ตอนที่ 25 – สะพานแห่งเสียง
หลังจากไฟดับ — ห้องทั้งห้องกลับนิ่งสนิท
ความมืดปกคลุมจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสามคน
“พี่...พี่เมฆา ผมว่าผมได้ยินเสียงเท้าคนเดินอยู่ข้างหลังนะครับ...”
วรุฒพูดแผ่ว ๆ พร้อมคว้าไฟฉายจากกระเป๋า
แต่พอเปิดสวิตช์ — แสงไฟกวาดไปทั่วห้อง ไม่มีใครอยู่
“พี่...ไม่มีใครใช่ไหมคะ?” จิตรากระซิบ
เมฆาไม่ตอบ เขายังคงจ้องไปยังเครื่องบันทึกเสียงที่ตอนนี้หมุนเองทั้งที่ไม่มีไฟ
เสียงในเทปเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง
“เมื่อผู้ฟังได้ยินเสียงตนเอง...สะพานจะเริ่มเปิด”
เสียงนั้น — คือเสียงของเมฆาเอง
แม่นยำทุกถ้อยคำ แม้แต่จังหวะหายใจก็เหมือนกัน
“พี่ครับ มันอัดเสียงพี่ไว้ได้ยังไง ผมจำได้ว่าเรายังไม่ได้พูดเลยนะ!”
วรุฒถอยหลังไปชนผนังห้อง เสียงเหล็กดัง แกร๊ง! สะท้อนก้อง
แต่เสียงสะท้อนนั้น...กลับมีเสียงหัวเราะตามมาเบา ๆ
ฮึ...ฮึฮึ...
“เอ่อ...พี่ครับ เสียงสะท้อนนี่มันมีชีวิตใช่ไหมครับ?”
“ไม่ใช่สะท้อน” เมฆาพูดเสียงเรียบ “มันคือการตอบกลับ”
จิตราเริ่มเปิดสมุดจด “พี่เมฆา...รศ.นพพรเคยเขียนว่า เสียงบางระดับสามารถก่อให้เกิดการสั่นของสนามแม่เหล็ก ถ้าถูกจังหวะ มันอาจเปิดช่องคลื่นระหว่างโลก...”
“เหมือนสะพานใช่ไหมครับ” วรุฒพูดต่อ
“ใช่” เมฆาพยักหน้า “สะพานแห่งเสียง”
เขาหยิบเครื่องบันทึกพกพา แล้วเปิดไมค์รับเสียงในห้อง
กราฟบนหน้าจอเริ่มขึ้นรูปคลื่นประหลาด — คลื่นนั้นไม่เหมือนเสียงคนพูด แต่มี “รูปซ้ำ” เหมือนเสียงตอบโต้
“พี่ครับ...มันเหมือนมีใครกำลังพูดกับเราเลยนะ”
“ไม่ใช่เหมือน...มันกำลังพูดจริง ๆ” เมฆาก้มฟังอย่างตั้งใจ
เสียงในไมค์เริ่มชัดขึ้น
“อย่าฟังนานเกินไป...สะพานจะเปิดเต็มตัว”
“พี่ครับ ผมว่าเราควรจะ...ปิดไมค์แล้วกลับบ้าน!”
วรุฒทำท่าจะดึงปลั๊ก แต่เมฆายกมือห้าม
“ยัง พวกเขาต้องการพูดบางอย่าง”
เมฆาโน้มตัวใกล้ไมค์
เสียงของเขาถูกส่งกลับจากลำโพงอีกฝั่งทันที เหมือนมีคนพูดซ้ำ
“ใครอยู่ตรงนั้น...”
เสียงในลำโพงตอบ
“ฉัน...คือเงาของเธอ”
ทันใดนั้น เสียงทั้งหมดหายไป
ความเงียบกะทันหันทำให้ห้องมืดลงอีกครั้ง — เหมือนเสียงคือสิ่งที่หล่อเลี้ยงแสงอยู่
วรุฒกระซิบ “พี่ครับ ผมว่าถ้าเงามีเสียงพูดเองแบบนี้ ผมขอสมัครกลับไปเฝ้ากล้องวงจรดีกว่า...”
แต่ก่อนจะได้ขยับ จิตรากลับชี้ไปที่กระจกตรงหน้า
“พี่...ดูสิ”
ในกระจกนั้นไม่สะท้อนภาพพวกเขาอีกต่อไป
แต่สะท้อน “ทางเดินยาว” ที่ทอดออกไปไกล มีแสงสว่างปลายทาง — คล้ายสะพานแห่งเสียง
เสียงจากลำโพงดังขึ้นอีกครั้ง
“ข้ามมา...เรารออยู่ฝั่งนี้”
เมฆาจ้องอยู่นาน เขาหยิบเครื่องบันทึกเสียงขึ้นแนบอก เหมือนกำลังชั่งใจ
วรุฒรีบขวาง “พี่ครับ ผมไม่รู้ว่าข้างในนั้นคืออะไร แต่ถ้ามีคนต้องข้ามไป ผมเสนอแมวดำครับ!”
“วรุฒ!” จิตราดุเสียงดัง
“ก็ผมพูดจริงนี่ครับพี่จิตรา! ผมแค่ตัวประกอบนะครับ อย่าให้ข้ามก่อนเลย!”
เสียงในกระจกหัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง
“คนที่เปิดสะพานได้...ต้องเป็นผู้ฟังตัวจริง”
เมฆาเงียบ เขาเดินเข้าใกล้กระจกทีละก้าว
แสงจากปลายสะพานเริ่มสะท้อนในดวงตา — คลื่นเสียงรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว
“พี่...” จิตราเอื้อมมือคว้าแขนเขาไว้
“อย่าเพิ่งข้ามไป”
เมฆาหันมามองเธอ — แววตานิ่ง แต่ในนั้นมีบางอย่างเคลื่อนไหว
ราวกับ “อีกเสียงหนึ่ง” กำลังพูดแทนเขา
“ฉันไม่ได้จะข้ามไป...แต่สะพานนี้ มันกำลังข้ามมาหาเรา”
ทันใดนั้น — เครื่องบันทึกเสียงทุกเครื่องในห้องเปิดขึ้นพร้อมกัน
คลื่นเสียงแตกกระจายทั่วอุโมงค์
ประตูเหล็กปิดเองอย่างแรง ปัง!
ในความมืด เสียงแมวร้องขึ้นอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้...มันดังมาจากทุกทิศทาง
“เมี้ยว...”
“เมี้ยว...”
“เมี้ยว...”
และในจังหวะสุดท้าย เสียงหนึ่งกระซิบแทรกมาในหูของเมฆา — เสียงของเด็กหญิงคนนั้น
“สะพานเปิดแล้ว...พี่เมฆา”
จบตอนที่ 25 – สะพานแห่งเสียง
ตอนต่อไป
ตอนที่ 26 – ผู้ฟังตัวจริง
เมฆาเริ่มได้ยินเสียงในหัวตลอดเวลา — มันพูดเหมือนเขา คิดเหมือนเขา และเริ่มสั่งให้เขาทำบางสิ่ง...
วรุฒกับจิตราต้องหาทางแยกเสียงจริงออกจาก “เสียงที่แฝงตัวอยู่ในเงา” ก่อนที่สะพานจะกลืนทั้งสามคน
280K
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
![การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1612259650_67796588.webp)
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)