ผู้เล่นคนสุดท้ายแห่งหอคอยล่มสลาย

ตอนที่ 79
ผู้เฝ้าประตูที่ไม่ใช่มนุษย์

เคร้งงงงงงงงงง!!!

ดาบสีดำของจางฟานปะทะกับดาบของ Black Sword กลางอากาศจนเกิดคลื่นกระแทกมหาศาล

พื้นเมืองทั้งส่วนยุบตัวลงอีกครั้ง

รอยแยกขนาดใหญ่กระจายออกไปไกลหลายกิโลเมตร

แต่สิ่งที่ทำให้จางฟานขมวดคิ้ว—

ไม่ใช่พลังของอีกฝ่าย

แต่เป็น “กลิ่นอาย”

กลิ่นอายที่ไม่ใช่มนุษย์

ดวงตาภายใต้หน้ากากของ Black Sword เรืองแสงสีทองจางๆ ก่อนเสียงเย็นเยียบจะดังขึ้นอีกครั้ง

“…เจ้ามีกลิ่นของผู้ที่เคยฆ่าเทพ”

ความเงียบปกคลุมชั่วขณะ

จางฟานหรี่ตาลง

“…นายเป็นตัวอะไรกันแน่”

Black Sword ไม่ตอบทันที

เขาผลักดาบกลับอย่างรุนแรง

ตูมมมมม!!!

จางฟานไถลถอยหลังไปหลายเมตรกลางอากาศ ก่อนจะหยุดนิ่ง

ในเวลาเดียวกัน—

Black Sword ค่อยๆ เอื้อมมือไปจับหน้ากากของตัวเอง

อาเธอร์หน้าเปลี่ยนทันที

“…เดี๋ยว!”

แต่สายไปแล้ว

แกร๊ก…

หน้ากากสีดำถูกถอดออกช้าๆ

และในวินาทีนั้น—

ทั่วเมืองก็เงียบลง

หลินอวี่เบิกตากว้างทันที

ใต้หน้ากาก—

ไม่มีใบหน้ามนุษย์

มีเพียง “ดวงตาสีทอง” หนึ่งดวงอยู่กลางความมืด

ไม่มีปาก

ไม่มีจมูก

ไม่มีผิวหนัง

ราวกับร่างนั้นเป็นเพียงเปลือกที่ถูกสร้างขึ้นมา

ติ๊ง!

[Unknown Race Detected]

[Data unavailable]

Executioner ทุกตัวคุกเข่าลงลึกกว่าเดิม

แม้แต่ Guardian อีกสองคนบนท้องฟ้ายังเงียบ

หลินอวี่รู้สึกหนาวเย็นไปทั้งตัว

สิ่งที่อยู่ตรงหน้า—

ไม่ใช่มนุษย์แน่นอน

Black Sword จ้องจางฟานนิ่งๆ

ก่อนเสียงแหบต่ำจะดังขึ้น

“…ข้าคือผู้เฝ้าประตู”

“…ผู้ที่ถูกสร้างมาเพื่อป้องกันชั้นบน”

จางฟานเลิกคิ้ว

“สร้าง?”

Black Sword พยักหน้าช้าๆ

“…ข้าไม่เคยเกิด”

“…ข้าถูกสร้างโดยหอคอย”

ความเงียบปกคลุมทั่วเมืองอีกครั้ง

หลินอวี่เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมอีกฝ่ายถึงเหมือนเครื่องจักร

เพราะเขา—

ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตจริงๆ

อาเธอร์ถอนหายใจหนัก

“…Guardian ระดับสูงทั้งหมด”

“…ถูกสร้างขึ้นจาก Core ของหอคอย”

คาอินหัวเราะเย็น

“…เห็นไหม”

“…พวกแกเรียกระบบแบบนี้ว่าปกติงั้นเหรอ”

แต่ Black Sword ไม่สนใจเสียงรอบข้าง

ดวงตาสีทองของเขาจับจ้องเพียงจางฟาน

“…เจ้าต่างออกไป”

“…เจ้าคือผู้ที่ทำลายบัลลังก์”

ทันใดนั้น—

โซ่สีดำรอบดาบของเขาก็เริ่มสั่น

ครืนนนนนนนนนน!!!

แรงกดดันรอบเมืองพุ่งสูงขึ้นอีก

ติ๊ง!

[Guardian Authority increasing]

[Floor synchronization :
87%]

จางฟานเริ่มรู้สึกได้

Black Sword กำลัง “เชื่อมต่อ” กับหอคอยโดยตรง

ยิ่งเวลาผ่านไป—

อีกฝ่ายจะยิ่งแข็งแกร่ง

คาอินเองก็สัมผัสได้เช่นกัน

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย

“…ถ้าปล่อยไว้”

“…หมอนี่จะดึงพลังจากทั้งชั้นมาใช้”

อาเธอร์พยักหน้าช้าๆ

“…นี่คือสิทธิ์ของ Guardian ระดับสูง”

ทันใดนั้น—

Black Sword ก็ขยับ

ฟึ่บ!!!

ร่างของเขาหายไปอีกครั้ง

แต่คราวนี้—

ไม่ได้มีแค่หนึ่ง

สิบ

ร้อย

พัน

เงาสีดำปรากฏเต็มท้องฟ้า

ทุกเงาถือดาบเหมือนกันหมด

หลินอวี่หน้าเปลี่ยนทันที

“…ร่างแยก?!”

จางฟานกลับหรี่ตา

“…ไม่ใช่”

“…ทั้งหมดเป็นของจริง”

ทันทีที่พูดจบ—

Black Sword นับพันก็พุ่งลงมาพร้อมกัน

ฟ้าวววววววววว!!!

ดาบสีดำนับพันเล่มฟันลงมาราวกับพายุ

ทั้งเมืองถูกปกคลุมด้วยคมดาบ

หลินอวี่รีบถอยสุดชีวิต

แม้แต่คาอินยังขมวดคิ้ว

เพราะการโจมตีระดับนี้—

ต่อให้เป็นเขาก็ไม่อยากรับตรงๆ

แต่จางฟานกลับยืนอยู่ที่เดิม

ก่อนถอนหายใจเบาๆ

“…ยุ่งยากจริง”

ฟ้าววววววว!!!

พลังสีดำเริ่มไหลออกจากร่างเขาอีกครั้ง

ไม่รุนแรงเหมือนสมัยราชัน

แต่หนักแน่นกว่าเดิม

ดาบสีดำในมือเริ่มสั่นเบาๆ

ก่อนจางฟานจะฟันออกไปเพียงครั้งเดียว

ฉัวะะะะะะะะ!!!

โลกทั้งใบเหมือนหยุดนิ่ง

เส้นสีดำบางๆ พุ่งผ่านท้องฟ้า

จากนั้น—

เงาของ Black Sword นับพันก็หยุดพร้อมกัน

แกร๊ก…

แกร๊กกกก!!!

ร่างทั้งหมดแตกสลายเหมือนกระจก

ตูมมมมมมม!!!

ท้องฟ้าระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ

เงาทั้งหมดหายไปในพริบตา

เหลือเพียง Black Sword ตัวจริงที่ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ

ดวงตาสีทองของเขาสั่นไหว

เป็นครั้งแรก—

Guardian แห่งชั้นสิบได้รับบาดแผล

รอยฟันสีดำปรากฏบนหน้าอกของเขา

คาอินหรี่ตาทันที

“…หมอนั่น…”

“…ตัดการเชื่อมต่อทั้งหมดในดาบเดียว?”

แม้แต่อาเธอร์ยังเงียบไป

เพราะสิ่งที่จางฟานทำ—

ไม่ใช่แค่ฟันร่างแยก

แต่เป็นการ “ตัดกฎ” ที่เชื่อม Black Sword กับชั้นนี้ชั่วขณะ

Black Sword มองบาดแผลบนตัวเองนิ่งๆ

ก่อนเงยหน้าขึ้นช้าๆ

“…สมกับผู้ทำลายบัลลังก์”

จากนั้น—

ดวงตาสีทองของเขาก็ส่องสว่างรุนแรงขึ้น

และในวินาทีนั้นเอง—

ประตูสีทองบนท้องฟ้าก็เปิดกว้างกว่าเดิม

ครืนนนนนนนนนนนนนน!!!

แรงกดดันใหม่ไหลลงมาจากชั้นบนอีกครั้ง

อาเธอร์สีหน้าเปลี่ยนทันที

“…เดี๋ยวนะ”

“…อย่าบอกนะว่า…”

แต่ก่อนเขาจะพูดจบ—

เสียงหนึ่งก็ดังลงมาจากอีกฝั่งของประตู

“…น่าสนใจ”

เป็นเสียงของ “ผู้หญิง”

เย็นชา

สง่างาม

และเต็มไปด้วยอำนาจ

ก่อนเงาร่างในชุดสีขาวบริสุทธิ์จะค่อยๆ เดินออกมาจากประตูสีทอง

พร้อมแรงกดดันที่ทำให้ทั้งเมือง—

หยุดหายใจ