ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

จุดประสงค์ของเราที่มาที่นี่คือการเรียกวิญญาณของหลี่เสี่ยวหมิ่น

        หลังจากฟังอาจารย์พูดจบ ผมพยักหน้าทันที “อาจารย์ ผมต้องทำอะไรบ้าง”

        อาจารย์ขยี้บุหรี่กับพื้น ก่อนเอ่ยขึ้น “จุดเทียนใหม่สองเล่ม แล้วจุดธูปอีกหนึ่งดอกและอย่าให้พวกวิญญาณเร่ร่อนเข้ามาก่อกวนอีก”

        “ไม่มีปัญหา ใครกล้าเข้ามา ผมจะฟาดมันเอง!”ผมพูดพร้อมชูแส้กระดูกงู จากนั้นก็รีบหยิบเทียนจากถุงผ้าจุดไฟสองเล่ม พร้อมกับจุดธูปอีกหนึ่งดอก

        อาจารย์เองก็นั่งลงข้างๆ ใช้มือหยิบหญ้าป่าขึ้นมากำหนึ่งก่อนจะเริ่มขยี้ไปมา จากนั้นเขานำเส้นผมและเล็บของหลี่เสี่ยวหมิ่นมาถักรวมเข้ากับหญ้าทำเป็นหุ่นฟางตัวเล็ก

        เสร็จแล้ว อาจารย์วางหุ่นฟางไว้กลางผ้าสีเหลืองที่ปูอยู่บนพื้น

        ดูเผินๆ ผ้าผืนนี้ไม่มีอะไรแปลกแต่ผมรู้ดีว่าอาจารย์ไม่เคยทำอะไรโดยไร้เหตุผล

        อาจารย์หยิบยันต์ดวงชะตาของหลี่เสี่ยวหมิ่นขึ้นมาบีบไว้ในมือแล้วสะบัดเบาๆ

        “ฟึบ!”

        เปลวไฟลุกโชนไปทั่วยันต์ เผามันจนกลายเป็นเถ้าถ่านทันที

        อาจารย์เป่าควัน เถ้าของยันต์กระจายตกลงบนผ้าสีเหลือง

        จากนั้นอาจารย์เริ่มร่ายคาถา “หลี่เสี่ยวหมิ่นจงสดับกลับบ้านตามคำบอกของบิดาเจ้าเถิด…วิญญาณจงกลับมา…”

        เสียงของอาจารย์ลากยาวออกไป

        ขณะที่เถ้าถ่านจากยันต์ค่อยๆ โปรยลงไปบนผ้าเห็นได้ชัดว่ามีลวดลายแปดเหลี่ยมคล้ายยันต์แสดงขึ้นบนผืนผ้า

        ถึงแม้จะไม่ชัดเจนมากนักแต่ผมสามารถบอกได้ว่านี่คือสัญลักษณ์ของยันต์แปดทิศ[1]

        อาจารย์ประสานมือเข้าด้วยกัน นิ้วมือข้างหนึ่งชี้ขึ้นเป็นรูปกระบี่ก่อนจะเปล่งเสียงสวดอีกครั้ง “หลี่เสี่ยวหมิ่นจงสดับกลับบ้านตามคำบอกของบิดาเจ้าเถิด…วิญญาณจงกลับมา…”

        เมื่ออาจารย์สวดจบ หุ่นฟางที่วางอยู่กลางผ้าสีเหลืองก็ขยับเล็กน้อย

        ผมเบิกตากว้าง จับจ้องหุ่นนั้นไม่กะพริบตา

        นี่ดูเหมือนกลอุบายของนักมายากล แต่ผมรู้ดีว่าไม่ใช

        นี่คือศาสตร์แห่งการเรียกวิญญาณโดยแท้จริง

        ผมมองทุกขั้นตอนอย่างตั้งใจและฟังคำสวดอย่างละเอียดเผื่อว่าวันหนึ่งผมอาจต้องใช้มันเอง

        อย่างไรก็ตาม หุ่นฟางขยับเพียงเล็กน้อยแล้วนิ่งไป

        อาจารย์ยังคงสวดซ้ำทุกๆ หนึ่งหรือสองนาที

        แต่ไม่ว่ากี่ครั้ง หุ่นฟางก็เพียงขยับเล็กน้อยแล้วกลับมาแน่นิ่งเหมือนเดิม

        ผ่านไปครึ่งชั่วโมง วิญญาณของหลี่เสี่ยวหมิ่นก็ยังไม่กลับมา

        แต่ในขณะเดียวกันพลังของพิธีกรรมนี้ได้เรียกความสนใจจากวิญญาณเร่ร่อนรอบๆ

        สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่าน ผมสังเกตเห็นเงาตะคุ่มๆ ปรากฏขึ้นตามพงหญ้ารอบตัวเรา

        วิญญาณเร่ร่อนเริ่มโผล่หน้าหรือชะโงกศีรษะออกมามองพวกเรา

        พวกมันจ้องมองเทียนและธูปที่กำลังลุกไหม้ด้วยแววตาหิวกระหาย

        พวกมันอยากเข้าใกล้ แต่ก็ไม่กล้า เพราะผมยืนถือแส้กระดูกงูเฝ้าอยู่

        หากมีตัวไหนขยับเข้ามา ผมจะเงื้อแส้ฟาดทันที

        บางครั้งผมก็สะบัดแส้ออกไปกลางอากาศเพื่อขู่ให้พวกมันถอยห่าง

        เสียง “เพียะๆ!” ดังก้องในความมืด ทำให้พวกมันไม่กล้าก่อกวนพิธี

        แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังได้ยินเสียงกระซิบของพวกมัน

        “ขอสูดอีกสักเฮือกเถอะ…”

        “ฉันก็อยากได้อีก…”

        “แต่หมอนั่นมันโหด ถ้าเข้าไปต้องโดนฟาดแน่!”

        “หลี่เสี่ยวหมิ่นคือใคร มีใครรู้จักไหม”

        ผมไม่สนใจเสียงเหล่านั้น ตั้งสมาธิอยู่กับการปกป้องอาจารย์

        ผ่านไปอีกยี่สิบนาที พิธีเรียกวิญญาณผ่านมาชั่วโมงหนึ่งแล้ว

        แต่ดวงวิญญาณของหลี่เสี่ยวหมิ่นก็ยังไม่กลับมา

        อาจารย์ยังคงเรียกชื่อของเธอ หุ่นฟางยังคงแน่นิ่งไม่มีท่าทีตอบสนองใดๆ

        แต่ในตอนนั้นเอง วิญญาณเร่ร่อนที่แอบซ่อนอยู่รอบๆเกิดตื่นตระหนกขึ้นมา

        พวกมันเหมือนหวาดกลัวบางสิ่งบางอย่าง

        “มันมาแล้ว…”

        “เป็นเด็กผี!”

        “หนี! หนีเร็ว!”

        เสียงหวีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังขึ้นจากนั้นเหล่าวิญญาณเร่ร่อนที่ซ่อนตัวอยู่ตามพงหญ้าก็พากันวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

        เพียงชั่วพริบตา ความเงียบก็กลับคืนมาอีกครั้ง

        ผมรู้สึกถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่กระจายไปทั่วบริเวณ

        ในตำแหน่งด้านซ้ายตรงหน้า มีหมอกสีดำเหลืองจางๆ ลอยอ้อยอิ่งมันแผ่กระจายพลังบางอย่างที่ทำให้ผมรู้สึกกดดัน

        ความรู้สึกนี้ ผมเคยสัมผัสมาแล้วตอนเผชิญหน้ากับวิญญาณอาฆาต

        สีหน้าผมเคร่งเครียดขึ้นทันทีดวงตาจับจ้องไปยังทิศทางนั้นอย่างระแวดระวัง

        จากสิ่งที่พวกวิญญาณเร่ร่อนพูดก่อนหนีไปผมมั่นใจว่าสิ่งที่กำลังจะปรากฏตัวนั้นคือวิญญาณอาฆาตแห่งสุสานร้าง

        “แซก…แซก…”

        เสียงพุ่มไม้ขยับไหวยามราตรีดังขึ้น ผมกระชับแส้ในมือแน่นพร้อมตั้งท่ารับมือ

        อาจารย์ยังคงนั่งนิ่ง ปิดตาแน่นสวดเรียกวิญญาณของหลี่เสี่ยวหมิ่นไม่หยุด

        พิธียังไม่เสร็จสิ้น

        ไอเย็นที่แผ่กระจายเข้มข้นขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะแปลกประหลาดที่ดังขึ้นในความมืด

        “แฮ่ๆ…แฮ่ๆ…”

        เสียงหัวเราะนั้นใกล้เข้ามาเพียงห้าเมตรจากจุดที่ผมยืนอยู่

        เสียงไม่ดังมาก แต่ให้ความรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

        กลุ่มหมอกสีดำเหลืองนั้นไหลเวียนไม่หยุดเหมือนกำลังจะก่อตัวเป็นรูปร่าง

        ผมจ้องไปยังต้นเสียง ก่อนเอ่ยเสียงเย็นชา “เป็นใครไม่รู้ แต่ถ้ายังไม่ไสหัวไป อย่าหาว่าฉันไม่ปรานี”

        พูดจบ ผมเงื้อแส้แล้วฟาดลงไปบนพื้นเต็มแรง

        เสียงแส้ฟาดกระทบอากาศดัง “เพียะ!”

        ทว่า…สิ่งที่อยู่ในพงหญ้ากลับไม่หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย

        ตรงกันข้าม เสียงหัวเราะนั้นกลับหยุดลง ก่อนที่เสียงเด็กเล็กๆจะดังขึ้นแทน “พี่ชาย…มาเล่นฟุตบอลกันเถอะ…”

        เสียงใส ทว่าขาดความมีชีวิตชีวา แฝงไว้ด้วยความเย็นเยียบ

        อาจารย์ลืมตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนกล่าวเตือนเสียงเรียบ “เป็นเด็กผี ระวังตัวให้ดีฉันยังต้องใช้เวลาอีกหน่อยเพื่อตามหาดวงวิญญาณของหลี่เสี่ยวหมิ่น”

        ‘เด็กผี? หมายถึงผีตัวน้อยเหรอ’ผมนึกในใจ

        เสียงของเด็กผีดังขึ้นอีกครั้ง

        “ไม่มีใครเล่นบอลกับผมเลย พี่อยากเล่นกับผมไหม”

        เพียงชั่วพริบตาที่สิ้นเสียง

        “ตุบ!”

        ลูกบอลหนังลูกหนึ่งพุ่งออกมาจากพงหญ้า

        มันพุ่งตรงเข้ามาที่ใบหน้าผมด้วยความเร็วสูง

        แต่โชคดีที่ผมเตรียมพร้อมเต็มที่ แม้ลูกบอลจะพุ่งมาอย่างรวดเร็วแต่ร่างกายของผมก็เคลื่อนไหวตอบสนองได้ทันที

        ผมสะบัดแส้ในมือฟาดออกไป

        “เพียะ!”

        แส้ฟาดลงบนลูกบอลอย่างแม่นยำ

        ทันใดนั้นลูกบอลระเบิดออกเป็นควันดำแล้วสลายหายไปในอากาศ

        เสียงของเด็กผีในพงหญ้านั้นเย็นชาและเกรี้ยวกราดขึ้น “ไอ้คนเลว! แกทำบอลของฉันพัง!”

        สิ้นเสียง ลมเย็นยะเยือกพัดกระโชกเข้ามาทันที

        พงหญ้าด้านหน้าถูกแรงลมแยกออกเป็นสองข้าง เผยให้เห็นร่างของเด็กชายอายุประมาณหกถึงเจ็ดขวบตรงกลาง

        แต่สิ่งที่ทำให้ขนลุกคือ หัวของมันหลุดออกจากลำตัว!

        มันสวมชุดกีฬากับรองเท้าผ้าใบ มือเล็กๆกอดศีรษะตัวเองไว้ที่เอว เลือดยังคงซึมออกมาจากลำคอไม่หยุด

        ภาพที่เห็นชวนให้ขนลุกจับใจ

        ใบหน้าของมันเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและอาฆาต ดวงตาทั้งสองข้างกลวงลึกเป็นสีดำสนิท ไม่มีแม้แต่ตาขาว

        ไม่ต้องสงสัยเลย มันคือวิญญาณร้าย

        เพียงแค่สบตากับมัน ความเย็นเยียบก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

        ไม่ใช่เพราะมันดูน่ากลัว แต่เพราะว่า…

        มันเป็นเพียงเด็กอายุหกเจ็ดขวบที่ต้องมาตายอย่างน่าสยดสยองถึงขนาดนี้

        ผมไม่อาจจินตนาการได้เลยว่า ก่อนตายมันต้องพบเจอกับอะไรบ้าง…

        ในขณะที่ผมยังตกตะลึง เด็กผีคนนั้นก็เริ่มขยับ

        มันกอดหัวตัวเองแน่น แล้วเดินตรงมาหาผมอย่างช้าๆ “คืนลูกบอลผมมา…”

[1] ยันต์แปดทิศ คือ ยันต์ที่ใช้ป้องกันสิ่งชั่วร้ายต่างๆแต่บางครั้งก็ใช้เป็นสื่อกลางสำหรับเชื่อมสองโลกเพื่อนำทางวิญญาณ