"ฮือๆ อึก ฮือๆ"
เสียงเด็กผู้หญิงตัวน้อยยืนร้องไห้อยู่ข้างทางระหว่างที่ฮาติมกำลังควบม้าพาญารินไปยังตลาดต้องหยุดแล้วก้าวลงมายืนอยู่ข้างๆ
"หนูจ๋าร้องไห้ทำไมคะ โอ๋ๆไม่ร้องนะคะคนดีของพี่ริน"
ญารินสงสารเลยคว้าตัวเด็กน้อยมากอด ส่วนฮาติมได้แต่ยืนมองดูอยู่เฉยๆ
"หนูหิว หนูไม่มีเงินเลยสักบาท"
"โธ่ พี่รู้ๆแล้วทำไมหนูถึงมายืนอยู่ตรงนี้คนเดียวมันอันตรายมากเลยนะ"
"เื่ของหนู ไหนเงิน ขอเงินหน่อย" จริงสิ! เธอไม่มีเงินติดตัวเลยสักบาท กระเป๋าก็อยู่ที่โรงเรียนอาตูน
"เอ่อ คือพี่ไม่มีเงินเลย"
"อย่ามาโกหกหนู เอาเงินมานะ"
เด็กน้อยดึงถุงที่เธอถือมารื้อค้น เมื่อพบว่าไม่มีของมีค่าก็ต่อว่าเป็ภาษาพื้นถิ่นอย่างหยาบคายก่อนจะเข้ามาทำร้ายเธอ
"หยุดนะเ้าเด็กน้อย! ริอาจเป็โจรรีดไถ่เงิน พ่อแม่เ้าอยู่ไหนทำไมถึงไม่อบรบสั่งสอน" เสียงเข้มดุใส่เด็กผู้หญิงที่สวมเสื้อผ้ามอมแมมเนื้อตัวดำสกปรก
"ไม่มี" เด็กน้อยส่ายหน้าบอกอย่างหวาดกลัว จู่ๆก็มีกลุ่มชายสี่คนสวมชุดยาวคลุมผ้าสีดำเดินออกมาจากพุ่มไม้ แต่ละคนถือมีดปลายแหลมเข้ามาหาเขาและเธอ เด็กคนนั้นรีบวิ่งหนีเข้าไปอีกทาง
"อย่านะ! อย่าทำอะไรพวกเราเลย"
"ส่งของมีค่ามาให้พวกข้าซะดีๆ" ชายหนุ่มหนวดเครารุงรังะโบอก
"เ้ามาหลบอยู่หลังข้าก่อนเร็วเข้า" ฮาติมสั่งเสร็จก็หยิบดาบยาวออกมาจากเอว
"พวกเ้าเป็บุรุษแบบไหนกันถึงได้หลอกใช้ความน่าสงสารของสตรีเด็ก ชั่วช้าสิ้นดี"
"เฮ้ย จัดการมันหน่อยสิปากดีนัก"
"ช้าก่อนพี่ ข้าเห็นเ้านี่มันโพกผ้ารูปอินทรีด้วย ข้าว่าอย่าดีกว่า"
"จะไปกลัวอะไรวะ ท่านผู้นำจะมาเดินอะไรอยู่ตรงนี้ จัดการมันเร็วเข้า"
"ข้าจะให้โอกาสเ้าสำนึกอีกครั้ง"
"ฮ่าๆ มึงอย่าพูดมากเอาของมีค่ามาให้หมด ม้าตัวนั้นด้วย"
ชายสี่คนเดินต้อนหน้าต้อนหลัง ญารินขวัญเสียจนร้องไห้ออกมา
"นังนี่หุ่นดีชะมัดเอาตัวมันไปด้วย ข้าจะจับมันทำเมีย"
มือสากหมายจะคว้าข้อมือญารินก็ต้องร้องแหกปากลั่นทันทีที่โดนคมดาบฟันเข้าที่มือจนนิ้วทั้งห้าหลุดร่วง เืไหลอาบพื้นดินราวกับเปิดน้ำประปา
"ชิ้งงงง!! อ๊าก!! นะ นิ้วข้า"
"กรี๊ดดดด! คุณระวัง" ญารินะโบอก
"มึงตายซะเถอะ"
ชายหนุ่มอีกสามคนจับมีดจะแทงเขา แต่นักรบยอดฝีมืออาศัยความว่องไวะโถีบยอดอกจับดาบแทงเข้าที่คอของโจรทั้งสามก่อนพวกมันจะล้มตัวไปนอนอย่างคนไร้ชีพ
"ชึก ชึก ชึกกก! ยังเหลือเ้าอีกคน"
"ยะ อย่าทำอะไรข้าเลย แค่มือข้าขาดก็ลำบากมากพอแล้ว ไว้ชีวิตข้าด้วยเถอะ"
"หึ เ้ารู้มั๊ยที่แคว้นกันตังต้องมีกฎระเบียบที่โหดร้ายแบบนี้ก็เพราะว่ามีคนอย่างพวกเ้าไง ทำชั่วมันก็ต้องได้รับโทษ เลือกมาจะให้ข้าจบชีวิตของเ้ายังไง"
สายตาคมเข้มดุจพญาอินทรีจ้องมองชายหนุ่มที่ร้องโอดโอยขอชีวิต
"คุณพอเถอะอย่าฆ่าเขาอีกเลย พอที"
ญารินรีบเอ่ยบอกหวังว่าเขาจะไม่ฆ่าแกงใครอีก แค่เสี้ยวนาทีเขาก็จัดการไปสามชีวิตต่อหน้าต่อตาเธอมันก็โหดร้ายเกินพอแล้ว โจรหนุ่มอาศัยทีเผลอหยิบมีดสั้นแทงที่ต้นแขนของฮาติมแล้วกรีดเป็ทางยาว
"ชึก!" โจรหนุ่มตั้งท่าเตรียมจะหนีแต่คนไวกว่าจับดาบจ่อเข้าที่ลำคอ
"เ้าบังอาจมากที่ทำกับข้าถึงเพียงนี้"
"อย่านะ ข้ายอมเ้าแล้วพี่ชาย ข้าสำนึกแล้วจริงๆ"
"หึ พี่ชายงั้นเหรอ ข้าไม่มีน้องชายชั่วๆอย่างเ้า"
ฮาติมดึงผ้าคลุมหน้าออก ทันทีที่เห็นโฉมหน้าหล่อเข้มโจรหนุ่มถึงกับใจนตาแทบถลนออกมาจากเบ้าทรุดนั่งราวกับคนหมดแรง
"ทะ ท่านผู้นำฮาติม! ข้าขอโทษ ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้วจริงๆ"
โจรที่ดูดุร้ายบัดนี้ก้มคำนับให้ชายที่ยืนถือดาบตรงหน้า
"แปลกนะพอรู้ว่าข้าเป็ใครก็จะมานั่งสำนึกผิดเอาตอนที่มันสายไป"
"ท่านผู้นำได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าผิด ชิ้งงงง!!"
ศีรษะที่กำลังก้มขอร้องเขาถูกฟันกระเด็นหลุดกลิ้งไปหยุดอยู่ตรงหน้าของญาริน จากที่กลัวจับใจอยู่แล้วพอได้เห็นศีรษะของคนที่พึ่งพูดอยู่เมื่อครู่หลุดออกจากบ่าก็แทบสติแตก
"กรี๊ดดด!!"
ญารินกรีดร้องสุดเสียงจนสลบล้มอยู่ในอ้อมกอดอุ่นที่รอประคองเอาไว้อยู่ก่อนแล้ว
"ข้าขอโทษที่ต้องให้เ้ามาเห็นอะไรแบบนี้ แต่อีกเดี๋ยวเ้าก็คงจะชิน"
คนไม่ดีมันก็ต้องโดนลงโทษ ชั่วช้าเลวทรามมันก็ไม่สมควรที่จะมีชีวิตอยู่ในแคว้นกันตัง ฮาติมอุ้มคนร่างบางที่ไร้สติขึ้นหลังม้าก่อนจะตบเท้าทั้งสองข้างสั่งให้ม้าคู่ใจวิ่งออกไปยังเส้นทางที่เขา้าอยากจะให้มันไป เพราะเขาเชื่อว่าที่นั่นจะเป็ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับเ้าญารินของข้า
829
