ประตูเส้นทางโบราณ

Chapter 173 ครีเทลปรากฏตัวกะทันหัน

   สายฝนเริ่มค้นตัวโลซานอีกครั้ง และเขาก็ต้องผิดหวัง โลซานแทบไม่มีสิ่งของ นอกจากเงินจำนวนน้อยนิดกับสิ่งของสองสามอย่าง โลซานไม่มีอะไรเลย สายฝนอดรู้สึกไม่ได้ว่าโลซานนั้นจนเกินไป ขนาดเขาไม่ได้เป็นลูกขุนนางเหมือนอีกฝ่าย เงินที่เขามียังมากกว่าเยอะ

   สายฝนลุกยืนขึ้น เขาเอาสิ่งของโลซานใส่ใว้ในกล่องย่อขนาดต่อจากนั้นก็เดินไปหาพวกฟีซิเลีย สายฝนไม่สามารถเอาพลังธาตุสายฟ้ามาจากโลซานได้ เขาจำเป็นต้องใช้ทักษะปิดผนึกแสงจันทร์กับพลังธาตุ โลซานเสียชีวิตไปแล้ว มันจะใช้พลังธาตุได้อย่างไร? เป็นสิ่งที่น่าเสียดาย

   “ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะแข็งแกร่งขนาดนี้ สายฝน” โซเฟียกล่าวเมื่อสายฝนเดินเข้ามาใกล้ ส่วนฟีซิเลียไม่ได้กล่าวอะไร เหมือนเธอจะรู้อยู่แล้วว่าสายฝนต้องสังหารโลซานได้ สายฝนเห็นท่าทางฟีซิเลียแล้วกล่าวขึ้นภายในใจ ‘ทำไมจู่ๆเด็กสาวนางนี้ถึงดูลึกลับขึ้นมาเนี่ย?’

   “แน่นอน ฉันแข็งแกร่ง ถ้ามีเวลามากพอฉันจะอยู่บนจุดสูงสุด” สายฝนกล่าวโดยไม่อายแม้แต่น้อย โซเฟียและฟีซิเลียกลอกตาของพวกเธอทันที ชายคนนี้ทำท่าทางอวดดีอีกแล้ว เขาเพิ่งจะเกือบโดนโลซานฆ่าตายเมื่อครู่เอง

   “ฟีซิเลีย เธอควรกลับบ้านได้แล้ว” สายฝนไม่สนใจดวงตาสองคู่นั้น เขาเอ่ยขึ้น ภายในใจรู้สึกกังวลมาก ไม่รู้ว่าต่อจากนี้เขาจะโดนพ่อฟีซิเลียทำอะไรบ้าง หากทั้งสองรู้ว่าเธออยู่ที่บาร์แห่งนี้ตลอดทั้งคืนและเจอเรื่องอันตรายจนเกือบตาย เขาจะไม่โดนมันถลกหนังหรอกหรือ? แม้สายฝนจะไม่กลัวการโดนถลกหนังตอนมีสติอยู่ ทว่าความเจ็บปวดจากการโดนถลกหนังไม่ใช่เรื่องเล่นๆแน่นอน เป็นไปได้เขาก็ไม่อยากโดนทำแบบนั้น

   “ท่านจะรีบไปไหน?” ฟีซิเลียกล่าวถาม สายฝนไม่ตอบ เขาใช้ความแข็งแกร่งทำลายศพโลซาน ต่อมาเขาก็จับมือฟีซิเลียและเร่งรีบเดินออกจากร้าน เด็กสาวไม่ได้ต่อต้าน ความแข็งแกร่งเธอไม่อาจเอาชนะชายหนุ่มผมดำได้

   “เฮ้! พวกเจ้าทั้งสองจะทิ้งข้าใว้เพียงคนเดียวหรือ? สายฝน เจ้ามันไร้หัวใจ ปล่อยผู้หญิงที่น่ารักอย่างข้าใว้ที่นี่คนเดียวได้อย่างไร? ฟีซิเลีย เจ้ายังเป็นเพื่อนข้าอยู่ใช่หรือไม่?” โซเฟียกล่าว เธอใช้ความเร็วทั้งหมดเพื่อตามสายฝนกับฟีซิเลียให้ทัน

   “เธอมาจากไหนกลับไปทางนั้น” สายฝนกล่าวด้วยความรำคาญ เขาครุ่นคิดซํ้าๆว่าทำไมในชีวิตเขาถึงเจอผู้หญิงน่ารำคาญเต็มไปหมด คล้ายกับว่าโชคชะตากำลังกลั่นแกล้งเขาอยู่

   “เจ้าใจร้ายมาก รู้ตัวหรือไม่?! ข้ามาจากเมืองอันแสนห่างไกล หลายปีกว่าจะได้มาเมืองนี้ ข้าไม่ต้องการกลับไปภายในสองสามวันนี้แน่” โซเฟียเอ่ย เธอเริ่มเหนื่อยหอบ การวิ่งตามสายฝนไม่ใช่เรื่องง่าย ถึงเขาจะไม่ได้ใช้ความเร็วที่แท้จริงก็ตาม

   สายฝนไม่หันมองโซเฟียแม้เพียงนิด เขาเอ่ยด้วยนํ้าเสียงเย็นชา “นั่นมันเรื่องของเธอ มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน ไม่ต้องการกลับก็แค่อยู่ อย่ามาทำให้ฉันรำคาญ ถึงพ่อแม่ของเธอจะเป็นราชา ฉันก็จะสังหารเธอโดยไม่ลังเล” สายฝนกล่าวความจริง เขาสามารถฆ่าลูกราชาได้โดยไม่ลังเล ไม่มีใครที่เขาไม่กล้าสังหาร ถ้าจะมีก็มีเพียงคนเดียว ไม่ต้องกล่าวถึงก็คงรู้ว่าเป็นใคร

   “...” ฟีซิเลียอ้าปาก อยากจะพูดอะไรบางอย่างออกมา สุดท้ายเด็กสาวก็ตัดสินใจปิดปากลง

   “...” โซเฟียเงียบ เธอหยุดวิ่งเพราะความเหนื่อยล้า คำพูดของสายฝนเย็นชามาก มันทำให้เธออดหวาดกลัวไม่ได้ ความแข็งแกร่งครอบครัวของโซเฟียกับโลซานมีเท่ากัน สายฝนกล้าสังหารโลซาน นั่นแสดงว่าเขาก็ต้องกล้าสังหารเธอเช่นกัน โซเฟียมองร่างสายฝนกับฟีซิเลียห่างไกลขึ้นเรื่อยๆ เธอตัดสินใจไม่ตามพวกเขาทั้งคู่ไป โซเฟียครุ่นคิดบางอย่างซึ่งไม่มีใครทราบนอกจากตัวเธอ วินาทีถัดไปรอยยิ้มน้อยๆก็ปรากฏบนใบหน้าเด็กสาว

///

   “เธอห้ามบอกเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นกับใครเด็ดขาด ต่อให้อีกฝ่ายเป็นท่านพ่อของเธอก็ตาม” สายฝนปล่อยมือฟีซิเลียพลางกล่าวกับเด็กสาว เขาไม่ต้องการให้เรื่องนี้ไปถึงชายผู้ชอบจ้องมองคนอื่น มันเคยมีความคิดกำจัดสายฝนเมื่อตอนที่เขายังขยับร่างกายไม่ได้ มันไม่ลังเลเลยที่จะนำอันตรายออกจากลูกสาว ไม่สนใจว่าต้องสังหารผู้อื่นหรือไม่? หากเอาอันตรายออกไปได้ มันทำหมด บางทีชายผู้ชอบจ้องมองอาจจะสังหารสายฝนเพราะไม่ห้ามฟีซิเลียเข้าไปในบาร์ก็ได้ เป็นเหตุผลที่ไร้สาระทว่าสำหรับชายผู้ชอบจ้องมอง สายฝนเชื่อว่ามันไม่ไร้สาระ

   “ม… ก็ได้ ข้าจะไม่บอกเรื่องนี้กับใครทั้งนั้น” ฟีซิเลียอยากบอกว่าไม่ ทว่าเมื่อเห็นท่าทางกังวลและจริงจังของสายฝน เธอก็เลือกตอบตกลงทันที ฟีซิเลียพอคาดเดาได้ว่าทำไมเขาถึงกังวลและจริงจังขนาดนั้น พ่อเธอมีความแข็งแกร่งไม่ธรรมดา การสังหารสายฝนเป็นเรื่องง่ายดายราวกับทานอาหาร

   หากพ่อฟีซิเลียรู้เรื่องโลซานขึ้นมา ด้วยความโกรธที่ลูกสาวเกือบโดนฆ่าตาย มันจะต้องคิดอย่างไม่รอบคอบและมีโอกาสสูงที่มันเข้าใจผิดว่าสายฝนเป็นคนพาเธอไปที่บาร์แน่ คำพูดฟีซิเลียไร้ความน่าเชื่อถือในตอนนั้น พ่อจะคิดว่าเธอโกหกเพื่อช่วยสายฝน เพราะเขาเคยช่วยชีวิตเธอใว้ครั้งหนึ่ง ก่อนที่ฟีซิเลียจะทำให้พ่อหายเข้าใจผิด พ่อคงสังหารสายฝนไปเรียบร้อยแล้ว

   ปกติฟีซิเลียไม่ได้ไปที่บาร์ และก็ไม่คิดจะไปด้วย เธอไม่ชอบที่แบบนี้ มันไม่เหมาะกับเธอ พ่อฟีซิเลียเองก็รู้เรื่องนี้ นี่คืออีกสาเหตุที่สามารถทำให้มันเข้าใจผิดได้ง่าย

   แม้รูปลักษณ์สายฝนคล้ายเด็กหนุ่ม แต่จิตใจเขาไม่มีความคล้ายสักนิด สายฝนต้องไม่ได้เด็กอย่างรูปลักษณ์ เขาน่าจะเคยผ่านอะไรๆหลายๆอย่างมาแล้ว พ่อฟีซิเลียเชื่อเช่นนั้น และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งเหตุผล มันมีอยู่หลายเหตุผลที่ทำให้พ่อฟีซิเลียเข้าใจผิดได้โดยง่าย

   ฉับพลันเด็กสาวรู้สึกผิด เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะเธอ หากเธอไม่พาสายฝนไปที่ร้านนั้น เขาคงไม่ต้องต่อสู้กับโลซานซึ่งมีความแข็งแกร่งระดับห้า การต่อสู้กับระดับห้า ทั้งๆที่ตัวเองเป็นแค่ระดับสาม ฟีซิเลียรู้ว่ามันอันตรายมากแค่ไหน โอกาสเสียชีวิตสูงเสียดฟ้า และหากเธอไม่พาสายฝนไปสถานที่แห่งนั้น เขาคงไม่ต้องกังวลเรื่องพ่อของเธอ

   “ท่านอย่ากังวลไปเลย ข้าจะไม่บอกเรื่องโลซานต้องการสังหารข้ากับใคร” ฟีซิเลียกล่าวอย่างจริงจัง เธอพูดเพื่อทำให้สายฝนหายกังวล อย่างไรก็ตาม จากท่าทางแล้วเห็นได้ชัดเจนว่าสายฝนยังคงกังวลอยู่เล็กน้อย

   “ท่านไม่จำเป็นต้องกังวลขนาดนั้น ถึงข้าจะเชื่อถือไม่ค่อยได้ แต่ข้าเชื่อถือได้มากกว่าท่านแน่นอน” ฟีซิเลียเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม สายฝนไม่ตอบ เขาเงียบ สายตามองไปยังเบื้องหลังเด็กสาว ฟีซิเลียเริ่มรู้สึกไม่ดี เธอหันกลับไปมองทางด้านหลังด้วยความรวดเร็ว สิ่งที่เห็นเป็นผลให้ตัวเด็กสาวแข็งทื่อ ความกลัวปรากฏขึ้นในจิตใจเธอ

///

   “ดูเหมือนว่าข้าจะได้ยินความลับของพวกเจ้าทั้งคู่” ชายชราเอ่ยด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า มันไม่ใช่ใครอื่น มันคือชายแก่ครีเทล ฟีซิเลียไม่ทราบว่าชายชราอยู่ระดับไหน เธอรู้แค่ว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งมาก และก็ห่วงเธอไม่ต่างจากพ่อ

   สายฝนทำให้ตัวเองสงบนิ่ง เขากล่าวถามขึ้นว่า “คุณรู้แล้วจะทำอย่างไรต่อ? คุณมีชีวิตอยู่มานาน คงไม่โกรธจนทำลายกระดูกทั้งหมดของฉันหรอกใช่มั้ย?”

   “ไม่ ข้าจะไม่ทำลายกระดูกเจ้า ข้าจะทำสิ่งอื่น แน่นอนว่าสิ่งที่ข้ากำลังทำต่อจากนี้ไม่มีความอันตรายแม้แต่น้อย เจ้าสามารถเชื่อข้าได้” ชายแก่ส่ายหัวไปมาก่อนเอ่ย สายฝนสบถคำหยาบคายภายในใจทันที เชื่อได้? คิดว่าบอกแบบนั้นแล้วคนอื่นจะเชื่อหรือ? กระทั่งเด็กทารกยังไม่เชื่อคำกล่าวแบบนั้น อย่างไรก็ตามสายฝนตัดสินใจเชื่อมัน