หลังจากข้าฟื้นขึ้นมาความเ็ปก็วิ่งเข้าโจมตีร่างกายมันเจ็บจนข้าทนไม่ไหวจึงต้องระบายออกด้วยการกรีดร้อง แถมยังสำลักเืที่ออกมาอีกข้าได้กลิ่นสนิมขึ้นจมูกเลยทีเดียว ชีวิตที่อยากจะอยู่อย่างสงบแต่กับต้องมาเจออะไรบัดซบแบบนี้ ข้าขอสาบานใครที่ทำให้ข้าเป็แบบนี้ข้าจะทำให้มันทรมาณกว่าที่ข้าได้รับเป็ร้อยเท่าพันเท่าข้าสัญญา!!! สักพักเหมือนมีคนกดที่ข้อมือความรู้สึกเย็นๆก็เข้ามามันทำให้อาการเ็ปลดลงและข้าได้ยินใครพูดอะไรไม่รู้แล้วสติค่อยๆดับลง
(รู้สึกว่าคุณเธอจะหมดสติบ่อยนะ//ไรท์)(ก็ใครละที่เป็คนทำ เอาชีวิตที่สงบของข้าคืนมาาาาา)(ไปดีกว่านางบ้าไปแล้วววว)(ไรท์เองที่บ้า..คิกคิก)
กลับมาที่ทางท่านแม่ทัพ
ห้องโถง
"ท่านหมอท่านช่วยอธิบายและบอกวิธีรักษาเซียนเออร์ให้พวกเราฟังได้หรือไม่??"
"ได้สิแต่...พวกท่านก็จงตัดสินใจด้วยว่าจะยอมรับกันหรือป่าว? หลังจากข้าได้สมุนไพรครบแล้วข้าจะทำการหลอมโอสถแต่ถึงจะเป็ยาระดับสูงแต่ก็ไม่สามารถถอนพิษที่มีอยู่ให้หายไปจนหมด....."
"แล้วจะทำไงขนาดยาระดับาายังไม่สามารถถอดพิษได้จนหมด...แล้วเซียนเออร์จะเป็เช่นไรต่อไป..."ฉางอี้กล่าวถามอย่างร้อนรนและเป็กังวลอย่างมาก
"พวกท่านอย่าพึ่งกังวลไปเลย ถึงจะถอนพิษไม่หมดในครั้งเดียวก็จริงแต่นางสามารถใช้ชีวิตได้ตามปกติ และหลังจากถอนพิษส่วนแรกออกไปแล้วนั้นพอนางฟื้นนางจะต้องไปรักษาตัวต่อกับข้าที่บนเขาเพราะที่นั้นปลอดภัยและนางจะต้องคาระวะข้าเป็ "อาจารย์!"
"ท่านหมายถึงจะรับนางเป็ศิษย์รึแต่...นางฝึกพลังไม่ได้..."ฉางอี้กล่าวออกไป พร้อมกับทุกคนในห้องก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย
"ไม่ต้องกังวล หลังจากนางรักษาและฟื้นฟูร่างกายให้แข็งแรงนางจะสามารถกลับมาฝึกปราณและใช้พลังธาตุได้ดั่งที่ควรจะเป็ เพราะนางไม่ใช่ไม่มีแต่เพราะโดนพิษจึงทำให้ร่างกายนางอ่อนแอจนร่างกายรับพลังไม่ได้"หลังจากนั้นคนในตระกูลเยว่ก็เข้าไปปรึกษากันและตกลงกันว่าจะรอถามความสมัครใจของชิงเซียนก่อน...
"พวกเราตกลงแต่เราจะถามความสมัครใจของเซียนเออร์ก่อน.."หลังจากนั้นพ่อบ้านเฉินที่ให้ไปหาสมุนไพรก็กลับมาพร้อมสมุนไพรที่้าแล้วส่งมันให้กับท่านหมอทันที
"ข้าขอใช้ห้องสำหรับการหลอมโอสถได้หรือไม่และอย่าให้ใครรบกวนเพราะข้า้าสมาธิ"
"ได้!...ข้าจะให้พ่อบ้านเฉินนำทางท่านไปเอง"หลังจากสั่งพ่อบ้านเสร็จทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำธุระของตน
1 ชั่วยามผ่านไป
หลังจากหลอมโอสถเสร็จก็นำไปให้เยว่ชิงเซียนกินรอเวลาไม่นานหลังจากกินยาเข้าไปชิงเซียนก็สำลักเืสีดำออกมาเป็จำนวนมาก ทุกคนในครอบครัวเห็นดังนั้นก็อดแค้นใจคนที่กระทำต่อคนที่พวกตนรักยิ่ง
ถึงแม้จะไม่ค่อยมีเวลาอยู่ด้วยกันมากนักแต่ทุกคนก็รักและเอ็นดูนางมาก พวกเขาต่างคิดว่าเป็ความผิดขอตัวเองที่พวกเขาไม่สามารถปกป้องคนที่สำคัญกับตนเองได้ไม่รู้แม้กระทั่งว่านางถูกพิษั้แ่ตอนไหน หากไม่ได้ท่านหมอเทวดาช่วยไว้ก็ไม่รู้ว่านางจะเป็เช่นไรต่อไปหรือบางทีพวกเขาอาจจะเสียนางไปตลอดกาล..
"นางหนู...เ้าได้ยินข้าไหม??"
"ดะ ได้ยินเ้าค่ะ"
"รู้สึกเป็เช่นไรบ้าง ดีขึ้นหรือไม่.."
"เ้าค่ะ....ท่านคงเป็คนที่ท่านตาบอกสินะเ้าคะ? "
"คงเป็เช่นนั้น แต่ข้าไม่รู้หรอกนะว่าท่านตาของเ้าคือใครแต่ที่รู้ๆคือโชคชะตะคือสิ่งที่นำพาข้ามาหาเ้า....ข้ามีเื่จะถามเ้าความสมัครใจของเ้า เ้ายินดีจะเป็ลูกศิษย์ของข้าหรือไม่....?"
"เ้าค่ะ!...ศิษย์คาราวะอาจารย์"ข้าลุกขึ้นคาราวะท่านอาจารย์อย่างทุลักทุเล และนั้นทำให้ชิงเซียนได้รับสายตายเอ็นดูจากท่านอาจารย์ที่ใบหน้ามีหน้ากากปิดบังอยู่ถึงแม้จะเป็เช่นนั้นก็ไม่สามารถปิดบังสายตาชิงเซียนไปได้
"ดี! ดียิ่ง! งั้นเ้าพักผ่อนเถอะศิษย์ข้าหรือจะสนทนากับครอบครัวเ้าก็ได้ แล้วอีก 1 เดือนข้าจะมารับเ้าที่จวนเพราะข้าต้องรอให้ร่างกายของเ้าฟื้นตัวเสียก่อน เอานี้ถือซะว่าข้ารับขวัญศิษย์ลำดับที่สอง มันคือป้ายหยกแสดงสถานะการเป็ศิษย์ของข้าและมันยังมีการลงอักขระสื่อสารไว้ เ้าสามารถติดต่อข้าได้ทุกเมื่อ อ้อเ้ามีศิษย์พี่ด้วยนะแต่ตอนนี้เขาขอกลับไปที่บ้านน่ะเดียววันที่ข้ามารับเ้าเขาจะมาด้วย...งั้นข้าไปล่ะข้าว่าจะไปหาศิย์พี่ของเ้าเสียหน่อยเห็นว่ากำลัวมีปัญหาน่ะ...."หลังจากท่านอาจารย์ไปแล้วข้าก็คุยกับครอบครัวนิดหน่อยแล้วขอตัวพักผ่อน.....
1 เดือนผ่านไป
ั้แ่วันนั้นข้าก็เข้าไปฝึกร่างกายในมิติ ออกไปทานข้าวกับทุกคนบ้างข้าทำเช่นนั้นมาเรื่อยๆจนร่างกายของข้าแข็งแรงดี และท่านตาก็ทำการหลอมร่างกายและจิติญญาตามที่เคยคุยกันไว้เมื่อคราวก่อน แล้วตอนนี้ข้าก็สามารถฝึกพลังปราณและพลังธาตุได้แล้วมันทำให้ข้ารู้สึกตื่นเต้นทุกครั้งที่ใช้มันทั้งที่โลกก่อนมันคือจินตนาการในการ์ตูนเท่านั้นแต่ตอนนี้มันไม่ใช่อีกแล้ว และระดับของข้าตอนนี้ก็อยู่ในระดับสร้างรากฐานขั้นที่9แล้วและอีกนิดเดียวก็จะตัดผ่านเข้าระดับหลอมรวมแล้ว แต่ทุกครั้งที่ออกไปด้านนอกมิติข้าจะปกปิดระดับปราณด้วยความรู้ที่ท่านตาให้มา ตอนนี้ก็ครบวันตามที่อาจารย์กำหนดแล้วข้าและครอบครัวจึงมารอท่านอาจารย์ที่หน้าจวน
พึบ พึบ พึบ
แกร้ววววว~~~~
"เซียนเออร์!!....ข้ามารับเ้าแล้ว...."เป็ท่านอาจารย์ที่ะโลงมาจากหลังของเหยี่ยวเมฆาพร้อมชายอีกคนที่สวมหน้ากากสีดำครึ่งหน้า คงจะเป็ศิษย์พี่ของข้าล่ะมั่ง
" เอ่อ.....ศิษย์คารวะท่านอาจารย์และศิษย์พี่เ้าค่ะ"
"เ้าเตรียมตัวเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?...ไปกันเถอะ เพราะจะได้ไปถึงที่พักของพวกเราก่อนพระอาทิตย์ตกดิน"
"เ้าค่ะ!.....ท่านพ่อท่านแม่ท่านปู่ข้าไปแล้วนะเ้าคะ...ท่านพี่ใหญ่พี่รองน้องฝากดูแลทุกคนด้วยนะเ้าคะ!"
"ได้!! พวกพี่รับปากและจะดูแลทุกคนให้อย่างดี!.." จากนั้นศิษย์พี่ก็เดินมาทางข้าแล้วก็อุ้มข้าะโขึ้นหลังของเ้าเหยี่ยวเมฆาต่อหน้าต่อตาครอบครัวของข้า ข้ามองไปทางพวกท่านพ่อทุกคนต่างก็หน้าแดงก่ำปล่อยไอสังหารออกมาจนชาวบ้านแถวนั้นเป็ลมกันเป็แถบๆ'งานงอกแล้วไงตู!!!' ข้าได้แต่โอดครวญในใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะตอนนี้ท่านอาจราย์ขึ้นมาแล้วทำให้เ้าเหยี่ยวเมฆาพุ่งทะยานขึ้นบนท้องนภาทันที!!
"เ้านี่กล้ามากนะ!"ข้ากล่าวผ่านลมปราณไปหาเ้าศิษย์หน้าตายเพื่อไม่ให้เซียนเออร์ได้ยิน
"เื่อันใดรึขอรับ..???"-_-
"ยังจะมาทำหน้าตายอีก...ก็ที่เ้าอุ้มศิษย์น้องของเ้าต่อหน้าแม่ทัพเยว่ไง ข้าได้ยินมาว่าท่านแม่ทัพเยว่ห่วงบุตรียิ่งกว่าจงอางห่วงไข่ซะอีก!...."
"แต่ถึงอย่างนั้นข้าก็หาได้ใส่ใจไม่ขอรับ"(หน้าตายได้อีก)
"แต่ชาย-หญิงไม่ควรถูกเนื้อต้องตัวกัน แล้วนางก็ยังมิได้ออกเรือนหรือยังไม่ถึงวัยปักปิ่นด้วยซ้ำ แล้วอย่างนี้ศิษย์ข้าก็เสียงชื่อเสียงหมดนะสิ เ้าจะมาทำแบบนี้กับนางไม่ได้เด็ดขาด.... "
"แต่นางเป็ "คู่หมั้น"ของข้า!!!! "
![[จบ] ท่านแม่ผู้นี้คืออดีตสุดยอดนักฆ่า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1698997179_3001713.webp)
78K
