พูดขึ้นว่า: " ไปซ่อมประตูให้ข้าเดี๋ยวนี้!"

ฉันเพิ่งมาถึงเองนะ! นอกจากจะไม่ชวนมาร่วมทานอาหารหน่อยรึไง ยังจิกหัวใช้งานให้ทำสิ่งต่างๆอีก ช่างไร้สามัญสำนึก!

เย่ฮวาทำได้แค่หยิบประตูไม้ออกมา แล้วเดินไปที่ประตูหยิบตะปูที่ชายร่างใหญ่มอบให้พร้อมกับใช้ด้ามดาบสลายวิญญาณตอกตะปูติดตั้งบานประตู ผ่านไปไม่กี่นาทีหันกลับมามอง ให้ตายสิ! อาหารทั้ง 14 จานหมดเกลี้ยงแม้แต่ซุปหยดเดียวก็ไม่เหลือ!

กู่เฉิน หัวเราะเบา ๆ ด้วยความพึงพอใจและพูดว่า "ไม่เลวเลย! นี่ก็ผ่านมานานมากแล้วที่ข้าไม่ได้กินอาหารอร่อยๆ"

หลังจากก้าวไปข้างหน้า มองดูชามบนโต๊ะที่สะอาดเกลี้ยงจนไม่จำเป็นต้องล้าง เย่ฮวาก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ถ้าหากอีกฝ่ายไม่สามารถถ่ายทอดทักษะเปลี่ยนอาชีพรองให้แก่ตนได้ เห็นทีเขาคงจะหมดความอดทน!

จากนั้นเขาก็หยิบ หญ้าสว่างออกมา 10 ต้น แล้วพูดว่า "นี่คือ หญ้าสว่าง ที่ท่านต้องการ เท่านี้ท่านก็ยอมรับผมเป็นเด็กฝึกหัดแล้วใช่มั้ย ?"

กู่เฉิน มองหญ้าสว่าง ในมือของเขาแล้วพูดว่า " เจ้าแน่ใจว่าอยากเป็นนักปรุงยาจริงๆรึ ?"

เย่ฮวา พยักหน้าโดยปราศจากความลังเล: "แน่นอน ไม่อย่างงั้นผมคงไม่ต้องลำบากตามหาหญ้าสว่าง"

กู่เฉิน ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า " แม้เจ้าจะโง่แต่ก็มีความสามารถพอจะสอนได้เช่นกัน ในเมื่อเจ้ามีความตั้งใจจริงที่จะรับเอาความรู้จากข้า ข้าย่อมต้องชี้แนะให้แก่เจ้า"

ตาแก่ยอมสอนแล้ว~

“ อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เจ้าเลือกเป็นนักปรุงยาแล้ว เจ้าจะไม่สามารถหันหลังกลับไปได้อีก เจ้าต้องทบทวนให้ดี”

เขาพยักหน้า: "ผมตัดสินใจแล้ว~"

ในที่สุดตาแก่ก็ยอมรับ~

"ความจริงข้าได้เห็นแล้วว่าเจ้าสามารถหาวัตถุดิบได้รวดเร็ว ตราบใดที่มีความฉลาดหมั่นเรียนรู้ อนาคตก็อาจจะเหนือกว่าข้า ... แต่อย่างเจ้าคงไม่มีวัน~"

เหอะๆ!

"หากเจ้ายอมเรียกข้าว่า อาจารย์ข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นนักปรุงยา"

"อาจารย์ ~"

"ดี! นับจากนี้เป็นต้นไป เจ้าคือศิษย์ของข้า กู่เฉิน!"

"ติ๊ง! ~"

"ระบบแจ้ง: ขอแสดงความยินดี ภารกิจ [การทดสอบของกู่เฉิน] ( ระดับ A ) สำเร็จ , ได้รับค่าประสบการณ์ +20,000 exp เหรียญทอง +1, ชื่อเสียง +3000, เรียนรู้ทักษะอาชีพรอง [นักปรุงยาเลือดต้องทัณฑ์], เข้าใจทักษะ [วิชาหลอมยา], [ เก็บสมุนไพร (ฝึกหัด)] อัพเกรดเป็น [เก็บสมุนไพร] "

...

วิเศษไปเลย! ในที่สุดก็สามารถเปลี่ยนอาชีพรองสำเร็จ! แต่สิ่งที่ทำให้เย่ฮวาประหลาดใจก็คือชื่ออาชีพรองไม่ใช่อาชีพรองธรรมดาทั่วไป ดังนั้นหมายความว่านี่อาจเป็นอาชีพลับ นักปรุงยาเลือดต้องทัณฑ์ เท่าที่รู้ทักษะนักปรุงยามีแค่ 2 สายเท่านั้น คือนักปรุงยาเลือดและนักสร้างโพชั่น หนึ่งคือการสร้างโพชั่นสีแดง อีกหนึ่งคือการสร้างโพชั่นสีน้ำเงิน ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามี นักปรุงยาเลือดต้องทัณฑ์

เขาจึงเปิดดูทักษะของอาชีพรอง -

【วิชาหลอมยา】 (LV-1): หลังจากเรียนรู้ทักษะนี้แล้ว ผู้เล่นสามารถทำความเข้าใจกับสูตรปรุงยา เพื่อให้ทักษะอัพเกรด ผู้เล่นต้องทำการปรุงยา 【สูตรปรุงโอสถหญ้าสว่าง】: ต้องการ หญ้าสว่าง *1 ea, เตาปรุงยา * 1 ea

【เก็บสมุนไพร】(LV-1): หลังจากเรียนรู้ทักษะนี้ จะทำให้ผู้เล่นสามารถจำแนก เก็บรวบรวมสมุนไพร หากผู้เล่นสามารถรวบรวมสมุนไพรระดับสูงได้ ทักษะก็จะอัพเกรด

...

โอสถหญ้าสว่าง! จะใช่ยาอายุวัฒนะหรือเปล่า ? หรือว่าจะเป็นโพชั่น ?

เย่ฮวา ถามขึ้นว่า "เอิ่ม ... ท่านอาจารย์ ไม่ใช่ว่านักปรุงยาสร้างโพชั่นแค่นั้นหรอกเหรอ ?"

กู่เฉินยิ้มอย่างภาคภูมิใจ: "จะเอาลูกศิษย์ของข้าไปเปรียบเทียบกับคนทั่วไป ๆ ได้เช่นไร สิ่งที่ข้าสอนเจ้าคือผลจากความพยายามตลอดชีวิตของข้า สิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดที่ข้าได้มุ่งมั่นพัฒนาคือ ยาอายุวัฒนะที่ข้าถ่ายทอดให้เจ้า เจ้าจะต้องทะนุถนอมมัน "

"ขอบคุณท่านอาจารย์" ใบหน้า เย่ฮวา เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความยินดี

กู่เฉิน ยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าพูดว่า: "ตลอดชั่วชีวิตเจ้าคือคนแรกที่ได้เป็นศิษย์ข้า บางทีอาจเป็นแค่คนเดียวที่ได้กลายเป็นศิษย์ของข้า ดังนั้นข้าย่อมต้องมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้เจ้าในฐานะอาจารย์เป็นธรรมดา ตอนนี้ข้าแก่มากแล้ว ชีวิตข้าคงจะอยู่ได้อีกแค่ไม่นาน ฉะนั้นเจ้าจะต้องปรนนิบัติข้าให้ดีๆพยายามให้มากๆ "

เขาพยักหน้าแล้วพูดว่า "วางใจเถอะ ท่านเป็นอาจารย์ของผม ผมต้องทำให้ดีที่สุด!"

กู่เฉินหลับตาและพยักหน้าเบา ๆ ระหว่างที่ฟังคำพูดของเขา แต่ทันใดนั้นตาแก่ก็ทรุดตัวลงบนเก้าอี้หวายคอพับ ไร้การตอบสนองใดๆ

นี่มันอะไรกัน! เหตุการณ์ออกจะกระทันหันเกินไปแล้ว เย่ฮวาเพิ่งจะข้ามภูเขาและแม่น้ำโดยที่ไม่ทันจะได้ถึงฝั่ง แต่ทำไม ... ถึงกระทันหัน ... แบบนี้ ไม่ใช่เขาถูกทิ้งไว้กลางทางหรอกนะ ?

เย่ฮวา ก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ พร้อมกับเรียกเบาๆ ด้วยความกังวล "ท่านอาจารย์?"

กูเฉิน ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ เขาจึงรีบสัมผัสข้อมือของอีกฝ่าย ก่อนจะใช้นิ้วยื่นไปยังรูจมูกเพื่อตรวจสอบลมหายใจ จู่ๆ กู่เฉิน ก็ลืมตาขึ้นมาแล้วตบหัวเขาดัง ป๊าบ

อีกฝ่ายจ้องมาที่เขาด้วยความโกรธ: "ไอ้เจ้าบื้อ ข้ายังไม่ตายสักหน่อย!"

เย่ฮวา ก้าวถอยไปติดผนังห้อง ผ่านไปสองสามวินาที เขาก็สามารถปรับอารมณ์ให้สงบ พลางส่ายหัวแล้วพูดว่า "แล้วทำไมท่านถึงต้องทำท่าเหมือนกับคนตายล่ะ?

กู่เฉิน ตบโต๊ะไปฉาดหนึ่ง: "ผู้เฒ่าเพิ่งกินจนอิ่มท้อง ย่อมง่วงนอนเป็นธรรมดา คงไม่ใช่ว่าเจ้าอยากให้ข้าเป็นอาจารย์เพียงวันเดียวหรอกนะ ?"

"เอาเถอะ เอาเถอะ ผมผิดเอง"

เขาไม่ได้โต้เถียงกับกู่เฉิน เพราะกำลังนึกถึงสิ่งที่สำคัญบางอย่างก่อนจะถามอีกฝ่ายว่า: "คือว่า ... ท่านอาจารย์ ... หากมีใครบางคนถูกพิษจากอันเดด ท่านพอจะช่วยเขาได้หรือเปล่า"

จู่ๆใบหน้าของ กู่เฉิน ก็ดูจริงจังขึ้นมาอีกครั้ง: "ใคร?"

เย่ฮวา กระแอมสองครั้งแล้วพูดว่า "เจ้าชายแห่งเมืองชิงสุ่ย"

หลังจากที่ได้ยิน กู่เฉิน ก็ถอนหายใจเบา ๆ ออกมา : "องค์ราชาในอดีตเกือบจะสังหารข้า มาบัดนี้ลูกหลานของเขากลับได้รับพิษที่ซับซ้อนเช่นนี้ เอาเข้าจริงข้าคงไม่สามารถเพิกเฉย และใช่ว่าข้าไม่อยากช่วยคนที่ใกล้ตาย ไหนเจ้าลองบอกเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับพิษที่เขาได้รับมาให้ข้าฟัง "

"เรื่องนี้ผมเองก็ไม่รู้รายละเอียดที่ชัดเจนมากเท่าไหร่ ผมแค่ได้ยินมาว่า เจ้าชายได้เดินทางไปยังดินแดนแห่งอันเดดทางตอนเหนือเพื่อกำจัดเหล่าอันเดด แต่กลับได้รับบาดเจ็บสาหัส ในเวลาเดียวกันเขาก็ถูกพิษจากอันเดด ตอนนี้เขากำลังตกอยู่ในอันตราย" เย่ฮวา อธิบาย

กู่เฉิน ขมวดคิ้ว: "พิษของอันเดด นั้นมีระดับที่ต่างกันไป พิษของอันเดดที่ทรงพลังจะยิ่งมีความซับซ้อนมากขึ้น ข้าสามารถถอนได้แค่พิษของอันเดดระดับล่าง และพิษจากอันเดดที่มีความแข็งแกร่งขึ้นมาอีกเล็กน้อย ทำให้ข้าไม่รู้ว่าพิษที่เขาได้รับคือพิษระดับใด "

เขาเริ่มทบทวนเกี่ยวกับมันและพูดว่า "นักปราชญ์ในเมืองชิงสุ่ยต้องการสูตรตำราจากเศษกระโหลก บอกว่าต้องใช้ส่วนผสมหายากสองชนิด ได้แก่ หัวใจโครงกระดูก ในการจะถอนพิษอันเดด และอีกชนิดหนึ่งก็คือ โลหิตอันเดด แต่ตอนนี้ยังขาดแค่ หัวใจโครงกระดูก"

"เศษกระโหลก...งั้นหรอ~"

กู่เฉิน สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดว่า "งั้นข้าคงช่วยเจ้าชายไม่ได้"

เมื่อได้ยินคำพูดของกู่เฉิน เขาก็ไม่ค่อยอยากจะเชื่อ พอ กู่เฉิน สังเกตุเห็นแววตาของเขา ก็รีบพูดขึ้นว่า "ผู้เฒ่าคนนี้ทำอะไรไม่ได้จริง ๆ ใช่ว่าข้าเห็นคนใกล้ตายแล้วไม่ช่วยเพียงเพราะเรื่องในอดีตที่ผ่านมา! เศษกระโหลกเป็นการใช้พิษต้านพิษ มันมีประโยชน์สำหรับผู้ที่ป่วยอาการสาหัส ต่อให้เป็นยาจากนักปรุงยาจากทั่วทั้งเมืองชิงสุ่ยก็ไม่อาจนำมาใช้รักษาได้ แต่พวกเขาก็ไม่ได้โง่สักทีเดียว อย่างน้อยก็รู้ว่ามีแค่ผงกระดูกความตายเท่านั้นที่ช่วยได้ เพราะพิษที่เจ้าชายได้รับไม่ใช่พิษธรรมดา "

"ท่านอาจารย์รู้จักสูตรตำราเศษกระโหลกด้วยเหรอ ? " เย่ฮวา เอ่ยถาม

กู่เฉิน กล่าวว่า: "ในอดีตนานมาแล้วอาจารย์ข้าเคยบอกกล่าว ข้าจึงรู้ข้อมูลเกี่ยวกับเศษกระโหลก"

ได้ยินเขาก็ขมวดคิ้ว: "งั้นเองหรอกเหรอ ว่าแต่ท่านอาจารย์ท่านรู้หรือเปล่าว่า หัวใจโครงกระดูกสามารถหาได้จากที่ไหน?"

กู่เฉิน ส่ายหน้าแล้วพูดว่า "ข้าเองก็ไม่รู้"

บอกตามตรงว่าเขาเองก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย หลังจากที่ได้ยินคำพูดของ กู่เฉิน ดูเหมือนว่าหัวใจโครงกระดูกคงต้องตามหาด้วยตัวเอง

"ท่านอาจารย์ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวไปก่อน" เย่ฮวา กล่าว

กู่เฉิน หยุดเขาไว้ ด้วยคำพูด "การที่อาจารย์ได้รับเจ้ามาเป็นศิษย์ ชีวิตข้าก็ไม่มีสิ่งใดให้เสียใจ แต่ข้าวางแผนจะออกจากบ้าน และเจ้าคงไม่สามารถกลับมาพบข้าได้อีกในอนาคต ดังนั้นข้าจึงต้องการมอบบางสิ่งให้เป็นของขวัญแก่เจ้า "

"ของขวัญ?" เย่ฮวารู้สึกแปลกใจนิดหน่อย แน่นอนว่าการได้รับของขวัญย่อมเป็นเรื่องดี

"ถูกต้อง!"

กู่เฉินพูดช้าๆ : "เจ้าลองเอ่ยสิ่งที่เจ้าต้องการ ในฐานะอาจารย์ข้าย่อมต้องมอบให้แก่เจ้าอย่างแน่นอน"

หากเขาต้องการอะไรตาแก่ก็จะยอมมอบให้งั้นเหรอ? แน่นอนว่าเขาต้องการอุปกรณ์เทวะ~ แต่อีกฝ่ายคงไม่มีอย่างแน่นอน ถึงต่อให้มีก็ไม่มีทางมอบให้ เพราะถ้าหากอุปกรณ์เทวะปรากฏขึ้นภายในเวลาไม่กี่วันหลังจากที่เกมเปิด ความสมดุลของเกมจะถูกทำลายลง หลิงเกิง คงไม่มีทางปล่อยให้เกิดปัญหาดังกล่าวขึ้น

ทักษะสกิล ? ก็คงจะเหมือนกับอุปกรณ์เทวะ เพราะยังไม่มีสกิลระดับสูงปรากฏขึ้นในตอนนี้ และในอนาคตก็คงจะมีสกิลแข็งแกร่งปรากฏขึ้นเรื่อยๆ สำหรับแผนการระยะยาวคงไม่ไหว

พอคิดไปคิดมา ไอเท็มเสริมพิเศษคงจะมีประโยชน์มากที่สุด ถึงแม้จะเป็นสิ่งเล็กน้อยๆ แต่สิ่งที่ซ่อนอยู่ในไอเท็มเสริมพิเศษบางทีอาจมีประโยชน์ต่อผู้เล่นไม่รู้จบ บนเว็บไซต์ของหลิงเกิงชี้ให้เห็นว่าในไอเท็มประกอบการเล่นมีสิ่งพิเศษที่เรียกว่าการเลื่อนคลาส สามารถเปลี่ยนเป็นอาชีพลับ

"ในฐานะอาจารย์รู้ว่าเจ้าไม่ใช่คนละโมบยึดติดในอำนาจและความมั่งคั่ง ~" กู่เฉิน กล่าวด้วยรอยยิ้ม

เย่ฮวา ยังทไม่ทันได้พูดอะไรเลย!

กู่เฉิน พูดต่ออีกว่า: "ความจริงแล้วอาจารย์อยู่ที่นี่มานานกว่าเจ็ดสิบปี จึงไม่มีสิ่งที่มีค่า สิ่งที่มีค่าที่สุดคงเป็นสูตรยาเหล่านั้น เช่นนั้นอาจารย์ก็จะมอบสิ่งที่มีค่ามากที่สุดให้กับเจ้า"

อืม ... สิ่งที่มีค่าที่สุดของเขา !? ไม่ใช่ความบริสุทธิ์ความซิงที่เก็บมาเป็นเวลาเกือบร้อยปีหรอกหรอ

"ติ๊ง! ~"

"ระบบแจ้ง: [ปรมาจารย์ปรุงยาเลือด—กู่เฉิน]ได้ มอบของขวัญพิเศษ ค่าความโชคดี +3"

...

ค่าความโชคดี ? เย่ฮวารู้ว่านี้คือค่าคุณสมบัติพิเศษที่ซ่อนอยู่ซึ่งจะช่วยบวกค่า LUK สามารถเพิ่มอัตราผันแปรพลังโจมตีให้กับผู้เล่น นอกจากการโจมตีแล้ว ยังเพิ่มอัตราการหลบหลีก อัตราการบล็อกและค่าอื่น ๆ ถือเป็นคุณสมบัติพิเศษที่ซ่อนอยู่ หนำซ้ำในเวลาที่ฆ่ามอนสเตอร์ หรือฆ่า BOSS ได้สำเร็จ อัตราการดรอปไอเท็มจะเพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก อีกทั้งยังเพิ่มโอกาสในการพบกับภารกิจ ฉะนั้นมันจึงเป็นค่าคุณสมบัติพิเศษที่หาได้ยากมากๆ

คาดไม่ถึงเลยว่าสิ่งที่ กู่เฉิน มอบให้เขาจะเป็นสิ่งนี้ไปได้ แม้ว่าเย่ฮวาจะไม่สามารถปรับค่าคุณสมบัติได้โดยตรง แต่มันก็ช่วยทำให้ค่าคุณสมบัติของเขายอดเยี่ยมมากยิ่งขึ้น เป็นการปรับเปลี่ยนรากฐานค่าโบนัส

"เอาละ สิ่งที่อาจารย์ควรมอบให้ก็ได้ให้ไปแล้ว เจ้าไปเถอะ~" กู่เฉิน เอนตัวพิงเก้าอี้หวาย ระหว่างที่พูด

การเดินทางของ NPC ไม่อาจเดาได้ ปกติพวกเขามักจะเปลี่ยนตำแหน่งท่องไปเรื่อยๆ บางที กู่เฉิน ก็คงจะไม่กลับมาอีกในอนาคต แต่ถ้า...ไม่กลับมาแล้วจะให้เขาซ่อมประตูทำบ้าอะไร!

.................................