มนต์ดำ อาถรรพ์ อารมณ์ (ฉบับเซ็นเซอร์)

พอสิ้นเสียงตะโกน ร่างสูงใหญ่ของยอดก็กระเด็นออกมาอย่างปริศนาจนพุ่งไปกระแทกกำแพงที่ด้านหลัง

“ อั้ก…….”

สองสาวตะลึงงันจนพูดไม่ออก เลยรีบเหลือบมองไปรอบๆ เพื่อมองหาต้นเหตุ ทำให้พบกับเงาดำประหลาดที่ยืนตระหง่านอยู่ด้านข้าง

“ กรี๊ด……..” สองสาวกรีดร้องเสียงแหลม เพราะรู้ชัดว่าสิ่งที่ปรากฏ ไม่น่าจะใช่มนุษย์อย่างแน่นอน

แต่ด้วยความที่อารมณ์ของยอดเตลิดหนักจนฉุดไม่อยู่ เลยส่งผลให้เขาเสร็จสมในบัดดล

แม้ซิ้มจะเห็นวาระสุดท้ายของเกมสวาท แต่เจ้าหล่อนก็ไม่สนใจเลยซักนิด เพราะมัวแต่จับจ้องเงาดำที่ประหลาดยืนค้ำหัวอยู่ ส่วนทางด้านคุณนายสาวก็ตกใจไม่แพ้กัน ดวงตาเหลือกลานด้วยความหวาดกลัว

“ นะ…..นั่นมันตัวอะไร ”

ทว่าเงาดำนั่นกลับไม่แยแสว่าสองสาวจะรู้สึกยังไง แถมยังหันมาแสยะยิ้มให้อีก ประมาณจะแอ๊กอาร์ตว่าตัวเองนั้นเท่เสียเต็มประดา

“ หึ หึ หึ พี่หล่อมั้ย น้อง…….”

แน่นอนนอกจากสองสาวจะไม่ได้ปลื้ม พวกเธอยังหลอนสุดๆ ด้วยไม่รู้ว่าอมนุษย์ตรงหน้าคือตัวอะไร จึงรีบผวาเข้ามากอดกัน พร้อมกรีดร้องอีกคำรบ

“ กรี๊ด……..ใครก็ได้ช่วยด้วย ผีหลอกพวกดิชั้นค่า……”

“ ฮึ่ม…..ทำไมถึงพูดอย่างงั้น ผีที่ไหนจะหล่อแบบนี้ ” เงาดำประหลาดยังหลงตัวเองไม่เลิก ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ และนั่นยิ่งทำให้สองสาวสยองหนักกว่าเดิมจนต้องวิ่งมาทุบประตูทางออกสลับร้องขอความช่วยเหลือ

“ ช่วยด้วยค่า…..ผีจะเอาชีวิตพวกดิชั้น ”

เงาดำประหลาดเริ่มเสียเซลฟ์หน่อยๆ จึงเกาหัวแกรกๆ อันเป็นอาการที่คล้ายกับมนุษย์ธรรมดาในยามผจญปัญหาที่ชวนปวดเศียร

“ เฮ้อ……เอาเข้าไป ยัยพวกนี้ช่างหนวกหูชะมัด แต่ว่า……หุ่นของมันก็น่าฟัดไม่เลว ส่วนอีกคนก็ขาวอวบได้ใจ กูอยากรับประทานทั้งคู่เลย ”

ทันทีที่เงาดำประหลาดเริ่มเปลี่ยนอารมณ์ สัญลักษณ์ทางเพศก็เด่นชัดขึ้น เลยทำให้สองสาวสังเกตเห็น

“ วะ…..ว้าย นะ…นั่นมัน หรือว่าจะเป็น……ของผู้ชาย ” ซิ้มพูดเสียงสั่น

“ มะ….ไม่ใช่มั้ง มะ…มองโลกในแง่ดีก่อนดีกว่า ” ศรีสมรพยายามทำให้บรรยากาศซอฟต์ลง แต่รีแอคชั่นของเธอกลับไม่แสดงออกว่าอย่างนั้น เพราะดันเผลอกลืนน้ำลายลงคอหลายเฮือกใหญ่ ดวงตาฉายแววหวาดระแวง

“ ละ…และถ้าเป็นอย่างที่ชั้นเข้าใจ ก็แปลว่าไอ้ผีนี่คงคิดจะทำมิดีมิร้ายกับพวกเรา ใช่มั้ย ” ซิ้มยังคงติดใจ พร้อมเอ่ยถามในเรื่องไม่น่าถาม ด้วยสิ่งที่ประสบ โคตรจะชัดเจนซะขนาดนั้น

“ หึ หึ หึ พวกมึงเข้าใจถูกเเล้ว ดังนั้นขอ…..ซักหลายๆจึ๋งหน่อยเถอะนะ ” เหมือนเงาดำประหลาดจะรำคาญหรือยังไง ไม่ทราบได้ จึงเป็นฝ่ายเผยความในใจเสียเอง ทำให้สองสาวหวาดกลัวจนรีบหันไปทุบประตู หวังจะเผ่นจากที่นี่

“ กรี๊ด……ใครก็ได้ช่วยพวกหนูด้วย…..”

แต่ก่อนที่เงาดำประหลาดจะย่างสามขุมเข้าหาสองสาว ชายร่างใหญ่ผู้มีนามว่า “ยอด” ก็ค่อยๆยันกายลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ก่อนจะเค้นคำเสียงกร้าว

“ ไอ้ผีบ้า มึงอย่ามาแย่งเหยื่อของกูนะ มาทางไหน ไปทางนั้นเลย ”

ทว่าเงาดำประหลาดไม่มีทีท่าตื่นตระหนก แถมยังหันกลับมาส่งยิ้มเย้ยหยันให้ยอด

“ หึ หึ หึ มึงก็เป็นแค่มนุษย์ จะมีปัญญาทำอะไรได้ ลืมไปแล้วเหรอว่ากูเป็นวิญญาณในอาณัติของนายท่าน ”

“ เออ…รู้แล้วว่ามึงแน่ เป็นสมุนเอกของท่านอาจารย์ แต่ถึงกระนั้นก็อย่าคิดว่ากูจะหวาดกลัว แดกหมัดไปซะเถอะ ไอ้ผีบ้า….” ยอดโต้กลับด้วยการตะโกนใส่ พร้อมถลาเข้าไปปล่อยหมัดตรง ทว่ากำปั้นนั้นกลับค้างเติ่งที่กลางอากาศ

“ อ้าว….เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นวะ ทำไมถึงขยับไม่ได้ ไอ้ผีบ้า มึงทำอะไรกู ” ยอดงงเป็นไก่ตาแตก ทั่วกายแข็งเกร็งราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่เหล็ก ทำให้เงาดำประหลาดหัวเราะเสียงดังด้วยความชอบใจ

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า…..มึงนี่แน่จริงๆ ทั้งที่เป็นแค่มนุษย์ แต่ห้าวหาญ ใจถึง ไม่หวั่นเกรงแม้แต่ปีศาจร้ายอย่างพวกกู มิน่าเล่า นายท่านถึงเลี้ยงมึงไว้ข้างกาย ”

“ ไอ้สัตว์ มึงไม่ต้องมาพูดดี ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ กูจะตะบันหน้ามึง โทษฐานที่บังอาจมาแย่งเหยื่อของกู ” ทว่ายอดย่อมเกรี้ยวกราดขึ้นไปอีก ด้วยน้อยครั้งนักที่คนอย่างเขาจะเจอภาวะแบบนี้

เงาดำประหลาดฉีกยิ้มที่ชวนหลอนให้อีกครั้ง ดวงตาแดงก่ำมองยอดแน่วนิ่ง คล้ายจะพิจารณาอย่างถี่ถ้วน ปิดท้ายด้วยการวิพากษ์วิจารณ์ตรงๆ

“ เสียอย่างเดียว มึงแม่งโคตรพยศเลย แถมยังบ้ากามสุดๆ และเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็คงต้องขอให้มึงนอนหลับซักตื่น ”

ทันทีที่เงาดำปีศาจพูดจบ ดวงตาแดงของมันก็เปล่งประกายแวบนึง จากนั้นร่างสูงใหญ่ของยอดก็ลอยละลิ่วไปกระแทกกำแพงห้องอีกวาระ ราวกับถูกฝ่าเท้าที่มองไม่เห็น ถีบใส่จนล้มลงไปนอนแน่นิ่ง

“ โครม…….”

หลังจากยอดสิ้นฤทธิ์ ความเงียบสงบก็กระจายตัวไปทั่วห้องเก็บของอยู่หลายวินาที ก่อนจะบังเกิดเสียงกรีดร้องของเหล่าสาวๆ

“ กรี๊ด……..ว้าย ตายแล้ว ช่วยด้วย ผีจะทำร้ายพวกชั้น ”

เงาดำปีศาจส่ายหัวไปมาด้วยความระอา และรู้สึกรำคาญเสียงแหลมๆของมนุษย์ผู้หญิงทั้งสอง

“ ฮึ่ม….ขี้โวยวายชะมัด แบบนี้มันต้องอุดปากด้วย…… จะได้เงียบเสียงซักที ”

ยิ่งเงาดำปีศาจคิด ก็ยิ่งกลุ้ม เลยทำให้สัญลักษณ์ทางเพศเด่นชัดมากกว่าเดิม ทว่ามันเองก็จนใจจะทำการต่อไป ด้วยตนเป็นแค่วิญญาณที่ไร้ตัวตน

“ ฮึ่ม…ก็อยากเสพสุขอยู่หรอกนะ แต่เราดันไม่มีร่างกายนี่สิ เลยสัมผัสผิวเนียนแน่นของนังพวกนี้ไม่ได้ เอ๊ะ! ใช่แล้ว เรายังมีไอ้นั่นอยู่นี่หว่า ” พอคิดได้ดังนั้น ดวงตาแดงก่ำของเงาดำปีศาจก็เปล่งประกายวูบวาบ คล้ายคนที่คิดอะไรออก พร้อมเหลือบมองไปยังนายยอดที่นอนสลบ ปิดท้ายด้วยการพุ่งเข้าไปหาร่างสูงใหญ่ของวายร้ายวัยกลางคนด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ

“ ขอยืมร่างมึงมาใช้หน่อยนะ ไอ้สหายร่วมอุดมกาม ”

และพอเงาดำปีศาจเข้าประชิดร่างนั้น มันก็กลายสภาพเป็นควัน จากนั้นก็มุดหายเข้าไปในทวารทั้งเก้าของนายยอด

สองสาวช็อกจนไม่รู้จะช็อกยังไงเเล้ว เพราะทุกช็อตที่เห็นตรงหน้า มันโคตรจะเหลือเชื่อ เลยหันไปปรึกษากันเอง

“ ซิ้ม…..ไอ้เงาดำประหลาดนั่นระเหยเข้าไปในร่างของยอดแล้ว ต่อจากนี้จะเกิดอะไร ”

“ มะ…ไม่รู้เหมือนกัน เพราะชั้นไม่ใช่หมอผี ”

แต่ไม่ทันทีที่สองสาวจะพูดอะไรให้มากความ ร่างสูงใหญ่ของยอดก็พลันกระตุก แรกๆก็เริ่มจากเบาก่อน จากนั้นก็แรงขึ้นตามลำดับจนพัฒนากลายเป็นดิ้นพล่าน ราวกับมัจฉาที่ถูกทุบหัว

“ ว้าย…..ตายแล้ว นายยอดดิ้นใหญ่แล้ว จะทำยังไงดี ”

ระหว่างที่สองสาวทำตัวไม่ถูก ร่างสูงใหญ่ของนายยอดก็ผุดลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางที่ไม่น่าจะมีมนุษย์คนใดทำได้ คล้ายกับถูกเชือกล่องหนที่มองไม่เห็นดึงตัวขึ้นมา

“ กรี๊ด…….” ซิ้มล้มทั้งยืน พร้อมสิ้นสติในทันที เนื่องจากภาพตรงหน้ามันสยองจนรับไม่ไหว เหลือแต่ศรีสมรที่ยืนขาตาย ดวงตาค้างเติ่งตามสไตค์คนเห็นผี

“ นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย ยัยซิ้มอย่าเพิ่งชิงสลบหนีชั้นสิยะ ”

นายยอดและคุณนายสาวยืนประจันกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาปูดโปนของวายร้ายวัยกลางคนจะลืมขึ้น ทว่าประกายของมันกลับแดงก่ำไม่ต่างจากเงาดำประหลาด ทำให้ศรีสมรรู้ทันทีว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นตัวอะไร

“ กะ….แกคือ….”

“ ใช่แล้ว ข้าคือเงาดำเมื่อครู่นี้ พร้อมจะสนุกรึยังจ๊ะ คนสวย ” อมนุษย์ที่ยึดร่างพยายามยิ้มหวานให้ แต่ดูยังไงก็เป็นรอยยิ้มที่ชวนหลอนมากกว่า ด้วยมันดันฉีกกว้างจนเกือบถึงใบหู

“ มะ…ไม่พร้อมเลย ยะ…อย่าเข้ามานะ ไอ้ปีศาจร้าย ” ศรีสมรแทบล้มทั้งยืน สองขาไม่มีเรี่ยวแรง และพร้อมจะทรุดได้ทุกเมื่อ

เงาดำปีศาจย่อมไม่ยอมฟังคำของศรีสมรแน่ๆ มันเลยบังคับให้นายยอดก้าวเข้าไปหาคุณนายสาว ทว่าร่างนั้นไม่ใช่ของอมนุษย์ เลยขยับแบบเก้ๆกังๆ คล้ายเด็กหัดเดิน และนั่นก็เป็นการเปิดช่องให้อีกฝ่ายหนีรอด

“ เอ๊ะ! ดูมันงุ่มง่ามเหลือเกิน ถ้าเราวิ่งเต็มกำลัง อาจหนีพ้นได้ไม่ยาก ”

แต่ความคิดของศรีสมรนั้นผิดถนัด เพราะในจังหวะที่คุณนายสาวเริ่มย่างก้าว สองเท้าก็ดันแข็งเกร็ง คล้ายมีสมอเหล็กขนาดใหญ่ตรึงอยู่

“ ว้าย….ตายแล้ว ทำไมเราถึงขยับไม่ได้ ”

“ หึ หึ หึ ไม่มีอะไร เธอแค่โดนคาถาตรึงร่างแบบเดียวกับที่ไอ้ยอดโดนไง ” เงาดำปีศาจในร่างวายร้ายยังคงฉีกยิ้มไม่เลิก พร้อมก้าวเข้าหาคุณนายสาวอย่างยากลำบาก สองตาปูดโปนจับจ้องไปทั่วร่างอวบอัดที่เย้ายวนอยู่ตลอด และพอเข้าประชิด มันก็เลื่อนลงมามองโนตมๆที่ซ่อนตัวตนอยู่ในสายเดี่ยว ปิดท้ายด้วยการขยับมือมารไปสัมผัสกาย