ตอนที่ 3 กามเทพตัวน้อย
"แหมเฮีย...เห็นผู้หญิงสวยๆหน่อยเป็ไม่ได้ คุยนานเลยนะครับ"เฮียสิงห์หันไปมองหน้าลูกน้องแต่ไม่ได้พูดอะไรเขาเดินผิวปากกลับเข้าไปนั่งลงที่โต๊ะภายในร้านที่เดิมด้วยท่าทางอารมณ์ดี
"เฮีย...ระวังผัวเขาจะเอาปืนมาจ่อกบาลนะครับ" ไอ้มิตรลูกน้องคนสนิทเอ่ยแซวผู้เป็นายด้วยท่าทางขบขันมีความสุข
"กูแค่คุยเฉยๆ รู้สึกชอบ..." เขายังพูดไม่ทันจบ!
"เลิกได้เลิกนะครับ เมียชาวบ้านน่ะ"
"ไอ้มิตร! มึงอยากหางานใหม่มั้ย"เฮียสิงห์มีลูกน้องที่สนิทมากๆอยู่สองคน ทำงานด้วยกันมานาน คนแรกชื่อมิตรส่วนคนที่สองชื่อขวัญ
"ไม่ครับ" วันๆหนุ่มโสดอย่างพวกเขาก็ผลัดกันแซวเล่นแบบนี้อยู่เสมอ
"กูชอบเ้าเด็กนั่น น่ารักคุยเก่งดี"
"แล้วไป..." เสียงของลูกน้องทำให้คนเป็เ้านายหันไปค้อน
"ทำงานให้เยอะๆ เสือกเื่ของกูให้น้อยๆหน่อย"ค้อนลูกน้องด้วยสายตาไม่พอใจนิดหน่อยก่อนที่จะส่งสายตามองไปที่ร้านฝั่งตรงข้ามอยู่นานสองนาน
"กลบเกลื่อน...ชอบแม่ของลูกก็บอกมาเถอะ เนอะไอ้ขวัญเนอะ"เสียงลูกน้องยังคงแซวไม่ยอมเลิก แต่เขาก็ไม่ได้สนใจเสียงหมาเสียงแมวแต่อย่างใด เพราะในใจรู้สึกคุ้นหน้าผู้หญิงคนนั้นเหลือเกิน
"เฮียครับ สุขสันต์วันเกิดนะครับ" เสียงลูกน้องอีกคนดังขึ้นใกล้ๆ
"ขอบใจ"
"ไม่ดีใจเหรอครับ วันนี้วันเกิดนะ"
"มึงจะให้กูดีใจเื่อะไร ดีใจที่กูแก่ขึ้นอีกปีน่ะเหรอ สี่สิบนะเว้ยไม่ใช่สิบสี่" ก็จริง!
"อายุเป็เพียงตัวเลข พวกผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ"เมื่อลูกน้องแยกย้ายกันไปคนละทางสองทางเฮียสิงห์ก็ยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะหน้าร้านที่เดิม สายตาของเขาทอดมองออกไปมองไปที่ร้านซักรีดฝั่งตรงข้าม...
ทางด้านกอหญ้ากับน้องปลื้ม ทั้งสองแม่ลูกเดินกลับเข้ามาที่หน้าร้านตามเดิมเห็นเจ้แนนกับพี่หน่อย เ้าของร้านคนเก่ากำลังนั่งคุยกันอยู่ที่ชั้นล่าง
"กอหญ้ามานี่" เมื่อกอหญ้ากับน้องปลื้มเดินเข้ามาถึงเจ้แนนก็กวักมือเรียกให้เธอเดินเข้าไปหาใกล้ๆ
"เจ้มีอะไรจะใช้หนูหรือเปล่าคะ"
"เปล่า...เมื่อกี้เกิดเื่อะไร เจ้เห็นไกลๆ"
"น้องปลื้มเกือบจะถูกรถชนค่ะ แต่มีคนใจดีช่วยไว้ค่ะหนูผิดเองที่ไม่ได้ดูแลลูกให้ดี"
"ที่นี่รถเยอะ ระวังหน่อยแล้วกัน แล้วคนใจดีที่ว่าเขาชื่อเฮียสิงห์เป็เ้าของร้านขายอุปกรณ์การเกษตรร้านนั้นถ้าไม่นับเื่เ้าชู้ เื่อื่นเขาก็ดีหมด"ประโยคนี้เป็เสียงของพี่หน่อยพูดขึ้นยิ้มๆ คนแถวนี้ไม่มีใครไม่รู้จักเฮียสิงห์
"เ้าชู้เหรอคะ"
"เมื่อกี้เจ้แนนบอกกับพี่ว่าเราไม่มีแฟนระวังจะตกหลุมรักหนุ่มใหญ่ฝั่งตรงข้ามเข้านะจ๊ะ" เสน่ห์แรงเหลือล้นส่วนพี่หน่อยเธอเกิดก่อนนานไปหน่อย เป็ได้แค่พี่สาว
"พี่ก็พูดเกินไป หนูไม่ได้คิดอะไรกับเขาสักหน่อย"กอหญ้ารีบปฏิเสธทันที
"พูดถึงใครเหรอครับ ใช่คุณลุงใจดีคนเมื่อกี้นี้หรือเปล่าครับ"เสียงเล็กๆของน้องปลื้มเอ่ยถามขึ้นมาน้องปลื้มเองก็รู้สึกถูกชะตากับคุณลุงคนเมื่อสักครู่อยู่มากเหมือนกันแต่แกยังเด็กจึงไม่รู้ตัว
"ใช่ลูก"
"ใครไม่ชอบเขาแต่ปลื้มชอบครับ เขาใจดีอุ้มปลื้มไว้บนแขนด้วย"นานมากแล้วที่น้องปลื้มไม่ได้ถูกอุ้ม
"ก็แม่อุ้มปลื้มไม่ไหว ใครใช้ให้น้องปลื้มเกิดมาตัวใหญ่ล่ะ"
"แม่ครับ เมื่อกี้คุณลุงใจดีบอกปลื้มว่าให้ปลื้มไปนั่งคุยที่ร้านโน้นได้เอาไว้วันหน้าปลื้มขอไปนะครับ"
"ไม่ได้ลูก เดี๋ยวลูกเมียเขาจะเข้าใจผิด ไม่เอาๆ"
"เขายังไม่มีครอบครัวหรอกค่ะ ถ้าน้องกอหญ้าสนใจก็ลองดูได้นะคะเขาโสดจ่ะ" พี่หน่อยพูดขึ้นยิ้มๆอีกครั้ง เธอคิดว่ากอหญ้าไม่ใช่สาวแล้วถ้าไม่ได้ไปรักคนมีเ้าของก็ถือว่าไม่ผิด ส่วนเจ้แนนนั่งฟังเฉยๆ
"โสดเหรอค่ะ แต่อายุเขา..." กอหญ้ายังพูดไม่ทันจบพี่หน่อยก็พูดแทรกขึ้นมาว่า...
"โสดพันเปอร์เซ็นต์ค่ะ"
"แม่...ปลื้มอยากมีพ่อ...อุ๊บ!" เสียงน้องปลื้มยังพูดไม่ทันจบฝ่ามือของแม่กอหญ้าก็เอื้อมไปปิดปากลูกชายสุดที่รักของเธอทันที
"ไม่เอาน่ะลูกไม่พูดแบบนี้" ใบหน้าเล็กๆพยักหน้างึกงักทำทีเป็ว่าเข้าใจแล้วจากนั้นแกก็แกะมือแม่กอหญ้าออก
"แม่...ปลื้มอยากเป่าเค้ก" น้องปลื้มเป็เด็กฉลาดแกเปลี่ยนเื่ทันทีที่รู้สึกว่าแม่กอหญ้าไม่ชอบในสิ่งที่แกพูด
"ได้ลูกได้เดี๋ยวแม่ไปซื้อให้ เย็นนี้เราค่อยเป่าเค้กกันนะครับ"
"วันนี้วันเกิดหนูเหรอลูก"เสียงของพี่หน่อยเอ่ยถามพร้อมกับส่งยิ้มไปให้น้องปลื้ม
"ครับป้า วันนี้วันเกิดปลื้มครับ"
"ถ้าอย่างนั้น อ่ะ...ป้าให้ตังซื้อเค้ก"แบงค์สีม่วงหนึ่งใบถูกยื่นให้น้องปลื้ม
"พี่คะ หนูเกรงใจ" กอหญ้าดึงแขนลูกชายของเธอเอาไว้
"ไม่เป็ไรพี่ให้วันเกิดหลานเอาไปหมดนี่แหละไม่ต้องทอนนะ"ใบหน้ายิ้มแย้มของพี่หน่อย บ่งบอกได้ถึงความใจดี กอหญ้าจึงยอมปล่อยแขนลูกชาย
"น้องปลื้มขอบคุณครับ ป้าหน่อยก่อนเร็วลูก"กอหญ้าก้มหน้าพูดกับลูกชายของเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง
"ขอบคุณครับ ถ้าอย่างนั้นปลื้มอยากให้ป้าเป่าเค้กด้วยกันแม่ครับพาปลื้มไปซื้อเค้กหน่อยได้มั้ยครับ"กอหญ้ามองไปที่เจ้แนนเป็การขออนุญาต เจ้แนนพยักหน้าให้พร้อมกับส่งกุญแจรถให้กอหญ้าไป
"ขอบคุณค่ะ"
"ปลื้มไปด้วยครับ" สองคนแม่ลูกพากันไปหาซื้อเค้กจากนั้นก็กลับมาที่ร้านเหมือนเดิมพร้อมกับเค้กชิ้นเล็กในมือเนื่องจากหาซื้อชิ้นใหญ่ไม่ได้
ทางด้านเฮียสิงห์ ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่นั่งมองไปที่ร้านซักรีดฝั่งตรงข้ามอยู่ๆสายตาของเขาก็เกิดสะดุดเข้ากับเค้กชิ้นเล็กในมือของผู้เป็แม่
เค้กชิ้นเล็กมีเทียนปักอยู่ตรงกลางมองไม่ชัดว่ากี่อันเพราะว่าไกลกำลังถูกยื่นให้เด็กน้อยคนเมื่อสักครู่ที่เขาถูกชะตาเป่า
"เกิดวันเดียวกันซะด้วย"ใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆคลี่ยิ้มออกมาอย่างเผลอไผล
สองวันผ่านไป
วันนี้เป็วันที่เจ้แนนกอหญ้า และน้องปลื้มย้ายข้าวย้ายของเข้ามาอยู่ที่ร้านใหม่โดยที่พวกเธอไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนแอบมองความเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา
"เฮียครับ...มองอะไรครับ"มิตรลูกน้องคนสนิทเอ่ยถามเ้านายด้วยความสงสัย แต่ก็มองตามสายตาของเ้านายไปเห็นว่ามองไปที่ร้านซักรีดที่เ้าของใหม่กำลังช่วยกันย้ายข้าวย้ายของท่าทางวุ่นวายดีไม่น้อย
"มองเ้าเด็กนั่น" เฮียสิงห์พยักพเยิดหน้าพูดกับลูกน้องไม่รู้ทำไมเขาถึงได้รู้สึกถูกชะตากับเ้าเด็กอ้วนนั่นอย่างบอกไม่ถูก
"มองแม่เค้ามากกว่ามั้ง"เสียงลูกน้องอีกคนเอ่ยแซวขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนๆ
"งานมึงน้อยเหรอไอ้ขวัญ มึงด้วยไอ้มิตร"หันไปมองหน้าลูกน้องทั้งสองคนนิ่งๆ แล้วจึงหันกลับมามองไปที่ฝั่งตรงข้ามอีกครั้ง
"ไม่น้อยครับ เฮีย...แม่เค้าก็สวยน้า เฮียไม่สนใจเหรอ"ครั้งนี้เป็เสียงของมิตรมิตรไม่อยากจะเชื่อว่าเฮียสิงห์จะมองแค่เด็กแต่ไม่มองแม่ของเด็ก...มันเป็ไปไม่ได้!
"กำลังดูอยู่..."
"ดูอะไรครับ"
"ดูว่ามีผัวหรือเปล่า" จบคำตอบของคนเป็ลูกพี่ลูกน้องทั้งสองคนหันมองหน้ากันทันทีก่อนที่จะยิ้มและพยักหน้าให้กันอย่างรู้ทัน...กูว่าแล้ว!
"เดินเข้าไปถามเลยครับ" ยุส่งไปเลย จะได้ไม่ต้องเสียเวลานั่งมองปกติเฮียสิงห์จะช่วยลูกน้องหยิบจับงานในร้านตลอด ั้แ่สนใจฝั่งตรงข้ามนั่งมองงานการไม่ทำเลย
ในขณะนี้เองน้องปลื้มก็หันมาเจอคุณลุงใจดีนั่งอยู่ที่โต๊ะหน้าร้านน้องปลื้มจึงะโทักทายคุณลุงใจดีของแกทันที
"คุณลุงใจดี สวัสดีครับ" เข้าทาง!เฮียสิงห์รีบลุกขึ้นแล้วโบกมือทักทายเด็กชายตัวน้อยกลับไปทันที
"เดี๋ยวกูมา..." หันไปพูดกับลูกน้องแล้วเดินตัวปลิวออกจากร้านไป
????????????????????
706
