เพลิงรัก..มารร้าย

ณ คฤหาสน์ ตระกูล ปัญจรักษ์โภคิน
นิรัช พรวลัย และลูกชายตัวน้อยของเขา เขมกร กำลังจะออกจากบ้านเพื่อไปเที่ยว เนื่องจากนิรัชได้สัญญากับลูกชายไว้ว่าจะพาไปเที่ยวในวันหยุด เด็กชายยิ้มร่า หัวเราะ สนุกสนานตั้งแต่เช้า แต่ทว่า รถยนต์กำลังเคลื่อนออกจากประตูรั้วบ้าน สายตาพรวลัยก็เหลือบไปเห็นตะกร้าใบเล็กๆสีชมพูวางอยู่หน้าประตูรั้วบ้าน ~ คุณคะ หยุดรถก่อนค่ะ พูดพร้อมกับเปิดประตูวิ่งลงไปดูที่ตะกร้าทันที~ มีอะไรคุณ คุณ คุณ อ้าววว นิรัชพูดไม่ทันจบเธอก็ออกจากประตูรถไปแล้ว พรวลัยเปิดฝาตะกร้าออกเธอก็พบกับเด็กน้อย หน้าตาน่ารัก จิ้มลิ้ม ผิวขาวอมชมพู เธอหลงรักเด็กน้อยตั้งแต่แรกเห็น เธอค่อยๆประคองอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาและมองหน้าอย่างสงสาร~ โถ ใครกันช่างใจร้าย เอาเด็กตัวน้อยๆ หน้าตาน่ารักมาทิ้งได้ลงคอพรวลัยอุ้มเด็กน้อยไปที่รถ นิรัชเห็นจึงตกใจและถามเธอทันที~ คุณ ไปเอาเด็กมาจากไหน~ ก็ตะกร้าใบนั้นไงคะ มีคนเอายัยหนูน้อยคนนี้มาทิ้งไว้หน้าบ้านเรา~ งั้น เราไปโรงพักกันเถอะ ไปแจ้งความ ~ คุณคะ เราเลี้ยงเด็กคนนี้ได้มั้ยคะ ฉันรู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้มาก นะคะ เราเลี้ยงเขาเป็นลูกเราอีกคนนะคะ เธอมองหน้าเด็กน้อยที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมอกเธอ~ คุณแต่ว่าเด็กคนนี้...~ นะคะ คุณนิรัช ฉันขอร้อง เราเองก็ไม่มีลูกสาว เธอเป็นเด็กผู้หญิงนะคะ ฉันรู้ว่าคุณอยากมีลูกสาว เธอขอร้อง อ้อนวอนจนนิรัชยอมรับเด็กน้อยมาเลี้ยงเป็นลูกอีกคนนิรัชจึงถอยรถกลับเขาบ้าน ~ คุณพ่อครับ ไหนคุณพ่อกับคุณแม่จะพาผมไปเที่ยวไงครับ ~ เขม ลูก น้องยังเล็กมาก ไว้พ่อกับแม่พาไปวันหลังนะลูกนะ~ น้องที่ไหนครับ นั่นไม่ใช่น้องของผม เด็กที่ไหนก็ไม่รู้~ เขม ทำไมพูดแบบนี้ล่ะลูก ไม่น่ารักเลยนะพูดจบพรวลัยก็เดินเข้าบ้านไป~ คุณพ่อครับ เด็กชายมองหน้าพ่ออย่างอ้อนวอน~ น่า เขม เดี๋ยวพ่อพาไปวันหลังนะลูกนะ นิรัชเดินตามภรรยาเข้าบ้านไป เด็กชายมองตามอย่างน้อยใจ มีลูกใหม่แล้วพ่อกับแม่ก็ลืมตนไปเลย เขมกร โกรธกำมือแน่น ~ เธอไม่ใช่น้องฉัน และไม่มีวันเป็นน้องฉันได้ พูดจบก็วิ่งเข้าบ้านและขึ้นห้องนอนของตนทันที~ เด็กที่ไหนก็ไม่รู้ จะแย่งความรักจากพ่อแม่ฉันไป คอยดูเถอะ ฉันจะแกล้งเธอ จนอยู่ไม่ได้เลย ..............................................~ พี่เขมค่ะ พี่เขมเล่นอะไร ขอณัชเล่นด้วยได้มั้ยคะ ~ ไม่ให้เล่น ออกไปให้พ้น ยัยเด็กเก็บมาเลี้ยง เธอไม่ใช่ลูกพ่อแม่ฉัน ไปเล่นที่อื่นไป ไปสิ ไป..เขมกรตะโกนไล่ณัชชาให้ไปให้พ้น เขาไม่อยากเห็นหน้าเธอ~ ฮือๆๆๆๆๆๆๆ ณัชชาร้องไห้ออกมา ~ ร้องทำไมหะ รำคาญ ไปร้องที่อื่นไป ~ ตาเขม ทำอะไรน้อง นิรัชเดินเข้ามาเจอพอดี เห็นณัชชาร้องไห้ จึงเอ่ยถามเจ้าลูกชายตัวแสบ~ ผมไม่ได้ทำอะไรนิครับคุณพ่อ~ ถ้าไม่ได้ทำทำไมน้องร้องไห้ แกล้งน้องอีกแล้วใช่มั้ย ~ ผมไม่ได้แกล้ง แค่ไม่อยากเห็นหน้า ก็เลยไล่ให้ไปเล่นที่อื่นเท่านั้นเอง~ ตาเขม น้องอยากเล่นด้วยก็ให้น้องเล่นหน่อยไม่ได้หรือไง จะหวงทำไมกัน ~ ผมไม่ได้หวง แต่ผมไม่ชอบเล่นกับเด็กผู้หญิง ขี้แย หงี่เหง้า น่ารำคาญ เอะอะ ก็ร้องไห้ จะอ่อนแออะไรนักหนาก็ไม่รู้~ ก็น้องเป็นผู้หญิง ผู้หญิงก็นิสัยอย่างงี้แหละน่าตาเขม พูดจบก็หันไปหาสาวน้อยที่นั่งร้องไห้อย่างหนัก ~ โอ๋ๆๆๆ ไม่ต้องร้องนะลูกนะ ไปกินขนมกับพ่อดีกว่านะ ไปๆ โอ๋ๆๆๆๆนิรัช อุ้มเด็กหญิงแล้วเดินออกไปเขมกรได้แต่มองตามตาร้อนพ่าว...


พี่เขมของเรา โกรธมากที่ถูก ณัชชาแย่งความรักจากพ่อแม่ไป ต่อไป ณัชชาคงจะอยู่ยากแล้วล่ะ


แต่งเรื่องแรกนิยาย ฝากเป็นกำลังใจให้กันหน่อยนะจ๊ะ