ย้อนอดีตกับระบบ Ai

อัฉริยะจอมปลอม
“คุณเป็นคนคิดข้อมูลพวกนี้ทั้งหมด” ฉิงอิงสงบจิตใจลงเล็กน้อย เธอสูดลมหายใจเข้าลึก มองไปที่ฉิงเฉินด้วยดวงตาที่เป็นประกาย เหมือนกับว่าเธอได้พบกับเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอมานานยังไงยังงั้น
ข้อมูลในมือของเธอตอนนี้ เรียกได้ว่าเป็นข้อมูลที่สำคัญมาก ยิ่งไปกว่านั้นมันยังมีความคล้ายคลึงของกับเธอแทบจะร้อยเปอร์เซ็น แต่มันกลับสมบูรณ์แบบและเฟอร์เฟคกว่ามาก จึงทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้น
และเธอก็ไม่คิดว่าฉิงเฉินขโมยผลงานของเธอไปพัฒนา เพราะสิ่งที่เธอพัฒนาอยู่ มีเพียงตัวเธอคนเดียวเท่านั้นที่รู้
“ใช่” ฉิงเฉินพยักหน้า “ผมเป็นคนคิดพวกมัน และลองผิดลองถูกอยู่หลายครั้ง”
“ใช่ไหม? มีคนเคยบอกไหมว่าคุณเป็นอัฉริยะ” ฉิงอิงพูดพร้อมกับหัวเราะ เธอได้ลืมไปสนิทแล้วว่าผู้ชายตรงหน้า เป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธอ เธอยังคงมองสำรวจกระดาษในมือด้วยดวงตาที่เป็นประกาย
หากมีข้อมูลนี้ เธอมั่นใจว่า Q-Phone ที่เธอกำลังพัฒนาอยู่ จะต้องประสบความสำเร็จแน่นอน เธอดูมันอยู่พักใหญ่ก็รู้สึกได้ถึงความตื่นเต้น ราวกับตกอยู่ในห้วงความฝัน
จากนั้นเธอมองกลับไปที่ฉิงเฉินอีกครั้ง และรู้สึกว่ามันแปลกที่เขามอบข้อมูลที่สำคัญแบบนี้ให้เธอ “คุณต้องการอะไร? ถึงได้มอบข้อมูลนี้ให้กับฉัน?”
ฉิงเฉินส่ายศีรษะไปมา “ผมไม่ได้ต้องการอะไร ผมเพียงเดินผ่านมาและบังเอิญได้ยินเสียงของคุณ ผมจึงเดินเข้ามาดูผ่านช่องว่างของประตู” เขาหยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “และตอนนั้น ผมก็ได้เห็นสิ่งที่คุณกำลังพัฒนาอยู่ ผมเห็นว่ามันดูคล้ายกับสิ่งที่ผมเคยพัฒนา ผมจึงตัดสินใจที่จะให้มันกับคุณ เผื่อมันจะเป็นประโยชน์ต่อคุณบ้าง”
“คุณเคยพัฒนา?” ฉิงอิงขมวดคิ้วขึ้น เธอมองไปที่เขาและถามต่อ “งั้นตอนนี้ก็หมายความว่า...คุณไม่ได้พัฒนามันแล้ว?”
“มันเป็นเช่นนั้น ผมทิ้งสิ่งนี้และผมคิดว่ามันเป็นงานที่ผิดพลาด” ฉิงเฉินพูดออกมาและถอนหายใจ ทำเหมือนกับว่าสิ่งนี้เป็นผลงานที่ล้มเหลว แต่ที่จริงแล้วเขาเพียงแกล้งแสดงออกและกำลังโกหกฉิงอิง
เดิมทีข้อมูลในมือของเธอตอนนี้ มันก็เป็นของเธออยู่แล้ว เพียงแค่เขามาส่งมอบให้เธอเท่านั้น แต่หากเขาไม่ส่งมอบข้อมูลนี้ให้กับเธอ เธอก็สามารถสร้างข้อมูลนี้ขึ้นมาเองได้อยู่แล้ว เพียงแต่มันต้องใช้เวลาเท่านั้นเอง
“ผลงานที่ผิดพลาด?” ฉิงอิงรู้สึกอยากจะบ้า หากข้อมูลในมือของเธอเป็นผลงานที่ผิดพลาด งั้นผลงานดีๆในโลกนี้คงจะไม่ผิดพลาดกันหมดเหรอ?
“ใช่...มันเป็นผลงานที่ผิดพลาด” ฉิงเฉินพยักหน้าอย่างจริงจัง “ผมไม่สามารถที่จะพัฒนามันไปได้มากกว่านี้ ผมตัดสินใจมอบให้คุณแล้ว คุณจะทำยังไงกับมันก็ได้”
“ให้ฉัน?” ฉิงอิงรู้สึกตกตะลึง เธอที่เป็นคนพัฒนาโทรศัพท์มือถือและเทคโนโลยีใหม่ๆ รู้ดีถึงมูลค่าของข้อมูลนี้ดี เธอเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง “คุณรู้ถึงมูลค่าของมันไหม?”
“แน่นอนว่าผมรู้” ฉิงเฉินถอนหายใจเบาๆ และแสดงท่าทีเหมือนคนสิ้นหวัง “มันก็เพียงของไร้ประโยชน์”
“ขะ...ของไร้ประโยชน์!” มาตอนนี้ฉิงอิงอยากจะบ้าจริงๆ เธอคิดว่าตัวเองเป็นอัฉริยะที่หาคนเทียบยาก แต่เทียบกับผู้ชายตรงหน้า เธอยังห่างชั้นมาก เขาถึงขั้นเรียกผลงานที่มีมูลค่าในสายตาของเธออย่างมากว่า...เป็นของไร้ประโยชน์!
แบบนั้นแล้วมันจะไม่ทำให้เธอยากจะบ้าได้ยังไง เธออยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา เธอใช้เวลาไปกว่า 3 ปี เพื่อพัฒนาสร้างและพัฒนาโทรศัทพ์มือถือ Q-Phone ขึ้นมา
แต่ผู้ชายตรงหน้าที่พัฒนาสิ่งที่เหมือนของเธอและประสบความสำเร็จกว่าของเธอมาก กลับเรียกมันว่าผลงานที่ผิดพลาดบ้าง ของไร้ประโยชน์บ้าง โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรม!
ฉิงอิงรู้สึกถึงความคับข้องใจต่อโลกเป็นครั้งแรก สวรรค์ให้ความอัฉริยะของเธอมาน้อยกว่าผู้ชายคนนี้ได้ยังไง เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นอัฉริยะผู้โง่เขลา ไม่รู้จักว่าข้อมูลที่เขาพัฒนามันดีเพียงไหน!
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก และมองไปที่ใบหน้าที่ดูธรรมดาของฉิงเฉิน เธอยกกระดาษขึ้นมา พร้อมกับดันกรอบแว่นขึ้น “สิ่งนี้คุณให้ฉันจริงๆ?”
“แน่นอน” ฉิงเฉินตอบออกไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็พูดต่อ “ถ้างั้นผมคงต้องขอตัวก่อน”
“เดี๋ยวก่อน!” แต่ก่อนที่ฉิงเฉินจะได้ออกไป ฉิงอิงก็รีบหยุดเขาไว้ในทันที พอเธอมองสำรวจดูเขาดีๆ เธอก็พบว่าเขาใส่ชุดสูทเก่าๆ แต่เธอไม่ได้แปลกใจ เพราะตั้งแต่ไหนแต่ไรมา พวกอัฉริยะมักจะเป็นคนที่เข้าใจยากและแปลกประหลาดอยู่แล้ว “คุณชื่ออะไร?”
“ผมฉิงเฉิน”
“ฉิงเฉิน?....คุณเป็นคนตระกูลฉิงแห่งปักกิ่งเหรอ? ฉันก็ใช่นะฉันชื่อฉิงอิง” ฉิงอิงขมวดคิ้วและรู้สึกประหลาดใจ เธอไม่คิดว่าเขาจะชื่อว่าฉิงเฉิน
ซึ่งตระกูลฉิงนั้นเป็น 1 ใน 5 ตระกูลใหญ่ของปักกิ่ง แน่นอนว่าเธอก็เป็นลูกหลานของตระกูลนี้ เพียงแต่เธอคลั่งไคล้การวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีมาก จึงทำให้เธอไม่ได้กลับไปที่ตระกูลบ่อยเท่าที่ควร
“ไม่ใช่ ผมไม่ใช่คนตระกูลฉิงที่คุณว่ามา ผมเพียงมีสกุลว่าฉิงก็เท่านั้น” ฉิงเฉินส่ายหน้าปฏิเสธ เขามาจากอนาคต จะไม่รู้จัก 1 ใน 5 ตระกูลยักษ์ใหญ่แห่งปักกิ่งได้ยังไง และเขาก็รู้ดีว่าอัฉริยะฉิงอิงมาจากตระกูลนี้
“ไม่ใช่เหรอ?” ฉิงอิงก็ไม่คิดว่ามันแปลก เพราะเธอไม่เคยเห็นหน้าผู้ชายคนนี้มาก่อนเลยตอนที่อยู่ในตระกูล แล้วเขาจะมาจากตระกูลเดียวกันกับเธอได้ยังไง?
“เอาล่ะ ถ้าคุณหมดคำถามแล้ว ผมจะได้ไปสักที ผมตั้งตารอผลงานของคุณอยู่นะ” เขาพูดทิ้งท้ายเอาไว้แบบนี้ และเตรียมที่จะจากไป
แต่ฉิงเฉินก็ถูกหยุดไว้อีกครั้ง “ฉันขอเบอร์โทรศัพท์คุณได้ไหม? เผื่อในอนาคตฉันต้องการปรึกษาคุณเกี่ยวกับเรื่องเทคโนโลยี”
ฉิงอิงเป็นถึงอัฉริยะ เธอจะพลาดโอกาสในการได้พบกับอัฉริยะที่เหนือกว่าตัวเองได้ยังไง!
เธอต้องรีบทำความรู้จักเขาไว้ เผื่อจะได้ขอคำแนะนำในอนาคต โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าคนที่อยู่ตรงหน้าของเธออย่างฉิงเฉิน เป็นเพียงอัฉริยะจอมปลอมเท่านั้น!
ฉิงเฉินยิ้มอย่างสุภาพ “โทษที ตอนนี้ผมไม่มีโทรศัทพ์ จึงให้เบอร์คุณไม่ได้”
จบบทที่ 17

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 17 : อัฉริยะจอมปลอม

นิยายแนะนำ

ย้อนอดีตกับระบบ Ai

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 17 : อัฉริยะจอมปลอม

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้