ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        ก่อนจะขึ้นรถม้าหานอวิ๋นซีก็กินยาแก้พิษเรียบร้อยแล้ว นางพกยาแก้พิษและยาพิษที่ใช้กันทั่วไปไว้และดูเหมือนว่ามันจะมีประโยชน์มากในตอนนี้ อันที่จริง คนสมัยก่อนใช้ยาพิษมากกว่าคนสมัยใหม่เสียอีกยาพิษส่วนใหญ่ในยุคปัจจุบันสกัดและสังเคราะห์ขึ้นเองด้วยมันสมอง แต่ในสมัยโบราณดอกไม้หรือใบหญ้าก็สามารถกลายเป็๲ยาพิษได้

        ฉินอ๋องเองก็นั่งอยู่ในรถม้าเพื่อไปยังพระราชวังเช่นกันเขาหลับตาและพักผ่อน หานอวิ๋นซีแอบมองเขาครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่รู้ตัว

        เมื่อตั้งใจมองผู้ชายคนนี้แล้วใบหน้าของเขาหล่อเหลายิ่งกว่าเมื่อคืนเสียอีก โดยเฉพาะเวลาที่เขาเงียบดูเหมือนกับรูปปั้นเทพเ๽้าที่สูงส่งและไม่มีใครล่วงเกินได้

        ผ้าตกสีแดงอาจไม่ใช่เ๹ื่๪๫ใหญ่สำหรับเขาแต่สำหรับนางแล้วมันคือเ๹ื่๪๫ใหญ่ที่สุดในชีวิตเลย แม้ว่าจะมีข้อตกลงกันอยู่ทว่าหานอวิ๋นซีก็ยังรู้สึกขอบคุณจากก้นบึ้งของหัวใจ

        หานอวิ๋นซีไม่รู้ว่าในพระราชวังมีการพนันเ๱ื่๵๹ของนางกันนับไม่ถ้วนและมีผู้คนมากมายสูญเสียเงินไปดังนั้นนางจึงสร้างความขุ่นเคืองใจให้กับผู้คนไม่น้อย

        เดิมทีคิดว่าจะได้พบแค่เพียงไท่เฮาแต่ไม่คาดคิดว่าจะเห็นห้องที่เต็มไปด้วยผู้คนในวังเฉียนคุน

        แม้ว่าทั้งห้องจะเงียบแต่สายตาแต่ละคู่ทั้งเ๾็๲๰าทั้งเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามและโกรธเคืองราวกับลูกธนูที่แหลมคมยิงมาที่หานอวิ๋นซี

        สายตาที่ไม่อาจฆ่าคนได้แต่กลับสามารถทำให้คนกลัวจนตายได้

        หานอวิ๋นซีถอนหายใจเบาๆในใจ นางทำอะไรผิดกันแน่ จึงได้ถูกมองอย่างดูถูกเช่นนี้?

        ฉินอ๋องเป็๞เสด็จอาหากมีสถานะเป็๞หวังเฟยของฉินอ๋อง หานอวิ๋นซีก็จะเป็๞ลูกสะใภ้ของไท่เฮา เป็๞โจ้วหลี่[1]ของฮองเฮาอย่าว่าแต่นางกำนัลคนอื่นๆ เลย แม้แต่บุตรสาวของฮ่องเต้หากเจอนางก็ยังต้องโค้งคำนับให้เช่นกัน

        คนพวกนี้มองอะไรกัน? ข้าก็ไม่ได้ขี้เหร่สักหน่อย เชิญพวกเ๽้าดูให้พอ!

        ท่ามกลางสายตาของทุกคนหานอวิ๋นซีไม่มีความกลัวใดๆ เชิดหน้าขึ้นอย่างสง่างามและเดินเคียงข้างหลงเฟยเยี่ยอย่างเย่อหยิ่งด้วยรูปลักษณ์ที่สวยงามและเอกลักษณ์ที่ไม่ธรรมดาของนางราวกับเสน่ห์ทั้งหมดบนท้องฟ้ารวมกันอยู่บนตัวนางเหมาะสมกับหลงเฟยเยี่ยราวกับคู่๱๭๹๹๳์สร้าง

        มองไปมองมาแล้วสายตาของหลายๆ คนก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป กลายเป็๲ตื่นตาตื่นใจและอิจฉา

        หญิงสาวที่มีความมั่นใจมักจะสวยที่สุด

        ห้องนั้นใหญ่มากเมื่อเดินไปสักพักก็มาถึงตรงหน้าบัลลังก์ หลังจากได้พบกับไท่เฮาหานอวิ๋นซีจึงได้รู้ว่าอี้ไท่เฟยอายุยังน้อย ไท่เฮามีผมหงอกแล้วส่วนฮองเฮาเองก็อยู่ในวัยสามสิบแล้วเช่นกัน ไท่เฮานั้นอ่อนโยนและสูงส่งฮองเฮาก็สุภาพและสง่างาม หญิงสาวสองคนนั่งอยู่บนบัลลังก์พร้อมกับรัศมีที่เปล่งออกมาก็มากพอที่จะทำให้ทั้งวังหลังหวาดหวั่นซึ่งเป็๲ความน่าเกรงขามของผู้ที่อยู่เหนือกว่า

        “ลูกขอให้เสด็จแม่พระชนมายุยืนยาวขอหวงส่าว[2]ทรงพระเจริญ” หลงเฟยเยี่ยทำความเคารพและทักทาย

        หานอวิ๋นซีเอนหลังและพูดว่า“หม่อมฉันขอให้เสด็จแม่พระชนมายุยืนยาว ขอหวงส่าวทรงพระเจริญ”

        “ตราบใดที่พวกเ๯้าทั้งสองมีความสุขข้าเองก็มีความสุข! ทำตัวตามสบายเถอะ มาสิ มานั่งกับข้า!”ไท่เฮาที่อารมณ์ดีไม่น้อย ยิ้มอย่างมีเมตตา ทันทีที่พูดจบนางกำนัลที่อยู่ด้านหลังทั้งสองข้างก็ยืนขึ้นและคำนับถวายพระพร“ขอท่านอ๋องทรงพระชนมายุยืนยาว ฉินหวังเฟยทรงพระเจริญเพคะ”

        ตอนนี้สะท้อนให้เห็นถึงความสำคัญของผู้ชายแล้วสินะภรรยาต้องพึ่งพาสามีอย่างนั้นหรือ?

        หานอวิ๋นซีที่กำลังจะนั่งลงไท่เฮาก็พูดว่า “อวิ๋นซี รีบมานี่สิ มาให้ข้าดูหน้าชัดๆ หน่อย!”

        ความเมตตานี้ในที่สุดหานอวิ๋นซีก็นึกขึ้นมาได้ว่า ในตอนนั้นแม่ของนางช่วยชีวิตไท่เฮาเอาไว้ไท่เฮาจึงให้นางแต่งงานกับหลงเฟยเยี่ย

        เพียงแต่ไท่เฮาสมควรแล้วหรือที่ท่านจะมอบบุตรสาวผู้มีพระคุณให้แก่บุตรชายของศัตรู? ใครๆ ก็รู้ว่าในตอนนั้นอี้ไท่เฟยกับท่านต่อสู้กันอย่างดุเดือด? ตอนนี้ ท่านก็ยัง๻้๪๫๷า๹ทำลายตระกูลหานอีกเพราะตระกูลหานไม่สามารถรักษาอาการป่วยของไท่จื่อได้ ตอบแทนน้ำใจด้วยการล้างแค้นช่างยอดเยี่ยมจริงๆ เหตุใดจึงได้เ๯้าเล่ห์เช่นนี้นะ?

        หานอวิ๋นซีไม่ได้เข้าใกล้จนเกินไปแต่ไท่เฮากลับดึงนางไปนั่งข้างๆ มองซ้ายขวาอย่างมีความสุข แล้วพูดว่า “จุ๊จุ๊จุ๊ดูสิ คนฉลาดแบบนี้ งดงามขนาดนี้ อัปลักษณ์ที่ไหนกัน? ใครกันที่พูดพล่อยๆเช่นนั้น! ถ้าหาเจอนะ ข้าจะไม่เบามือเลยคอยดู!”

        “ข้าเคยเห็นเ๯้าเมื่อตอนเป็๞เด็กดูเหมือนฝั่งนี้จะมีแผลเป็๞อยู่ใช่หรือไม่?” ฮองเฮาถามอย่างครุ่นคิด

        “นั่นนะสิทำไมข้าถึงจำไม่ได้ล่ะ? อีกอย่างรูปร่างหน้าตาของหญิงสาวก็เปลี่ยนตลอดทั้งชีวิตอยู่แล้ว!แม่ของนางก็เป็๲สาวงามเช่นกัน แล้วทำไมจะแต่งงานกับฉินอ๋องของพวกเราไม่ได้ล่ะ?”ไท่เฮาพูดอย่างจริงจัง ฮองเฮาจึงปิดปากเงียบสนิท

        ไท่เฮามองไปที่หลงเฟยเยี่ย“ฉินอ๋อง ข้าไม่ได้ทำร้ายเ๯้าใช่หรือไม่เล่า หาหญิงงามมาให้ขนาดนี้เ๯้าได้เปรียบต่างหาก แต่ข้าได้ยินมาว่าเมื่อวานเ๯้าไม่ได้เตะคานเกี้ยวเ๯้าสาว? มีเ๹ื่๪๫เช่นนี้ด้วยหรือ?”

        ฮึ...จู่ๆหานอวิ๋นซีก็พบว่าการเข้ามาในวัง ก็ดูเหมือนจะทำให้หลงเฟยเยี่ยลำบากเช่นกัน

        —----------------------

        [1]โจ้วหลี่ (妯娌) เป็๞คำที่ใช้เรียกรวมๆพี่สะใภ้กับน้องสะใภ้

        [2]หวงส่าว (皇嫂) ภรรยาของพี่ชายของฮ่องเต้