ความตึงเครียดลับๆ ระหว่างเรา

เช้าวันถัดมา ฉันตื่นขึ้นมาบนโต๊ะ

ร่างกายแข็งตึง และอากาศก็เย็นเฉียบสัมผัสผิวของฉัน แต่มีบางอย่าง… ไม่เหมือนเดิม

มีผ้าห่มนุ่มๆ คลุมอยู่บนตัวฉัน ฉันขมวดคิ้ว

ฉันไม่จำได้ว่าฉันคลุมมันเอง

ปลายนิ้วของฉันแตะผ้า—อุ่น และคุ้นเคย

จัก?

เขาเข้ามาที่นี่อีกครั้งหลังจากที่ฉันหลับไปแล้วงั้นเหรอ?

แล้วฉันก็นึกขึ้นได้ ความรู้สึกแผ่วเบาที่แก้มของฉันในกลางดึก ตอนนั้นฉันง่วงเกินกว่าจะตื่นเต็มที่ แต่ตอนนี้ความทรงจำมันกลับมา—เลือนลางแต่ชัดเจน

จูบ

จักจูบราตรีสวัสดิ์ฉันงั้นเหรอ?

ฉันค่อยๆ ลุกขึ้น หัวใจเต้นแรง ไม่รู้จะตีความมันยังไงดี

เมื่อฉันเดินเข้าไปในครัว ความจริงก็ซัดเข้ามาเหมือนคลื่น

จักนั่งอยู่ที่โต๊ะแล้ว แต่งตัวเนี้ยบเหมือนเคย ทนนั่งอยู่ข้างๆ เขา กำลังกินแพนเค้กรูปหมีอย่างมีความสุข

“อรุณสวัสดิ์” ฉันพูด

ทนกระโดดเข้ามากอดฉัน “นิรัน นายไปนอนที่ไหนมา? นายไม่ได้นอนบนเตียงของลุงนี่”

ฉันเหลือบมองจัก

เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้า ไม่มีแม้แต่ปฏิกิริยาเล็กน้อย

“ฉันนอนในห้องวาดรูปของฉัน” ฉันตอบเบาๆ

ทนยื่นแพนเค้กให้ฉันพร้อมรอยยิ้มกว้าง

จักเทน้ำส้มลงในแก้วให้ทน การเคลื่อนไหวของเขานิ่ง สุขุม และควบคุมทุกอย่าง เขาดูเหมือนผู้ชายคนเดิมที่กอดฉันเมื่อคืน

แต่ตอนนี้… เขาเหมือนก้อนหินไร้ความรู้สึก

ฉันแทบไม่ได้แตะอาหารเลย

แล้วกริ่งประตูก็ดังขึ้น

ทนกระโดดลุกขึ้น “แม่!”

จักลุกขึ้นไปเปิดประตู

มาลัยก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใส “อรุณสวัสดิ์” เธอพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง “ถึงเวลาพาเจ้าตัวป่วนของฉันกลับบ้านแล้ว”

ทนร้องดีใจแล้ววิ่งไปหยิบกระเป๋า

สายตาของมาลัยหันมาที่ฉัน เธอลังเลเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าอย่างสุภาพ “นิรัน”

ฉันพยักหน้าตอบ “สวัสดีตอนเช้า”

เธอมองจัก “ขอบคุณที่ดูแลเขา เขาสนุกที่นี่เสมอ”

จักยิ้มบางๆ “เขามาได้ทุกเมื่อ”

แต่แววตาของเขาไม่ได้อ่อนลงเลย

ไม่มีแม้แต่จะมองมาทางฉัน

เมื่อมาลัยกับทนออกไป ประตูก็ปิดลงอย่างเงียบๆ

ฉันอยู่ตามลำพังกับจักอีกครั้ง

ฉันลุกขึ้นและหันไปเผชิญหน้าเขา “จัก เรื่องเมื่อคืน…”

เขาตัดบทฉันทันที น้ำเสียงเย็นชาและคมกริบ “ไปแต่งตัว เราจะออกไปออฟฟิศในสิบห้านาที”

ฉันจ้องเขา “จัก ได้โปรด…”

ในที่สุดเขาก็มองฉัน สายตาเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็ง

“แล้วก็ การลงโทษของนายคือ นายจะไม่มีสิทธิ์เข้าห้องวาดรูป”

คำพูดนั้นเหมือนตบหน้าฉัน

เขาพูดต่อ “พอกลับมา นายจะต้องทำการตรวจสอบสต็อกเอกสารของบริษัททั้งหมด จัดรายงานของนายให้เรียบร้อย”

แล้วเขาก็หันหลังให้ฉัน เหมือนฉันเป็นแค่พนักงานคนหนึ่ง

เขาเดินจากไป แค่นั้นเอง

ฉันยืนนิ่งอยู่กลางครัว กลิ่นแพนเค้กยังลอยอยู่ในอากาศ แต่สิ่งที่ฉันรู้สึกมีแค่น้ำหนักที่กดทับอยู่ในอก

ห้ามเข้าห้องวาดรูป

ตรวจสต็อก

เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อคืน

เหมือนผ้าห่มนั้นไม่เคยคลุมฉัน

เหมือนจูบนั้นไม่เคยแตะผิวของฉัน

เหมือนฉันไม่มีความหมายอะไรเลย

ฉันกำหมัดแน่น ลำคอตึงแน่น แสบร้อนด้วยบางอย่างที่กลืนไม่ลง ความโกรธ? ความเจ็บปวด? ความสับสน?

ทำไมเขาถึงทำแบบนี้?

ทำไมต้องเย็นชาขนาดนี้ ทั้งที่ฉันรู้—ฉันรู้ว่ามันมีบางอย่างจริงๆ เมื่อคืนนี้

มันเป็นแค่ความผิดพลาดเหรอ?

ช่วงเวลาที่เขาอ่อนแอ… แล้วตอนนี้เขาเสียใจ?

หรือว่ามันเป็นอะไรที่มากกว่านั้น… และเขาแค่กลัว?

ฉันได้ยินเสียงเขาเดินอยู่ในโถง หยิบกุญแจ เตรียมจะออกไป

เขาเป็นแบบนี้เสมอ สุขุม ห่างเหิน แต่วันนี้… วันนี้มันเจ็บ

ฉันสูดหายใจสั่นๆ แล้วก้าวเข้าไปหาเขา

“จัก…” ฉันเรียก แทบจะเป็นเสียงกระซิบ

เขาหยุด แต่ยังหันหลังให้

ฉันอยากเอื้อมมือไปหาเขา

อยากสัมผัสเขา

อยากกอดเขาไว้

ทำให้เขาหยุดแกล้งทำเป็นไม่รู้สึก

ทำให้เขามองเห็นฉัน

“ฉัน… แค่อยากเข้าใจ” ฉันพูด “เมื่อคืน… มันไม่ได้เป็นแค่สิ่งที่ฉันคิดไปเอง ใช่ไหม?”

เขาไม่ขยับ

นิ้วของฉันกระตุกเล็กน้อยข้างลำตัว ฉันก้าวเข้าไปอีกก้าว

“ฉัน… ฉันขอกอดนายได้ไหม? แค่แป๊บเดียว…”

ความเงียบ

แล้วเสียงของเขา แผ่ว เบา และเหมือนกดกลั้นอะไรบางอย่าง

“ไม่ได้”

เขาไม่หันกลับมา

“ฉันจะรออยู่ในรถ” เขาพูด

แล้วเขาก็จากไป

ประตูปิดลงด้านหลังเขา

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น คนเดียวอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้ ไม่ใช่แค่อากาศเย็นที่ฉันรู้สึก

มันคือความเย็นระหว่างเรา

และมันลึกกว่านั้นมาก

เช้าวันนั้น ออฟฟิศเงียบผิดปกติ

เพื่อนร่วมงานพิมพ์งานบนคีย์บอร์ด ไม่มีใครพูดเกินความจำเป็น ฉันพยายามจมตัวเองอยู่กับตัวเลข งาน อะไรก็ได้ที่ไม่ทำให้นึกถึงเขา

แต่ฉันรู้สึกถึงเขา

อยู่ที่ไหนสักแห่งเหนือฉัน หลังประตูห้องทำงานที่ปิดสนิท

“เอ่อ… นิรัน?”

ฉันเงยหน้าขึ้น อมรา ยืนอยู่หน้โต๊ะของฉัน ถือแฟ้มเอกสารกองหนึ่ง นิ้วของเธอดูเหมือนมีเหงื่อเล็กน้อย

“จักต้องใช้พวกนี้ตรวจ นายเอาไปให้เขาได้ไหม? ได้โปรด ฉันมีสายต้องรับ”

ฉันกลืนน้ำลาย “ไปที่ห้องของจักเหรอ?”

เธอพยักหน้าเร็วๆ “ใช่ ขอบคุณนะ”

หัวใจของฉันเริ่มเต้นแรง มือสั่นเล็กน้อยตอนรับเอกสาร ฉันลุกขึ้นยืน

ทางเดินไปห้องเขาวันนี้รู้สึกยาวนานกว่าทุกครั้ง

ทุกก้าว ฉันสงสัยว่าเขาจะผลักไสฉันอีกไหม

เขาจะมองฉันหรือเปล่า

ฉันเกือบหันกลับถึงสามครั้ง

แต่… ฉันไม่ทำ

ฉันเคาะประตู

“เข้ามา” เขาพูด

ฉันเปิดประตู

เขาอยู่ตรงนั้น หลังโต๊ะ ทำหน้าจริงจังเหมือนเดิม รายล้อมด้วยเอกสาร เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น

“อมราบอกว่าคุณต้องใช้สิ่งนี้” ฉันพูดเบาๆ แล้ววางเอกสารไว้ที่ขอบโต๊ะ

“วางไว้ตรงนั้น” เขาตอบเสียงเรียบ

ฉันหันตัว เตรียมจะออกไป

แต่ขาของฉันไม่ขยับ

ฉันหันกลับไป หัวใจเต้นแรง ฉันมองเขา เขาก็ยังนั่งอยู่ตรงนั้น ใกล้มาก… แต่ก็ไกลเหลือเกิน

ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไป

ฉันก้าวเข้าไปหาเขา

เร็วเกินไป แต่ก็แผ่วเบา

แล้วฉันก็กอดเขา

ชั่วขณะหนึ่ง เขาไม่ขยับ ทุกอย่างหยุดนิ่ง มีแค่หัวใจของฉันที่เต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง

ฉันกอดเขาแน่น รู้สึกถึงความอบอุ่นของร่างกายใต้เสื้อสูท

“ฉันรู้ว่าฉันทำผิด” ฉันกระซิบ “แต่นั่นไม่ได้แปลว่าฉันไม่รู้สึก และฉันไม่อยากแค่เมินมันอีกแล้ว”

ฉันค่อยๆ ผละออก เตรียมรับว่าเขาจะปฏิเสธ ดุฉัน หรือผลักฉันออก

แต่ดวงตาของเขา… มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป