เช้าวันหนึ่ง...
มะปรางตื่นขึ้นมาในเช้ามืดในหมู่บ้านเล็กๆนอกชานเมือง เธอเหยียดร่างอันแสนเว้าโค้งอยู่หน้าบ้าน โดยที่มีสายตาของคุณลุงทั้งหลายจ้องมองไปหยุด กางกางวิ่งขาสั้นรัดบั้นท้ายกลมโต เสื้อกล้ามส่ายเดี่ยวโอบรัดแน่นลูกแตงโมสองเต้า ท่วงท่าของการยืดเส้นยืดสายนั้นทำให้เพื่อนบ้านตัณหากลับทั้งกลายค่อยๆเคลือบคลานเข้ามาเรื่อยๆ โดยเฉพาะเม็ดเหงื่อที่ไหลอาบซอกคอลงไปยังเต้าเนื้อมันวาว หญิงสาวพึ่งออกไปวิ่งที่สวนสาธารณะรอบหมู่บ้านมาเมื่อสักครู่...เธอย้ายกลับเข้ามาพักที่บ้านของตัวเองได้หนึ่งอาทิตย์แล้ว...
“หนูมะปราง”
“อ๊ะ สวัสดีค่ะคุณลุง”
“ตื่นแต่เช้าจังเลยนะ ลุงเห็นออกไปวิ่งทุกวันเลย”
“หนูไม่มีอะไรทำน่ะค่ะ เลยออกไปวิ่งเล่นๆ”
“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้หนูชวนลุงบ้างสิ”
“ได้สิคะ”
ใบหน้าหวานสายตอบกลับไอ้ลุงหัวล้านเพื่อนบ้าน เธอส่งรอยยิ้มของคนอัธยาศัยดีให้ เนื่องจากนินัยของหญิงสาวเป็เช่นนี้อยู่แล้ว มะปรางพึ่งจะเรียนพยาบาลจบมาใหม่ๆ และด้วยการเรียนที่ดีเลิศเลยทำให้โรงพยาบาลเอกชนจองตัวเอาไว้ แต่กว่าจะเข้าไปทำงานที่นั่นก็ต้องรออีก 3 เดือน
“แล้วนี่พ่อแม่หนูไปไหนซะล่ะ” ตาลุงเพื่อนบ้านคนนั้นไม่รอช้า มันรีบตรงดิ่งเข้ามาเมื่อเห็นหญิงสาวอกโตพูดด้วย สายตาหื่นจ้องมองไปยังร่องเปียกเหงื่อไม่ละสายตา แถมเสื้อกล้ามสายเดี่ยวนั้นก็แอบมีจุกโผล่เป็เนินให้ได้กระชุ่มกระชวยใจด้วย...
“คุณพ่อคุณแม่ยังไม่ตื่นเลยค่ะ”
“อ๋อหรอ ว่าแต่....หนูพึ่งกลับมาจากมหาลัยใช่มั้ย”
“ค่ะ”
“หนูนี่เก่งจังเลยนะ ลุงเห็นั้แ่เด็กๆ ไม่คิดว่าโตมา....จะฉลาดได้ขนาดนี้”
“แหมคุณลุง ขอบคุณนะคะ”
ลุงหัวล้านพยักหน้ายิ้ม...สายตาของมันสำรวจอ่านกินเรือนร่างของเพื่อนบ้านสาวั้แ่หัวจรดเท้า ขาขาวยาวระหงที่ถูกกางเกงขาสั้นบีบรัดมันน่าเอาหัวมุดเข้าไปเสียให้เข็ด แต่ไม่ทันที่ไอ้หื่นตัณหากลับจะเดินเข้าไปััเนื้อตัว เสียงร้องจากบ้านของมันก็ดังขึ้น
“โอ้ยยยย”
“นั่น ใช่เสียงคุณป้าหรือเปล่าคะ”
“ไม่น่าใช่มั้ง”
“โอ้ยยยยยย”
“คุณป้าน่าจะเป็อะไรนะคะ”
ไม่รอช้า มะปรางก็ตรงดิ่งไปยังบ้านตรงข้ามของเธอทันที ด้วยสัญชาตญาณการเป็พยาบาลนั้น มันทำให้ร่างระหงวิ่งเข้าไปดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในบ้านอย่างรวดเร็ว ผิดกับไอ้ลุงหัวล้านที่ส่ายหน้าอย่างผิดหวัง อีดนิดเดียวมันจะได้แต๊ะอั๋งผิวขาวๆนั่นแล้ว แต่เสียงโวยวายของเมียหน้าเืดันร้องขัดจังหวะเสียได้!
470
