เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่เก้าสิบเก้า I love bureaucracy เรารักระเบียบพิธีการ

หลังจากนั้นชายชาวนาก็เอาตุ๊กตามาถวายบูชาให้กับอาจารย์คงที่ไม่รับเงิน

และเอาใบสั่งยาและการทำพิธีกรรมต่างๆกลับไป

ผมเริ่มเอาระบบงานสารบรรณมาใช้ให้กับสมาชิกอาศรมของเราแต่ละคนว่าให้มีระเบียบพิธีการงานสารบรรณมากขึ้น

บันทึกว่าคนแต่ละคนชื่ออะไรบ้านอยู่ที่ไหน ราศีตกฟากอะไร มาหาอาจารย์คงด้วยเรื่องอะไรเป็นคดีอะไรครั้งที่เท่าไร ฯลฯ

ทำให้เราสามารถสร้างเคสไฟล์คดีและข้อมูลเฉพาะของแต่ละคนไว้ได้แบบประวัติอาชญากรรมหรือประวัติการรักษาทางการแพทย์

การอ่านข้อมูลทางการรักษาต่างๆจะทำให้เราสามารถเรียนรู้ในการรักษาได้มากขึ้นด้วย

ผมกำลังพยายามขยายกิจการโดยการให้อาจารย์คงทำตัวเมหือนกับอาจารย์หมอ

ที่จะเป็นผู้นำในการจัดการแก้ไขปัญหาเคสยากๆ

ส่วนผมและพวกลูกน้องเช่นไอ้ห้อยไอ้โหนบาบู บาบอน

จะมีหน้าที่รักษาเคสง่ายๆที่ไม่จำเป็นต้องถึงมือของอาจารย์คง

เป็นการเพิ่มปริมาณอัตราการรักษาต่อวันได้อย่างมีประสิทธิภาพ

และสามารถสร้างองค์ความรู้ด้านการรักษาเอ๊ยวิทยาอาคมต่างๆเพิ่มขึ้นทีละนิดด้วย

การฝึกวิชาไม่มีทางลัดมันมีแต่ต้องอาศัยความเชี่ยวชาญเท่านั้นและโครงสร้างพื้นฐานที่สนับสนุนการเรียนรู้ของเรา

ที่สามารถสร้างการเรียนรู้ให้กับเราได้

ผมคิดว่าจะค่อยๆรวบรวมเคสที่ใช้วิทยาอาคมคล้ายๆกันเขียนเป็นหนังสือขึ้นมา

ถ่ายทอดความรู้ต่อไปแก่ชนรุ่นหลัง

กร็อบ กร็อบ

อุ้ย

“เอาล่ะทิดสุก กระดูกเข้าที่ดีแล้วนะเอาผ้ากับไม้มาดามเอาไว้สักสองสามวันอย่าไปเตะปี๊บโชว์ใครอีกล่ะ”

ผมใช้การสัมผัสและพลังจิตสัมผัสขาทิดสุกที่โดนเหล่าเพื่อนเกลอแกล้วแกล้งหลอกให้เตะปี๊บที่ข้างในมีปูนซีเมนต์เพราะโดนเหล่าเพื่อนเกลอแก้วในวงเหล้าดูถูกว่านกเขาไม่ขันจึงจะพิสูจน์ด้วยการเตะปี๊บให้ดัง

“ขอบใจมากจ้าพ่อเจิด”

ทิดสุกยกมือไหว้ท่วมหัว

เนื่องจากจะไปหาหมอจริงๆก็ต้องขับรถไปไกลถึงในอำเภอหรือแม้แต่ตัวจังหวัดหากหมอประจำอำเภอท่านไปทำธุระในตัวเมืองเหลือแต่พยาบาลกับยามรักษาความปลอดภัย

อาศรมอาจารย์คงเลยเป็นสถานที่อีกแห่งหนึ่งที่ชาวบ้านเวลามีโรคหรืออาการอะไรจะมาหายารักษา(ถ้าไม่อยากรบกวนหลวงพ่อ)

ผมใช้ความรู้ด้านกายวิภาคประสานกับพลังการนวดน้ำมันรักษาของอาจารย์คงค่อยๆเรียนรู้ร่างกายของมนุษย์

การเรียนรู้ด้านการรักษา

ทำให้เรารู้ว่าเราจะสามารถทำลายได้อย่างไร

เราต้องเรียนรู้การส่งผีกลับหลุมก่อนที่จะเรียนเรื่องปลุกผีจากหลุม

นั่นคือคติประจำใจของผมเสมอ

ผมวาดรูปลักษณะกระดูกของทิดสุกที่เกิดอาการบาดเจ็บออกมาให้กับทิดสุกที่ผมสามารถเพ่งสมาธิมองอวัยวะภายในได้

“กระดูกทิดสุกจะร้าวตรงนี้สักพักอย่าให้อะไรมาแตะตรงที่ชั้นกากบาทไว้ตรงนี้นะจ๊ะ”

ผมส่งภาพการเพ่งสมาธิให้กับทิดสุกแทนการเอ็กซ์เรย์ของโรงพยาบาล