หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 86 : ตัดสินใจอำลา, เส้นทางสู่ความลึกของโพรงหยก

หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่เจี้ยนหลิน (剑林) ได้สัมผัสกับการสั่นพ้องอันลึกลับระหว่างตนเอง, "ขาวน้อย" (小白), และ "เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณ" (灵根之种) สีดำนั้น. แม้จะยังมิอาจเข้าใจความหมายทั้งหมด หรือปลุกพลังที่แท้จริงของเมล็ดพันธุ์นั้นขึ้นมาได้, แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญได้เริ่มก่อตัวขึ้นแล้ว. ความเชื่อมโยงที่มองไม่เห็นนี้ ทำให้เขารู้สึกถึงศักยภาพที่ซ่อนเร้นอยู่ในวิถีแห่งพฤกษาของตนเองได้อย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น.

ทว่า, ห้องโถงใต้ศิลาแห่งนี้ แม้จะเปี่ยมไปด้วยพลังงานบริสุทธิ์และเป็นสถานที่ที่ทำให้เขาทะลวงระดับขึ้นมาได้อย่างก้าวกระโดด, แต่สัญชาตญาณของเจี้ยนหลินก็เริ่มจะกระซิบเตือนว่าเขาไม่ควรจะพำนักอยู่ที่นี่นานจนเกินไป. ความนิ่งสงบนั้นแม้จะดีสำหรับการบ่มเพาะ, แต่การเติบโตที่แท้จริงนั้นย่อมต้องการการขัดเกลาจากโลกภายนอกและความท้าทายใหม่ๆ.

อีกทั้ง, กลุ่มคนลึกลับที่ตามล่าเมล็ดพันธุ์รากวิญญาณนั้น ยังคงเป็นภัยคุกคามที่มองไม่เห็นซึ่งอาจจะย้อนกลับมาได้ทุกเมื่อ. การซ่อนตัวอยู่ในที่แห่งเดียวตลอดไปมิใช่ทางออกที่ยั่งยืน.

'ถึงเวลาแล้ว...ที่เราจะต้องออกเดินทางต่อ' เจี้ยนหลินตัดสินใจในที่สุด. เขามองไปยังรากไม้สลักอักขระต้นนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคารพและความขอบคุณ. สถานที่แห่งนี้ได้มอบโอกาสอันล้ำค่าให้กับเขา, เป็นดั่งจุดเปลี่ยนที่สำคัญบนเส้นทางการบำเพ็ญเพียร.

เขาลูบหัว "ขาวน้อย" ที่ซบอยู่ที่อกเสื้ออย่างแผ่วเบา. "เจ้าตัวเล็ก, เตรียมตัวให้พร้อม. การผจญภัยครั้งใหม่ของเรากำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว."

"ขาวน้อย" ส่งเสียง "คิกๆ" ตอบรับเบาๆ, ดวงตากลมโตสีดำขลับของมันทอประกายตื่นเต้นระคนความพร้อม. มันดูจะรับรู้ได้ถึงการตัดสินใจของเจี้ยนหลิน และพร้อมที่จะร่วมทางไปกับเขาเสมอ.

ก่อนจะอำลาจากห้องโถงแห่งนี้, เจี้ยนหลินได้ใช้เวลาครู่หนึ่งในการจดจำลักษณะของอักขระบนรากไม้โบราณเหล่านั้นให้ได้มากที่สุด. เขารู้สึกว่าอักขระเหล่านี้มีความสำคัญอย่างยิ่งยวด, และบางที...ในอนาคตเขาอาจจะสามารถถอดความความลับที่ซ่อนอยู่ภายในได้.

จากนั้น, เขาก็หันไปยังทิศทางที่ "ขาวน้อย" เคยชี้ทางไว้เมื่อหลายวันก่อน – เส้นทางที่ดูเหมือนจะทอดลึกลงไปในความมืดของ "โพรงหยกพรางเมฆ" (玉隐云洞) ส่วนอื่น. 'ในเมื่อกลุ่มคนลึกลับนั้นยังคงวนเวียนอยู่ด้านนอก, การสำรวจลึกลงไปในโพรงแห่งนี้ อาจจะเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยกว่าในตอนนี้...และบางที, อาจจะมีบางสิ่งที่น่าค้นพบรอคอยอยู่ก็เป็นได้.'

เจี้ยนหลินสูดลมหายใจเข้าลึก, รวบรวมความมุ่งมั่นทั้งหมด. เขาก้มศีรษะคำนับให้กับรากไม้สลักอักขระและเหล่าอสูรศิลาพฤกษา (ที่ยังคงยืนสงบนิ่งราวกับรูปสลัก) เป็นการอำลาครั้งสุดท้าย. ก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนกายอย่างเงียบงัน, มุ่งหน้าสู่เส้นทางอันมืดมิดและเต็มไปด้วยปริศนาของโพรงหยกพรางเมฆส่วนที่ลึกยิ่งขึ้น.

แสงสว่างจากพืชคลุมดินเรืองแสงที่เคยส่องนำทางในตอนแรก, เริ่มจะเบาบางลงเรื่อยๆ. บรรยากาศรอบกายเย็นเยียบและเงียบสงัดยิ่งกว่าเดิม. มีเพียงเสียงฝีเท้าแผ่วเบาของเจี้ยนหลินและเสียงหยดน้ำที่ตกกระทบพื้นหินเป็นระยะเท่านั้นที่ดังให้ได้ยิน.

การเดินทางในครั้งนี้, มิได้มีเป้าหมายที่ชัดเจนเหมือนการมุ่งหน้ามายังห้องโถงแห่งนี้. แต่มันคือการเดินทางสู่ความไม่แน่นอน, การเดินทางเพื่อค้นหาและเติบโตต่อไปบนวิถีแห่งพฤกษาที่เขาได้เลือกแล้ว.

(จบตอนที่ 86)