ไซเบอร์แมชชีน บุรุษอหังการ

เสียงตะโกนดังลั่นมาจากกลุ่มคนจากสำนักกระบี่วิญญาณ

“คุ้มกันผู้อาวุโสสูงสุด”

ฝู่ถูหยวนแสยะยิ้มอย่างเจ้าเลห์

“รีบสังหารไอ้ลูกหมาตัวนี้ซะ เราต้องถอนกำลังโดยด่วน”

ชายฉกรรจ์สองคนถีบเท้าพุ่งทะยานเข้าหาฝู่ถูหยวนยืนขวางชายหนุ่มด้านหน้า

“หากยังไม่อยากตายก็จงหลีกทางไอ้ลูกหมา เจ้าไม่รู้หรืออย่างไรว่าพวกข้าคือใคร?”

จินหยางยกยิ้มเอื้อมมือขวาคว้าจับด้ามกระบี่ด้านหลัง

“เหอะ คิดว่าข้าไม่รู้อย่างนั้นรึว่าพวกท่านเป็นใคร กลุ่มตัวบัดซบที่อ้างตัวว่าเป็นหนึ่งในสำนักใหญ่สำนักกระบี่วิญญาณ กลุ่มคนที่ทำเรื่องไร้ยางอายสังหารชาวบ้านในเมืองซิวเพื่อสืบข่าวสำนักทลายฟ้า”

ฝู่ถูหยวนเอ่ยวาจาออกมาพร้อมกับแฝงไปด้วยน้ำเสียงโกรธแค้น

“หุปปากของเจ้าซะ พวกข้าทำไปเพราะต้องการกวาดล้างสำนักทลายฟ้า”

“การกระทำของพวกท่านเองก็ไม่ต่างกับสำนักทลายฟ้าไม่ใช่รึ? เหตุใดถึงกล่าวอ้างเช่นนั้น”

ฝู่ถูหยวนขมวดคิ้วหันไปมองรอบด้านอสูรกายเริ่มขยับค่อย ๆ ล้อมพวกเขาเอาไว้

“รีบสังหารไอ้ลูกหมานั้นซะ เราต้องรีบออกไปจากที่นี่”

ชายฉกรรจ์สองคนด้านหน้าฝู่ถูหยวนพยักหน้าตอบรับกำชับกระบี่ในมือแน่นพุ่งทะยานเข้าหาชายหนุ่ม จินหยางชักกระบี่ออกจากฝักฟาดฟันออกไปด้านหน้า ปราณกระบี่พุ่งทะยานวาดผ่านลำคอของชายฉกรรจ์ทั้งสองอย่างแม่นยำศีรษะกระเด็นร่วงลงพื้น ฝู่ถูหยวนถึงกับตื่นตกใจที่เห็นชายหนุ่มใช้ทักษะกระบี่จักรพรรดิได้อย่างชำนาญ

“เพลงกระบี่ที่เจ้าใช้มันคือเพลงกระบี่จากสำนักกระบี่วิญญาณเจ้าเป็นใครกันแน่? แล้วเหตุใดถึงลงมือสังหารพวกข้า ศัตรูของพวกเราคือคนพวกนั้น”

ฝู่ถูหยวนรีบชี้มือไปทางชายฉกรรจ์และหญิงสาวด้านหลัง

“เรื่องที่เกิดขึ้นที่เมืองซิว หากไม่เป็นเพราะคนจากสำนักทลายฟ้าบุกมาที่สำนักกระบี่วิญญาณก่อนข้าคงไม่สั่งคนในสำนักให้ทำเรื่องบัดซบเช่นนั้น หากจะโทษก็โทษคนพวกนั้นเถอะ”

ชายฉกรรจ์ยกยิ้มจ้องมองมาทางจินหยางอย่างไม่วางตา

“ข้าเพียงได้รับรายงานจากคนของข้าถึงความสามารถของคุณชาย แต่ไม่คิดว่าท่านจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ นับถือ นับถือ วันนี้ได้พบเจอตัวท่านเสียทีเก่งกาจตามที่คนของข้ารายงาน”

“พวกท่านเองก็ทำเรื่องไร้ยางอายกว่าที่ข้าคิดเอาไว้มากนัก ถึงกับต้องใช้ชาวบ้านธรรมดาเป็นตัวทดลองเพื่อสร้างอสูรกาย ไม่คิดว่าคนจากสำนักทลายฟ้าจะทำเรื่องต่ำช้าเช่นนี้”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ท่านคงไม่เคยได้ยินสำนวนที่ว่าต้องทำทุกวิถีทางเพื่อบรรลุเป้าหมายอย่างนั้นรึ ผู้ชนะเท่านั้นที่จะสามารถขีดเขียนเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้ภายในยุทธภพแห่งนี้ได้ เช่นเดียวกับสำนักกระบี่วิญญาณที่กวาดล้างคนในเมืองซิวเพื่อหาข่าวของพวกข้า”

“อย่างไรเสียพวกท่านก็สังหารผู้บริสุทธิ์หลายร้อยคนเพื่อสนองตัณหาของพวกท่านเองไม่ใช่รึ เช่นนั้นพวกท่านทั้งสองสำนักก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่จริงหรือไม่? เช่นนี้ก็เพียงพอแล้วที่ข้าต้องจัดการบางอย่าง”

“คุณชายเอ่ยวาจาเช่นนั้น ตัวท่านคิดว่าจะสังหารพวกข้าทั้งหมดอย่างนั้นรึ”

จินหยางแสยะยิ้มเร่งโคจรลมปราณไปที่เท้าทั้งสองและกระบี่ในมือ

“มาดูกันว่าตัวข้าจะสามารถทำได้หรือไม่? เช่นเดียวกับพวกท่านทั้งสองสำนักจะมีความสามารถเอาชีวิตรอดไปจากที่แห่งนี้ได้หรือไม่?”

สิ้นเสียงกล่าวจินหยางถีบเท้ากระโดดขึ้นด้านบน เขาหมุนตัวฟาดฟันกระบี่ในมือรอบตัว ปราณกระบี่มากมายประดุจห่าฝนพุ่งทะยานไปรอบทิศทาง เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! ตูม! อสูรกายและคนจากสำนักกระบี่วิญญาณหลบหนีไม่ทันตกตายอย่างรวดเร็วเพียงเพราะปราณกระบี่ของจินหยางพุ่งผ่านร่างกาย ฝู่ถูหยวนถึงกับสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นกระบวนท่าของชายหนุ่ม ชายฉกรรจ์ถึงกับขมวดคิ้วด้วยอาการตื่นตกใจไม่น้อยเช่นกัน ปราณกระบี่ของชายหนุ่มด้านหน้าที่ปลดปล่อยออกมาสามารถสังหารอสูรกายที่สร้างมาด้วยความยากลำบากได้เพียงพลิกฝ่ามือ เขารีบลุกขึ้นคว้าจับดาบที่ซ่อนเอาไว้ด้านหลัง หญิงสาวที่ยืนอยู่เร่งมือดีดบรรเลงหร่วนในมือเร็วยิ่งกว่าเดิม อสูรกายที่เหลืออยู่ต่างพุ่งทะยานเข้าหาจินหยางที่กำลังร่วงลงมา จินหยางเร่งโคจรลมปราณไปที่ฝ่าเท้าทั้งสองกระทืบลงพื้นดิน ตูม! อสูรกายที่กระโจนเข้ามาต่างกระเด็นออกไปด้านหลัง ชายฉกรรจ์รีบพุ่งเข้าไปคว้าตัวฝู่ถูหยวนโยนออกไป จินหยางฟาดฟันกระบี่ในมือคมกระบี่วาดผ่านร่างของฝู่ถูหยวนขาดเป็นสองฉีกร่วงลงพื้น จินหยางถีบเท้ากระโดดฟาดฟันกระบี่ในมือชายฉกรรจ์รีบสะบัดดาบในมือต้านรับ เคร้ง!  เคร้ง!  เคร้ง!  เคร้ง! ปราณดาบและปราณกระบี่ปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ ไม่นานทั้งสองก็แยกออกจากกัน แต่ทว่าทันทีที่จินหยางแยกตัวออกมาอสูรกายที่รออยู่ก่อนแล้วก็พุ่งเข้ามาโจมตีอย่างรวดเร็ว ปราณกระบี่ปลิวว่อนรอบทิศทางอีกครั้ง ปราณกระบี่วาดผ่านร่างกายของอสูรกายขาดกระเด็นพร้อมกับเลือดที่สาดกระจายเต็มพื้น ชายฉกรรจ์ตื่นตกใจเล็กน้อยที่เขาสัมผัสปราณที่คุ้นเคยจากชายหนุ่มด้านหน้า ด้วยความสงสัยเขาจึงพุ่งทะยานเข้าปะทะอีกครั้ง

พลังปราณมหาศาลพวยพุ่งออกมาจากดาบจนใบดาบกลายเป็นสีแดง ชายฉกรรจ์กวัดแกว่งดาบในมือด้วยทักษะดาบบางอย่าง จินหยางแสยะยิ้มตวัดกระบี่ต้านรับ เคร้ง! เขารีบด้ามกระบี่ขึ้นทำให้ดาบของชายฉกรรจ์เบี่ยงไปฟันลงพื้น ในจังหวะนั้นเองเขาก็ซัดฝ่ามือซ้ายไปที่หน้าอกของชายฉกรรจ์อย่างถนัดถนี่ เปรี้ยง! ชายฉกรรจ์กระเด็นออกไปด้านหลังพร้อมกับกระอักเลือดออกมา เขารีบบ้วนเลือดที่ข้างอยู่ในลำคอทิ้งพร้อมกับสบถออกมาเสียงดังลั่น

“บัดซบเหตุใดเจ้าถึงมีพลังเอกสุริยันแฝงอยู่ในลมปราณ”

จินหยางยกยิ้มหาได้กล่าวสิ่งใดตอยถีบเท้าพุ่งเข้าหาชายฉกรรจ์ ชายฉกรรจ์เห็นท่าไม่ดีรีบตะโกนออกมาเสียงดัง

“หยุดดีดหร่วนได้แล้ว ทักษะของเจ้าใช้ไม่ได้กับชายผู้นี้ รีบกลับไปแจ้งแก่เจ้าสำนักมีคนสืบทอดทักษะวิชาเอกสุริยันแล้ว”

หญิงสาวได้ยินเช่นนั้นถึงกับตื่นตกใจรีบหมุนตัวพุ่งหลบหนีไปด้านหลัง จินหยางเอื้อมมือซ้ายคว้าจับมีดสั้นที่ซ่อนเอาไว้ด้านหลังซัดออกไปด้วยทักษะหมื่นลักษณ์ มีดสั้นพุ่งเสียบแทงด้านหลังของหญิงสาวทะลุออกไปด้านหน้า ชายฉกรรจ์ที่หันไปมองด้านหลังเพราะได้ยินเสียงร้องของหญิงสาว เมื่อเขาหันกลับมาก็พบว่าชายหนุ่มพุ่งเข้ามาประชิดเขารีบฟาดฟันดาบในแนวขวาง จินหยางถีบเท้าขวากระโดดหมุนตัวหลบคมดาบไปยังด้านหลังของชายฉกรรจ์พร้อมกับแทงกระบี่ในมือ ชายฉกรรจ์รีบโยกตัวหลบออกไปทางขวาเพื่อหลบกระบี่ที่แทงเข้ามาพร้อมกับถีบเท้าพุ่งทะยานออกไปสวมกอดร่างของหญิงสาวที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น จินหยางคิดพุ่งทะยานเข้าหาชายฉกรรจ์แต่ทว่าก็ถูกฝูงอสูรกายเข้ามาขวางเอาไว้อีกครั้ง ตูม! ในระหว่างที่จินหยางกำลังปะทะกับฝูงอสูรกายเขาก็สัมผัสพลังปราณมหาศาลที่พวยพุ่งออกมาจากร่างของชายฉกรรจ์ ทันใดนั้นเขาก็ต้องรีบก้มตัวลงแนบกับพื้นเพราะได้ยินเสียงแว่วดังขึ้นมาในหู ปราณดาบขนาดใหญ่วาดผ่านจุดที่เขายืนอยู่อสูรกายที่ล้อมตัวจอนหยางเอาไว้ถูกกับขาดเป็นสองท่อนตกตายร่วงลงพื้น จินหยางหรี่ตามองไปที่ชายฉกรรจ์ที่ตอนนี้ร่างกายแปรเปลี่ยนไปไม่น้อย รูปร่างสูงใหญ่ยิ่งกว่าเดิมเสื้อผ้าที่สวมใส่ฉีกขาดมีขนขึ้นตามร่างกายเขาค่อยๆเปลี่ยนเป็นอสูรกายตัวใหญ่ที่ถือดาบในมือหันมาจ้องมองจินหยางด้วยดวงตาแดงก่ำ จินหยางรีบลุกขึ้นส่ายศีรษะไปมาใช้มือซ้ายปัดฝุ่นที่เกาะตามร่างกาย

“ไม่คิดเลยว่าท่านจะละทิ้งการเป็นมนุษย์แปรเปลี่ยนเป็นอสูรกายเช่นนี้”

สิ้นเสียงกล่าวจินหยางก็ถีบเท้าทั้งสองกระโดดขึ้นด้านบนอีกครั้ง

“ในเมื่อท่านกลายเป็นอสูรกาย เช่นนั้นข้าก็ไม่จำเป็นเป็นที่จะต้องไว้ชีวิตท่านเพื่อสอบสวน”

พลังปราณมหาศาลพวยพุ่งออกมาจากกระบี่ในมือ จินหยางฟาดฟันกระบี่ในมือออกไป ปราณกระบี่นับยี่สิบเล่มพุ่งทะยานโจมตีร่างของอสูรกายตัวใหญ่ แน่นอนว่าอสูรกายตัวนั้นฟาดฟันดาบในมือ ปราณดาบพุ่งทะยานเข้าปะทะเสียงดังสนั่น เปรี้ยง! ตูม! จินหยางพุ่งลงไปยังด้านหน้าของอสูรกายเขากวัดแกว่งกระบี่ในมืออย่างรวดเร็วไม่ถึงสิบลมหายใจเขาก็เก็บกระบี่เข้าฝักพร้อมกับหันหลังเดินออกไป อสูรกายจ้องมองด้านหลังของจินหยางด้วยความแปลกใจทันใดนั้นร่างกายก็ปริแตกแยกออกจากกันเป็นชิ้น ๆ ร่วงลงพื้นพร้อมกับเลือดที่สาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ