ตอนที่ 17
การต่อสู้อย่างดุเดือด
ทางด้านจื่อลู่ที่อยู่ในศาลาหอประมูลอยู่ๆเกิดอาการเจ็บหน้าอกรุนแรงก่อนที่โลหิตจะถูกพ่นออกมาทางปากและมีลางสังหรณ์ว่ากระบี่ที่ให้ไป๋เหอไปนั้นกำลังถูกพลังศัตรูที่เหนือกว่าทำร้าย ด้วยจิติญญากระบี่และตัวเ้าของผูกเชื่อมกันทำให้รับรู้ว่ากระบี่ตอนนี้เกิดการเสียหายนักและนึกถึงคนที่นางให้กระบี่นั้นไปก็เกิดวิตกกังวลว่าเขาจะได้รับอันตรายร้ายแรงคิดว่าคงได้เจอกับศัตรูที่ร้ายกาจ
“ท่านอาจินข้าจะทำอย่างไรดีไป๋เหอกำลังได้รับอันตรายร้ายแรง”
หวงจินที่ยืนอยู่แถวนั้นได้เห็นโลหิตออกมาจากปากของนางเขาก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดเื่กับไป๋เหอขึ้นแล้ว และดูสีหน้าที่เป็กังวลของคุณหนูสาวเขาก็นึกเป็ห่วงนางอยู่ไม่น้อย ชายผู้นั้นเขาคิดว่าคงจะดวงแข็งอยู่หรอกคงสามารถเอาตัวรอดหลบหนีไปได้
“คุณหนูอย่าเป็กังวลไปแม้กระบี่ที่ให้ไป๋เหอไปอาจจะได้รับความเสียหายแต่ตัวไป๋เหอเองนั้นก็พอมีดีอยู่เขาสามารถเอาตัวรอดหลบหนีไปได้ข้าเชื่ออย่างนั้น” เขากล่าวออกมาจากความรู้สึกตนเองและคิดว่าเด็กน้อยผู้นั้นมีความสามารถพอและประสบการณ์ในการเดินทางได้เจอคู่ต่อสู้จะทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น
จื่อลู่พอได้ยินเช่นนั้นนางก็คลายความกังวลใจเล็กน้อยแม้ไม่อาจจะเชื่อเต็มร้อยแต่ท่านอาจินไม่เคยมองใครพลาดมาก่อนทำให้นางพอสบายใจอยู่บ้าง
ทางด้านไป๋เหอเริ่มรู้สึกดีขึ้นพร้อมกับร่างที่ขยับลอยขึ้นเองจากพื้นกระบี่ไม้ลอยวิ่งวนทั่วรอบกาย ในตอนนี้เขายืนจ้องมองงูั์ที่เกิดชะงักไม่เลื้อยเข้ามาหาเขารับรู้ได้ทันทีว่ามันกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่างจากร่างกายของเขา
ตอนนี้ร่างกายที่าเ็สาหัสได้รับการรักษาจากพลังของกระบี่ไม้เขายืนปะจันหน้ากับงูั์ที่มันหยุดนิ่งราวกับเป็ก้อนหินแต่สายตาก็ยังคงจ้องมองมาที่เขา
“เ้ากลัวอะไรถ้าหากกลัวจงรีบเลื้อยหนีออกไปจากที่นี่ซะ” ชายหนุ่มกล่าวเยาะเย้ยขึ้นไม่รู้ว่ามันจะสามารถฟังภาษามนุษย์ออกหรือไม่และดูพฤติกรรมของมันว่าจะเอายังไงหากมันเลือกพุ่งมาหมายทำร้ายเขาอีกครั้งก็จะใช้กระบี่ที่หมุนรอบกายนี้เข้าทำร้ายมันทันทีไม่รู้อะไรทำให้เขาเชื่อมั่นว่ากระบี่จะสามารถสังหารมันลงได้เขาเกิดนึกลำพองใจว่างูตัวนี้ต้องแพ้แน่ๆ
และสิ่งที่มันกำลังแสดงอยู่เบื้องหน้าเขาก็คือมันไม่เลือก เลื้อยหนีไปแต่กลับจ้องเขม็งมาที่เขาเหมือนมันกำลังโกรธพร้อมกับปล่อยพลังบางอย่างออกมาจากปากและดูเหมือนมันจะใหญ่ขึ้นกว่าเก่ามาก ดวงไฟขนาดวงกลมที่มีไฟลุกโชนดูน่ากลัวแหวกว่ายกลางอากาศพุ่งตรงมายังเขาที่ลอยอยู่เหนือพื้น ไป๋เหอเห็นเช่นนั้นก็รวบรวมจิตไว้ที่กระบี่หมายใช้ป้องกันทันได้นั้นกระบี่ก็ได้ขยายขนาดความใหญ่เท่ากับกระบี่ทั่วไปลอยนิ่งอยู่เบื้องหน้าพร้อมกับปล่อยพลังสีม่วงที่มองเห็นด้วยตาเปล่าออกมาอย่างรุนแรง
ลูกไฟดวงใหญ่ที่พุ่งมาด้วยความเร็วก็เข้าปะทะกับกระบี่ไม้เข้าอย่างจัง ไป๋เหอรับรู้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่มาจากลูกไฟนั้นก่อนที่มันจะะเิแตกกระจายกลางอากาศ เสียงดังสนั่นหวั่นไหวทั่วบริเวณน้ำตกสาดกระเด็นเปียกไปทั่วบริเวณพื้นที่ขนาดใหญ่มันเป็ผลมาจากพลังที่แตกะเิของดวงไฟ
จิตใจไป๋เหอเริ่มไม่คงที่หากแต่พลังที่ปล่อยออกมาคราวนี้ดูรุนแรงมากนัก
ก่อนที่ไป๋เหอจะมองเห็นกระบี่ไม้ลอยพุ่งไปยังร่างงูั์ด้วยความเร็วและฟาดฟันเข้ากับร่างใหญ่โตนั้นด้วยความรวดเร็ว ความว่องไวของเ้างูั์นั้นก็ใช่ย่อยมันสามารถหลบหลีกกระบี่ได้อย่างคล่องแคล่วและสามารถลอยอยู่เหนืออากาศได้เช่นกันแต่ถึงกระนั้นมันก็าเ็จากกระบี่ไม้ด้วยเช่นกันหาหลบเลี่ยงได้ตลอดเสียงร้องของมันยามโดนกระบี่ทิ่มแทงมันร้องออกมาด้วยความเ็ปปนจะขาดใจเืสีขาวที่ไหลออกมาจากร่างก็มีมากถึงหลายจุดแต่ก็ยังไม่สามารถสยบมันลงได้
ไป๋เหอยืนดูกระบี่ของตนเองต่อสู้กับงูั์ด้วยความดุเดือดเขาเชื่อว่ากระบี่สามารถที่จะกำจัดเ้างูั์นั้นได้แม้ไม่รู้ว่าพลังของกระบี่จะร้ายแรงเพียงไหนแต่มันก็สามารถทำให้งูมีาแได้เขามีความอุ่นใจอยู่ไม่น้อย
“เ้าอย่าได้คิดลำพองใจประมาทคู่ต่อสู้ของเ้ามากไปข้าอาจไม่สามารถตั้งรับพลังที่ร้ายกาจของมันได้ตลอด ด้วยเ้าในตอนนี้มีพลังอยู่ในระดับขั้นต่ำซึ่งทำให้ข้าที่เป็ิญญากระบี่ไม่สามารถใช้พลังที่แท้จริงออกมายกเว้นว่าเ้าจะมีพลังที่สูงขึ้นก็ทำให้ข้าแข็งแกร่งขึ้นเช่นกัน”
“ทะ..ท่านคือกระบี่ไม้เล่มนั้น!!”
เสียงลึกลับที่ห่างหายมานานก็ได้กล่าวขึ้นมาในจิตอีกครั้งจนทำให้ไป๋เหอได้เข้าใจว่า คนที่คุยกับเขามาตลอดนั้นแท้ที่จริงแล้วเป็จิติญญาของกระบี่นี่เอง คำพูดนั้นทำให้เขารู้สึกเป็กังวลอย่างมากว่ากระบี่ตรงหน้าไม่อาจที่จะต่อสู้สังหารมันลงได้จิตใจเกิดหวาดหวั่นขึ้นอีกครั้ง
เสียงนั้นเหมือนจะรับรู้ความรู้สึกของไป๋เหอมันกล่าวขึ้นอีกครั้ง“เ้าไม่ต้องกังวลไปหากข้าพ่ายแพ้ให้กับเ้างูั์ตนนี้ คนที่แอบอยู่ใกล้ ๆเขาคงไม่สามารถทนเห็นเ้าตายได้แน่”
คำกล่าวนี้ทำให้ไป๋เหอที่ได้ยินถึงกับมองไปรอบๆ เพื่อหาคนที่เขากล่าวถึงแต่ดูยังไงก็ไม่พบใช้พลังสมาธิที่ตนเองมีสำรวจตรวจตราดูแถวนั้นกลับไม่พบแม้แต่เงา
“ข้าตรวจไม่พบว่าจะมีใครอยู่แถวนี้เลย ท่านคงไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่หรือไม่”
“พลังของเ้ามีแค่นี้ใยมากล่าวหาว่าข้าล้อเ้าเล่น คนที่ยืนมองอยู่นั้นระดับพลังของเขาอยู่ชั้นทลาย์ปฐีระดับชั้นที่1 พลังจิตเ้ามีน้อยนิดไม่สามารถจับจิติญญาเขาพบหรอกเ้าเด็กโง่” เสียงนั้นกล่าวอย่างไม่ค่อยพอใจนัก
คำกล่าวนั้นทำให้ชายหนุ่มร่างกายหยุดชะงัก ระดับนั้นเป็ระดับที่ใกล้จะถึงจุดสูงสุดแล้วอีกชั้นหนึ่งก็ถึงระดับนิพพานคนผู้นั้นคงแข็งแกร่งมาก เมื่อเขากำลังตั้งใจคิดอยู่นั้นกระบี่ที่ต่อสู้อยู่เบื้องหน้าต่างฟาดฟันด้วยพละกำลังที่รุนแรง ไป๋เหอที่ยืนไม่ไกลมากััได้ถึงความอึดอัดที่ก่อเกิดเรื่อยๆ
ทันใดนั้นชายหนุ่มััได้ว่ากระบี่ดูเหมือนจะอ่อนแรงลงเมื่อมันได้ต่อสู้ด้วยพลังมาสักระยะ
“เ้ารวบรวมพลังปราณที่อยู่ในจุดตันเถียนส่งพลังทั้งหมดมาให้ข้า ดูเหมือนว่าข้าจะใช้พลังปราณที่สะสมมาใกล้จะหมดลงแล้วเ้างูั์นี้แข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิดเสียอีกข้าไม่อาจสังหารมันลงได้แต่ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่”
เสียงนั้นกล่าวอย่างร้อนรนหากแต่คำกล่าวนั้นมันทำให้ชายหนุ่มฉุกคิดถึงบางอย่าง
พลังปราณในกระบี่มีหมดด้วยเหรอนี่มันอะไรกัน!
แม้ยังหาคำตอบไม่ได้แต่ชายหนุ่มไม่รอช้ารวบรวมสมาธิไว้ที่จุดตันเถียนก้อนกลมเล็กเท่ากับผลอิงเถาที่อยู่ในนั้นเริ่มสั่นะเืรุนแรง พลังปราณก็เริ่มไหลออกมายังเส้นลมปราณทั่วร่างแล้วขยับฝ่ามือขึ้นส่งพลังนั้นไปยังกระบี่ที่ลอยอยู่เบื้องหน้า ระดับพลังปราณที่อ่อนแรงค่อยเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจนเขาััได้แต่มันไม่มากพอเท่าเดิมด้วยพลังปราณของเขามีอันน้อยนิด
“ตอนนี้ข้าได้ส่งพลังปราณทั้งหมดไปยังท่านแล้วแต่ดูเหมือนว่าพลังของข้ายังน้อยไปนิดคงไม่อาจช่วยท่านได้มาก”ไป๋เหอกล่าวอย่างรู้สึกผิดและรับรู้ได้ว่าพลังในลมปราณของเขาเหือดแห้งหมดแล้วแม้แต่พลังในวงกลมเล็กที่อยู่ในจุดตันเถียนก็ดูเหมือนจะว่างเปล่าเช่นกัน
“ไม่เป็ไรได้เท่านี้ก็พอช่วยได้เท่าที่ข้าพอมีความสามารถแต่ไม่อาจจะการันตีได้ว่าจะปกป้องเ้าได้อีกนานแค่ไหนครั้งนี้ข้ารู้สึกว่าการต่อสู้มันจะรุนแรงกว่าครั้งไหน ๆคราวก่อนนั้นข้าก็ช่วยเหลือเ้าพอที่จะช่วยได้คราวนี้ข้าก็จะทำเท่าที่ข้าพอช่วยได้ขอให้เ้าปกป้องตนเองให้ดีหากเ้าตายข้าก็ตายร่วมด้วยเพราะเ้ากับข้ามีจิติญญาเชื่อมต่อกัน” คำกล่าวนั้นเหมือนเป็การสั่งเสีย
ไป๋เหอใเมื่อได้ยินเช่นนั้นและเขาก็เกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเกี่ยวกับกระบี่อย่างไรชอบกล หากกระบี่ไม้เกิดแพ้เขาจะทำเช่นไรแล้วคนผู้นั้นที่มองอยู่จะเข้าช่วยเหลือเหรอไม่
“ข้าจะทำยังไงดี” เขาเงยหน้าขึ้นมองภาพเบื้องหน้านั้นมันดูน่าสะพรึงกลัว เ้างูั์จากที่คิดว่าจะสู้ได้กลับไม่ได้ง่ายดายอย่างที่คิดพลังของมันไม่มีท่าว่าจะหมดกระบี่ตอนนี้เอาแต่หลบหลีกจนยากจะคาดเดาได้
เขาควรจะทำยังไงดีได้แต่ถอนหายใจอยู่หลายครั้งจ้องมองเหตุการณ์ที่ดูเหมือนจะเลวร้ายอีกครั้ง
เมื่อเ้างูั์เห็นว่ากระบี่เอาแต่หลบหลีกมันก็เปลี่ยนไปหาเป้าหมายใหม่ด้วยการจ้องมองมาที่ไป๋เหอก่อนที่จะปล่อยพลังลูกไฟอันใหญ่โตหมายจบชีวิตเขาในพริบตาเดียว
ไป๋เหอเห็นเช่นนั้นจะะโหลบหนีก็ทำไม่ได้ร่างกายที่เคยขยับเขยื้อนบัดนี้กลับยืนแข็งทื่อรอรับความตาย เขาััได้ถึงพลังกดทับมหาศาลมาจากงูั์ตนนั้นคิดว่าเป็เพราะพลังของมันกำลังสะกดเขาให้คงอยู่กับที่ ชายหนุ่มมีแววตาของความสิ้นหวังจ้องมองพลังไฟนั้นด้วยความหวาดกลัว ชีวิตของเขาคงจะต้องจบลงเช่นนี้จริงเหรอแล้วคนลึกลับผู้เฝ้าดูจะออกมาช่วยเขาหรือไม่ชายหนุ่มไม่อาจคาดเดาได้ ได้แต่ภาวนาขอให้ตนเองรอดชีวิตมีชีวิตเพื่อล้างแค้น
กระบี่แหวกว่ายกลางอากาศมาด้วยความเร็วจนเกิดเสียงแหลมแสบแก้วหูมันรีบพุ่งมาหยุดอยู่เบื้องหน้าไป๋เหอพร้อมกับพลังลูกไฟดวงอันตรายที่เข้ามาถึงพอดีเกิดการปะทะกันเสียงะเิดังสนั่นก้อนหินแตกกระจัดกระจายร่างของไป๋เหอกระเด็นไปหลายสิบจั้งนอนแน่นิ่งกับพื้นพร้อมกับกระอักโลหิตคำโตออกมา าแมากมายเกิดขึ้นตามตัวจนเขาไม่สามารถขยับตัวได้ดูเหมือนว่ากระดูกซี่โครงจะหักทิ่มเนื้อเขาออกมาเ็ปอย่างทรมานแทบสิ้นลม มีดวงตาที่ทำได้เพียงกลอกไปกลอกมาและมองเห็นว่ากระบี่ไม้ที่ตกอยู่ข้าง ๆแตกหักถึงสามส่วนเขาเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตาตนเองว่ามันจะเป็เื่จริง
กระบี่ที่เกิดมาพร้อมกับเขาบัดนี้ได้พังทลายลงแล้วมันปกป้องเขาจนสุดความสามารถเขาถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา ด้วยพลังอันน้อยนิดทำให้เขาต้องเสียกระบี่คู่ใจต้นเหตุเกิดมาจากเขาชายหนุ่มได้แต่โทษตนเองที่ไร้ความสามารถ ในขณะที่เขากำลังเสียใจกับกระบี่ไม้ที่หักสามท่อน พลันสายตาของเขาก็เกิดความหวาดกลัวตัวสั่นเทิ้มเมื่อร่างงูั์พุ่งฉกมาทางเขาด้วยความเร็วมันไม่ยอมให้จบเพียงเท่านี้หากเขายังไม่ตายไปด้วยเหมือนมันอาฆาตแค้นเขามาก
ชายหนุ่มเมื่อเห็นท่าว่าไม่มีโอกาสจะรอดแล้วเขามองดูร่างของซวงเอ๋อร์ที่นอนแน่นิ่งอยู่ห่างออกไปใจก็เกิดกังวลว่าเมื่อเขาตายนางจะอยู่ได้อย่างไรหรือจะรอดจากการเป็อาหารได้หรือไม่ ชายหนุ่มเรียกกระบี่ของจื่อลู่ขึ้นมาพร้อมกับปล่อยมันพุ่งไปยังร่างของซวงเอ๋อร์เพื่อพานางหลบหนี เมื่อมองเห็นร่างของซวงเอ๋อร์ถูกพาออกไปอย่างรวดเร็วชายหนุ่มก็หลับตาพริ้มรอรับความตายทันที
ในขณะที่เขารอรับความตายอยู่นั้นเสียงงูั์ก็กรีดร้องออกมาด้วยความเ็ป พลันเขาก็ลืมตาขึ้นเห็นค้อนขนาดมหึมาลอยอยู่เบื้องหน้าของเขากำลังทุบตีเ้าร่างงูั์ครั้งแล้วครั้งเล่าจนเกิดรอยแผลที่ร่างนั้นหลายแผลมีเืสีขาวซึมออกมาทุกจุดมันร้องออกมาด้วยความเ็ปอย่างทรมานแรงกดดันจากค้อนนั้นทรงพลังอย่างยิ่งแม้ตัวเขาเองไม่ได้โดนผลกระทบกับค้อนนั้นโดยตรงแต่ชายหนุ่มก็ััได้ถึงความร้ายกาจของมัน
ไป๋เหอนอนดูการต่อสู้นั้นด้วยความตกตะลึงก่อนจะพบว่ามีชายชราผู้หนึ่งใส่ชุดสีขาวผมหงอกเต็มหัวมีรอยเหี่ยวย่นที่หน้าบ่งบอกว่าอายุมากแล้วกำลังยืนอยู่กลางอากาศเอามือไขว้หลังด้วยท่าทีที่สงบนิ่งมองดูน่าเกรงขามยิ่งนัก ก่อนจะเห็นร่างงูั์ตกจากกลางอากาศลงมาสู่พื้นด้านล่างจนเกิดรอยแตกของพื้นเป็วงกว้างขนาดใหญ่และลึกมากก่อนที่มันจะแน่นิ่งไปราวกับว่ามันกำลังสิ้นลมหายใจแล้ว
ชายชรายื่นมือไปข้างหน้าค้อนก็วิ่งเข้าหาตัวก่อนจะหายไปในฝ่ามือนั้น เขามองลงมายังเบื้องล่างที่มีร่างของเด็กหนุ่มที่นอนเจ็บอยู่ก่อนที่ร่างนั้นจะเลื่อนลอยลงมาใกล้ๆ เขาเพียงสะบัดชายเสื้อร่างของไป๋เหอก็ขยับขึ้นมายืนเบื้องหน้าของชายชรา
ไป๋เหอเฝ้ามองดูชายลึกลับด้วยความตั้งใจว่าเขากำลังทำอะไรกันแน่และขณะนั้นเองดวงตาของเขาพลันตกตะลึงเมื่อได้เห็นในสิ่งที่ชายชราตรงหน้ากำลังคิดจะทำ
ปลดล๊อกอ่านฟรีวันละ 1 ตอนนะครับติดตามอ่านกันได้เลย
10K
![แชมเปญทิวลิป [Champagne Tulip]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1651108631_71450722.webp)
