ทางด้านชุน
ปังปังปัง
เสียงปืนดังติดต่อกันสามนัด กระสุนสามนัดนั้นฝังเข้าไปกลางกระบาลสัตว์ประหลาดหน้าตาเหมือนผีดิบร่างกายกำยำเหมือนมนุษย์ แต่ว่าผิวมันซีดขาวกว่ามาก ด้านหลังเขาเป็นร่างของคนไร้สตินอนสลบเรียงติดกันอยู่สองคน สองคนนั้นสวมชุดกาวน์เหมือนเป็นนักทดลอง
"มันอะไรกันเนี่ย มนุษย์ดัดแปลงรึไง ดูยังไงมันก็ไม่ควรเรียกว่ามนุษย์แล้ว"
ชุนบ่นอุบพลางเดินเข้าไปหาศพสัตว์ประหลาด พอชุนเดินเข้าไปใกล้สัตว์ประหลาด พวกมันทั้งสามตัวพลันดีดตัวขึ้น อ้าปากแยกเขี้ยวเพื่อกัดชุน ชุนรู้อยู่แล้วว่าสัตว์ประหลาดยังไม่ตาย เพราะกระสุนที่เขายิ่งเข้าไปกลางกระบาลมันไม่ได้ฝังเข้าไปลึกมากและไม่มีร่องรอยบาดแผลสาหัสให้มันเลือดตกยางออกได้
'ปรับพลังโจมตีเป็นหนึ่งพัน'
ชุนคิดในใจพร้อมตบฝ่ามือใส่ศีรษะสัตว์ประหลาดสามตัวเรียงติดกัน
โผล๊ะ
โผล๊ะ
โผล๊ะ
ศีรษะสัตว์ประหลาดแตกกระจายไม่ต่างจากแตงโมโดนค้อนทุบ ชิ้นส่วนหัวมันกลายเป็นเศษเนื้อ เลือดสีแดงปนดำกระจายไปยังด้านหนึ่งของห้อง เพราะแรงของชุนทำให้มันไม่กระจายไปถูกตัวเขา
ตุบ ตุบ ตุบ
ร่างสัตว์ประหลาดไร้หัวสามร่างล้มลงพื้นแทบพร้อมกัน เลือดสีแดงปนดำข้นคล้ายเมือกเหนียวๆไหลออกมาจากส่วนลำคอจำนวนหนึ่ง เห็นอย่างนี้ชุนกลับรู้สึกว่ามันยังไม่ตาย เขาจึงใช้เท้าเหยียบลงไปยังหัวใจของร่างผีดิบทั้งสามร่าง แล้วเหยียบข้อต่อในร่างรวมไปถึงมือและเท้าจนแหลกละเอียดจนแน่ใจว่ามันจะไม่ฟื้นมาอีกครั้ง
"เท่านี้คงจะเอาอยู่ มันควรจะตายไปได้แล้วยังไงซะมันก็ไม่ใช่อันเดดที่ต้องใช้เวทศักดิ์สิทธิ์ชำระล้าง อย่างดีคงเหมือนซอมบี้ระดับกลางที่ตายยากหน่อย ไม่ได้ฟื้นฟูสภาพร่างกายได้...จะว่าไปในโลกของเรามันมีไอ้ตัวน่ากลัวแบบนี้ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ มันออกไปข้างนอกได้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ"
ชุนบ่นอีกรอบแล้วเปิดประตูเดินลงไปยังชั้นใต้ดินด้านล่างต่อ ส่วนคนทั้งสองนั้นเขาไม่ได้สนใจเท่าไหร่ เขาปล่อยเอาไว้จนกว่าเขาจะทำธุระเสร็จแล้วค่อยเอาไปกองๆไว้ให้กองกำลังพิเศษจับกุม เผื่อจะรีดเค้นข้อมูลเพิ่มเติมได้
พอชุนเดินลงมาด้านล่าง เขาเห็นสิ่งน่าเหลือเชื่อไม่คุ้นตาอย่างหลอดทดลองขนาดใหญ่กำลังเพาะเลี้ยงสิ่งมีชีวิตคล้ายคลึงกับมนุษย์ มันดูแตกต่างกันไปหลายรูปแบบ มีหลอดทดลองเป็นสิบๆทำให้ดูน่าสยอง ในหลอดทดลองมีฟองอากาศลอยไม่ขาดสายเป็นอากาศหล่อเลี้ยงสิ่งมีชีวิตในหลอดทดลอง แถมพวกมันยังขยับเป็นบางครั้ง
"มนุษย์ทดลอง...พวกมันใช้คนกับสัตว์จริงๆมาทดลองและดัดแปลงหรอวะ มันอยากให้โลกนี้มีโฮมุนครูสกับเดมิ ฮิวเมน เดินเล่นเหมือนโลกแฟนตาซีรึไง"
คิ้วชุนขมวดหน้าผากมีรอยย่นจากความไม่พอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ตัวเขาบอกได้ว่าการฆ่าตัวทดลองไม่ให้มีชีวิตและทำลายทุกสิ่งไม่ให้คนเกิดความคิดที่จะสร้างสิ่งมีชีวิตผิดแปลกบนโลก มันดีกว่าการปล่อยทิ้งไว้ให้ใครได้ข้อมูลไป อีกอย่างสิ่งที่อยู่ในหลอดทดลอง..ไม่ต้องสงสัยว่าได้รับความทรมานมากตลอดเวลา มิหนำซ้ำออกจากหลอดทดลองมาแล้วก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตรอดหรือทรมานจนตายจากอากาศ เลวร้ายไปกว่านั้นคือมันจะฆ่าทุกคน "แม่งเอ้ย ไอ้พวกนี้มันไม่มีความเป็นมนุษย์อีกแล้ว"
ชุนพูดเสียงดังแฝงอารมณ์ไม่ชอบใจเอาไว้เล็กน้อย เขามองไปยังหลอดทดลองกับความคิดทำลายอยู่อย่างในที่แห่งนี้
กระทั่งเขามองเห็นร่างทารกสีชมพูซีดกำลังดิ้นรนในหลอดทดลอง แค่มองเขารู้ทันทีว่านั่นไม่ใช่มนุษย์ แต่อาจเป็นอะไรบางอย่าง จึงเดินเข้าไปดูใกล้ๆและไม่รีบทำลายตัวที่อยู่ในหลอดทดลอง เพราะบางอย่างมันเหมือนกับที่เขาเห็นในอีกโลก แม้ว่าหลอดทดลอง เทคโนโลยีและวิธีจะต่างกันคนละชั้น เขาก็พอรู้ว่ามันคืออะไร
"โฮมุนครูสรูปแบบมนุษย์"
ชุนพึมพำเสียงเบาอย่างอึ้งๆ ต่อให้เขาเคยเจอการทดลองจากนักเล่นแร่แปรธาตุจากโลกเวทมนตร์สุดแฟนตาซีมาเยอะ...มันก็ไม่ได้เหมือนทารกมนุษย์มาก แค่ดูเหมือนตัวประหลาดไม่มีรูปร่างเค้าโครงของมนุษย์
หลอดทดลองในโลกเวทมนตร์ยังไม่ใช่หลอดทดลองแบบเดียวกับหลอดทดลองตรงหน้าเขา มันเป็นแค่หินสีเขียวทรงกลมถูกแกะสลักให้เหมือนโหลปลา ทำให้ชุนรู้สึกแปลกๆในใจ
ชุนเริ่มเดินดูหลอดทดลองทีละหลอด หาว่ามีโฮมุนครูสรูปแบบมนุษย์อีกรึเปล่า หาไปทุกหลอดเขาไม่พบและเห็เพียงตัวประหลาดไม่เหมือนในโลกเวทมนตร์ ส่วนใหญ่แค่มีเค้าโครงของมนุษย์ที่เหลือเป็นของสัตว์นานาชนิด
"เอาวะ! รูปร่างทารกสมบูรณ์ อวัยวะครบ พอช่วยออกมาถ้าหายใจและยังมีชีวิตจะดูแลเธอต่อเอง หวังว่าจะไม่ใช่สัตว์ประหลาดหรอกนะ"
ชุนพึมพำพร้อมกับมองแผงวงจรด้านล่างหลอดทดลอง ก่อนจะเดินไปเอาตัวนักทดลองที่ทิ้งไว้ด้านบนมาพาตัวนักทดลองมาแล้วชุนได้ทำลายหลอดทดลองที่เหลือ ยกเว้นโฮมุนครูสรูปแบบมนุษย์ ขณะเดียวกันเขาเตรียมใจรับเลี้ยงทารกเอาไว้เงียบๆ
พอเตรียมใจได้สักพัก ชุนเอามีดสังหารเทพออกมาพร้อมแทงลงไปยังกล้ามเนื้อของนักทดลองเพื่อเรียกสติมัน
ฉึก!
ชุนแทงมีดลงไปยังต้นขานักทดลองเหมือนคนใช้มีดไม่เป็น นักทดลองที่หมดสติถึงกับตัวสั่นและร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจปนเจ็บปวด เพราะว่ามีดนั้นปักลงกล้ามเนื้อเฉียดเส้นประสาทจนสมองตื่นตัว
อ้าาาาาาาาาาาาาากกก..
"มันฟื้นจริงๆด้วยโว้ย"
ชุนพูดเสียงเบา มุมปากเขาเผยรอยยิ้มไม่น่าไว้ใจและรอให้นักทดลองฟื้นสติเต็มที่ ก่อนจะใช้สกิลแปรธาตุเปลี่ยนมีดเป็นการรักษาบาดแผลให้นักทดลอง
เมื่อนักทดลองได้สติมันเห็นชุนคนแรก ไม่รู้ว่ามันคิดอะไรถึงดิ้นพล่านพยายามขัดขืน ชุนจึงชกท้องมันไปทีหนึ่งพร้อมกับกระซิบข้างหูมันเบาๆ ปัก!
อั๊ก!
"เงียบและฟังให้ดีไอ้สารเลว บอกมาว่าจะเอาโฮมุนครูสตัวนั้นออกจากหลอดทดลองได้ยังไงแบบมีชีวิต..ขอเตือนว่าแกเล่นตุกติกหัวหลุดจากบ่าแน่"
นักทดลองได้ยินคำขู่เสียดแทงหัวใจของชุนที่ดูน่ากลัวบวกกับเรื่องสดๆร้อนๆก่อนหน้า มันจึงรีบไปทำตามคำบอกของชุนอย่างรวดเร็ว ยิ่งมันรู้สึกว่าบาดแผลมันหายเป็นปกติความรวดเร็วในการทำงานของมันเร็วเป็นพิเศษจนทำให้ชุนรู้สึกพอใจ
ตลอดเวลาชุนอยู่ด้านข้างนักทดลองไม่ห่าง เขารอดูว่ามันเล่นลูกไม้อะไรหรือเปล่า ผลสรุปคือมันได้ทำให้น้ำในหลอดทดลองหายไป ก่อนเอาก๊าซออกซิเจนผสมก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ปล่อยเข้าไป..หลังจากน้ำในหลอดทดลองหายไปหมด จากนั้นมันได้ทำการปลุกโฮมุนครูสรูปมนุษย์ที่ยังเป็นทารกด้วยคลื่นไฟฟ้า
ชุนรอคอยนักทดลองปลุกโฮมุนครูสพลางมองสำรวจโฮมุนครูสอย่างละเอียด เขาจึงรู้ว่าโฮมุนครูสรูปแบบมนุษย์เป็นทารกเพศหญิง
"เสร็จแล้ว!"
นักทดลองหันมาบอกกับชุน ชุนจึงหันมาบอกมันว่า ขอบคุณ แล้วใช้มีสั้นตัดหัวมันหลุดจากบ่าในฉับเดียว เพื่อไม่ให้เสียเวลาไปมากกว่านี้...ชุนได้ใช้มีดสั้นตัดหลอดแก้ว นำทารกออกมาพร้อมกับเก็บมีดสั้นเข้าไอเทมบ๊อก
"เห้! ทำไมถึงเงียบละ"
ชุนพึมพำหลังจากอุ้มทารกน้อยขนาดสองฝ่ามือโอบได้พอเหมาะ ทารกน้อยไม่มีเสียงร้องเหมือนทารกปกติ พอชุนมองดูก็เห็นว่าทารกน้อยยังหายใจ ทั้งยังจ้องมองเขาด้วยดวงตาเปล่งประกาย สำหรับชุนอุ้มทารกไว้สองมือเป็นอันตรายต่อเขามาก ชุนพลันได้เอาไอเทมเกราะพังทลายมาแปรธาตุเป็นผ้าห่อตัวทารกน้อย
-ข้อเปลี่ยนไม่มากพอ กรุณาใช้พลังเวทมนตร์
"ชิ! ข้อแลกเปลี่ยนแค่เกราะไม่พอ ยังมาใช้พลังอีกเนี่ยนะ ไอ้ผ้านี่มันต้องเป็นผ้าเวรนั่นแน่ๆ"
ชุนบ่นกับสกิลแปรธาตุของเขาเล็กน้อย แต่พอได้ผ้ามาเขาได้ห่อตัวทารกน้อยโดยไม่พูดอะไร หลังจากนั้นเขาได้โอบกอดทารกน้อยในแขนซ้าย ส่วนมือขวาเขาต้องใช้ฝ่าไปจากฐานผู้ก่อการร้าย
-----โปรดติดตามชมตอนต่อไป-----
ติชมได้นะ