ไม่เทพแล้วไงครับ...จอมมาร!!!

ณ สนามฝึกเหล่าแนวหน้า ลานกว้างที่มีกลุ่มปีศาจสมองกล้ามนั่งอยู่จำนวนมาก ทั่งยังมีพื้นที่ว่างที่ขีดวงกลมไว้อีกนับร้อย และร่องรอยการปะทะที่คล้ายกับถูกยิงด้วยปืนใหญ่ยาวไปหลายร้อยเมตร นับตั้งแต่จุดที่กาเคะยืนอยู่ สภาพที่น่าพิศวง ทำเอาเหล่าปีศาจงงงวยเป็นอย่างมากว่า พวกที่มาก่อนนั้น ได้ฝึกอะไรออกไป

“พวกเจ้าคิดว่าแนวหน้าคืออะไร?!”

แนวหน้า!! คำนี้เป็นคำใหม่ที่เหล่าปีศาจสมองกล้ามเพิ่งจะเคยได้ยิน ทุกครั้งที่อยู่ในสนามรบ ปีศาจเหล่านี้จะวิ่งไปข้างหน้าและฆ่าฟัน โดยไม่สนใจพวกนักเวทหรือนักธนูผู้แสนจะอ่อนแอ ศัตรูจะหลุดออกไปก็ช่าง เวทมนตร์จะไปตกตรงไหนก็ช่าง หรือข้างหลังจะโดนพวกเดียวกันยิงใส่ก็ช่าง ขอแค่ฆ่าศัตรูที่อยู่ข้างหน้าให้ได้ก็พอ ฆ่ายิ่งเยอะยิ่งดี แค่นั้นก็พอแล้วไม่ใช่หรือ? และอะไรล่ะ คือความหมายของ “แนวหน้า”

“แนวหน้าคือ ผู้รับผิดชอบการปะทะครั้งแรก และโจมตี เพื่อป้องกันไม่ให้กองกำลังด้านหลังนั้นเสียหาย อีกทั้งยังมีหน้าที่ทำลายกองกำลังของศัตรูที่คืบคลานเข้ามาด้วย”

“แล้วมันจะต่างจากการปกติยังไง เจ้าเปี๊ยก!!”

โอเกอร์คนหนึ่งพูดออกมาราวกับไม่เห็นจะเข้าใจสักนิด และด้วยที่ทางงี่เง่าแล้ว ยิ่งทำให้คำพูดนั้นไม่ได้แสดงถึงความเคารพเลยสักนิด ถ้าหากเป็นผู้ที่ไม่ใช่ปีศาจย่อมไม่เข้าใจ เพราะสำหรับปีศาจแล้ว ถ้าแพ้กับการประลอง ก็คือการสิโรราบ! เพราะแบบนั้น ภาษาที่สื่อออกมา จึงเกิดจากความหยาบคายล้วนๆ

“เอาล่ะ ข้าจะยกโทษให้ ถ้าหากเจ้าจะเรียกข้าว่า ‘ครูฝึก’ ในครั้งต่อไป และจงจำไว้ว่า อย่าเรียกคำว่าเจ้าเปี๊ยกอีกเป็นครั้งที่สอง!!”

“ขะ ขะ ขะ ขอรับ!!!”

กาเคะปล่อยจิตสังหารไปพร้อมกับคำพูดเพื่อแสดงว่าตัวเองเอาจริง

“งั้นต่อไป แนวหน้ามีอยู่สามประการคือ ป้องกัน บุกทะลวง และ แยกส่วนกองกำลัง”

“พวกข้าต้องทำหน้าที่ทั้งสามอย่างเลยหรือขอรับ?!”

“ไม่หรอ ขึ้นอยู่กับว่าท่านแม่ทัพในสงครามนั้น จะจัดทัพยังไงต่างห่าง”

“…”

“แต่ในครั้งนี้ พวกเจ้าจะได้ฝึกแต่สองในสามเท่านั้น นั้นคือ การป้องกัน และการบุกทะลวง ส่วนเรื่องของการแยกส่วนกองกำลัง หน่วยของไวท์จะเป็นคนสอน มีใครสงสัยอะไรไหม?”

“ทำเราถึงต้องป้องกันด้วยล่ะขอรับครูฝึก ในเมื่อเรามีกำลังมากกว่าพวกมนุษย์ด้วยซ้ำ”

“เจ้าเคยต่อสู้กับคนถือโล่ไหมเล่า”

“ขอรับ”

“แล้วเจ้าจัดการคนพวกนั้นยากไหม?”

“ก็ไม่ง่ายนะขอรับ”

“แล้วก่อนหน้านี้เจ้าก็แพ้ข้าที่ถือแต่โล่ใช่ไหม?”

“ข้้า…”

“เอาล่ะ ข้าคิดว่าอาจจะต้องแสดงให้เข้าได้เห็นก่อนว่าทำไมการป้องกันถึงสำคัญ” “เจ้า…ลุกขึ้นมา”

กาเคะชี้ไปที่โอเกอร์ตัวใหญ่ที่สุด พร้อมกับเรียกออกมา

“ข้ามาแล้วขอรับครูฝึก”

“เจ้าลองฟาดกระบองที่เจ้าภาคภูมิใจลงมาที่ข้าสิ ข้าจะรับมันไว้เอง”

“หึ! ตายขึ้นมาก็อย่าโทษข้าแล้วกัน”

“จะยิ้มดีใจก็หลังจากฟาดกระบองนั้นลงมาซะก่อนสิ”

โอเกอร์กระหยิ่มยิ้มย่องใจราวกับได้โอกาสเอาคืนในเรื่องก่อนหน้านี้ ส่วนกาเคะก็ยกทาวเวอร์ชิวด์ขึ้นมาอย่างสบายๆ

ตูม!!!!!!

การโจมตีทีเผลออย่างสุดแรงของเจ้าโอเกอร์ทำให้เกิดแรงปะทะมหาสาร เกิดฝุ่นควันกระจายไปรอบๆ จนทำให้ผู้ที่กำลังมองอยู่เกิดสำรักและแสบตา แต่เมื่อฝุ่นถูกลมพัดออกไป ก็แค่เพียงโอเกอร์ที่ทุบลงบนโล่ที่กาเคะถืออยู่เท่านั้น

“นี่คือสุดแรงแล้วเหรอ?”

“พลังสุดยอดจริงๆ ข้าไม่ได้ตาฝาดจริงๆ”

กลับกลายเป็นว่า น้ำเสียงของโอเกอร์กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความประทับใจ ก่อนยิ้มให้กาเคะเหมือนจะยอมรับในฝีมือ

“เอาละ เพลาๆ มือก่อน ข้าให้เจ้ามาทดสอบข้าให้คนอื่นเห็นเท่านั้น” กาเคะพูดแบบนั้นก่อนที่จะหันไปมองกลุ่มปีศาจที่เฝ้ามองอย่างตลึงงัน “เมื่อครู่คือการตั้งรับแรงกระแทก ต่อไปที่จะเป็นการตั้งรับการโจมตีจากการดัน”

“การกระแทก? การดัน?” เหล่าปีศาจทวนคำศัพท์ใหม่ที่กาเคะเพิ่งจะพูดออกไป พร้อมกับครุ่นคิดไปพลาง

“ต่อไป เจ้าลองผลักข้าให้เต็กกำลังดูสิ”

“อย่างนี้หรือขอรับ”

ครืดๆๆๆ

เสียงเท้าที่ถูกกับพื้นดิน เพราะแรงที่ดันไปข้างหน้า แต่กลับไม่ขยับ แต่สิ่งที่ขยับอยู่กับที่ คือเท้าของตนเอง แม้จะใส่แรงจนสุดตัว ก็ไม่สามารถขยับปีศาจตอนนี้ได้ เหมือนดังกำลังผลักภูเขาอยู่อย่างไงอย่างงั้น

“เอาละ พอๆ เรามาสลับกัน”

“ขะ ขอรับ!”

“เจ้าถือโล่ไว้ แล้วข้าจะผลัก แล้วก็…ระวังหัวด้วยล่ะ”

“หัวหรือ?”

“เริ่มละนะ!!!”

ครืดดดดดดดดดดดๆๆๆๆๆๆ ตูม!!!!

กาเคะยื่นมือสองข้างไปผลักโล่อย่างแรง ร่างกายอันใหญ่โตของโอเกอร์พรุ่งถอยหลังราวกับเท้าลอยออกจากพื้น หนำซ้ำยังหงายหลังลงไปอย่างแรงจนฝุ่นตลบ

“แข็งแกร่ง!” ปีศาจนับร้อยอุทานออกมาอย่างพร้อมเพรียง

“เป็นอะไรไหม?”

“ไม่เป็นไรขอรับ” โอเกอร์ลุกขึ้นพร้อมปัดฝุ่นออกจากตัว และเอามือกุมหัวที่ปูดเป็นลูกมะนาว

“เอาล่ะ ต่อไปจะเป็นการรับแรงกระแทก ตั้งท่าให้ดีล่ะ!!!”

“ขอรับ!!!”

โอเกอร์ยิ้มรับอย่างตื่นเต้น พร้อมทั้งยกโล่ขึ้น หมายมั่นตั้งใจว่าจะรับการโจมตีนี้ให้ได้

ส่วนกาเคะยกกระบองอันเดียวกับที่โอเกอร์ใช้ขึ้นมาแบกด้วยท่าทางที่เหมือนดั่งกระบอกนั้นเบาอย่างกับปุยนุ่น และง้างขึ้นมาตั้งท่าชี้นิ้วขึ้นฟ้าส่งสัญญาณออกไปว่าต้อง “โฮมรัน” แน่ๆ

“เอาละนะ!!!!!!!!!!”

ตูม!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ร่างของโอเกอร์ปลิวไปหลายร้อยเมตร ทำลายต้นไม้และผืนป่าเป็นทางยาว ฝุ่นตลบอบอวนจนไม่แม้จะมองเห็นร่างของโอเกอร์นั้นว่าอยู่ส่วนให้ของป่ากันแน่

“และนี่ คือการกระแทก” กาเคะหันมาเอ่ยคำๆ นั้นกับเหล่าปีศาจที่นั่งเงียบและกลืนน้ำลายเบาๆ

(-)

หลังจากที่โอเกอร์คนนั้นกลับมาเข้าแถวหลังจากที่ตรวจสอบดูแล้วว่าร่างกายไม่ได้บาดเจ็บอะไรมาก เป็นเพราะร่างกายที่แข็งแรงเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ทำให้ทนต่อการโจมตีได้

“เอาล่ะ เรามาต่อกันดีกว่า”

“…” ท่าทีของเหล่าปีศาจสมองกล้ามกลับมาสงบอีกครั้ง หลังจากแตกตื่นจาภาพเมื่อครู่

“เจ้าคิดว่า ทำไมข้าถึงป้องกันเจ้าเบิ้มนั่นได้ แต่เจ้าเบิ้มทำอะไรข้าไม่ได้”

“เจ้าแข็งแกร่งกว่าข้า” โอเกอร์คนนั้นตอบกลับอย่างกระหายความรู้

“ถูกแค่ครึ่งเดียว”

“ครึ่งเดียว?!!”

“ใช่…ครึ่งเดียว เพราะข้าได้ความรู้จากนายของข้ามาน่ะ”

“นายของท่าน!”

“ใช่ เจ้าก็น่าจะรู้จักนี่ นายของข้ากล่าวไว้ว่า ไม่ว่าเจ้าจะแข็งแกร่งขนาดไหน เจ้าจะสามารถทนแรงปะทะได้เพียงแค่ครึ่งหนึ่งของน้ำหนักตัวเองเท่านั้น”

“ครึ่งหนึ่งของน้ำหนักตัวหรือขอรับ?”

“ใช่ ท่านบอกไว้ว่า มันเป็นฟิสิกส์อะไรสักอย่างนี่แหละ มันเป็นเรื่องของแรงเสียดทาน ซึ่งข้างเองก็งง”

“งง?”

“ในเมื่อรู้แบบนั้น ข้าเลยต้องเรียนรู้วิธีการที่จะทำให้เท้าของข้านั้นติดอยู่กับพื้นให้มากที่สุด เพื่อเพิ่มแรงเสียดทานที่นายท่านว่าไว้”

“ถ้าแบบนั้น พวกข้าก็ฝึกวิธีติดกับพื้น ข้าก็จะแข็งแกร่งเหมือนท่านใช่ไหมขอรับ?”

“ก็แค่ครึ่งเดียว”

“ครึ่งเดียวอีกแล้วหรือขอรับ?”

“ใช่ เพราะฉะนั้น เจ้าต้องทำให้ร่างกายของเจ้าแข็งแกร่งพร้อมๆ กับวิธีที่จะทำให้เจ้าติดกับพื้น”

“ข้าฝึกแค่วิธีติดกับพื้นไม่ได้หรือขอรับ?”

“แล้วถ้าหากเจ้าต้องรับแรงปะทะที่แรงมากๆ เจ้ารู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

“เกิดอะไรหรือขอรับ?…”

“เท้าของเจ้าก็จะอยู่ที่พื้น แต่ตัวของเจ้าก็จะปลิวออกไปแทนน่ะสิ”

“…”

ปีศาจทั้งหลายเหงื่อตกราวกับกำลังได้ยินเนื้อเรื่องสยองขวัญ

“แต่ข้อดีของมันไม่ได้มีแค่การใช้โล่ป้องกันเพียงอย่างเดียว การที่สามารถเหยียบพื้นได้อย่างมั่นคง เจ้ายังจะสามารถตั้งรับอาวุธกับอาวุธได้อย่างมีประสิทธิภาพขึ้น เช่น ถ้าหากเจ้าใช้กระบองฟาดทหารมนุษย์สักคน แต่มนุษย์คนนั้นแข็งแรงกว่าเจ้า มันผู้นั้นก็จะสามารถดีดกระบองของเจ้าออกไปได้สบายๆ เผลอๆ อาจจะโดนฟันสวนกลับมา แต่ถ้าหากเจ้าฝึกวิธีการติดกับพื้นได้สำเร็จ เจ้าก็จะมีการพลังในการฟันเพิ่มขึ้น และไม่ถูกดีดออกไปด้วย ซึ่งส่วนนี้ การบุกทะลวงเองก็ต้องใช้เหมือนกัน”

“แล้วการติดกับพื้น เป็นเวทมนตร์สินะขอรับ”

“มันเป็นเพียงแค่การส่งผ่านพลังเวทลงสู่พื้นดิน ยิ่งใส่ได้เข้มข้นและกว้างขวาง เจ้าก็จะสามารถรับแรงปะทะได้มากขึ้นเช่นกัน และตัวเจ้าเองก็จะต้องแข็งแรงพอที่จะรับแรงปะทะด้วย”

“สรุปก็คือ พวกข้าจะต้องเป็นหน่วยที่ป้องกันการโจมตีแรก ข้าไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมถึงต้องให้พวกข้าป้องกันก่อนที่จะโจมตีหรือขอรับ”

“เรื่องนั้นจะเป็นหน้าที่ของเหล่านักเวทต่างหากล่ะ ป้องกันศัตรูที่จะเข้ามา ตีกรอบพวกมัน และรอให้เวทมนตร์วงกว้างจัดการก่อน แล้วจึงส่งหน่วยบุกทะลวงเขาไปเก็บกวาด”

“ถ้าแบบนั้น พวกข้าก็ไม่มีผลงานสิขอรับ”

“มีสิ หน้าที่ของแนวหน้าคือปกป้องแนวหลัง และทำลายศัตรู เรื่องนี้ไม่เปลี่ยน และพวกเจ้าต้องเข้าใจ หากขาดแนวหลัง พวกเจ้าจะต่อสู้ได้อย่างยากลำบาก และพวกแนวหลัง หากปราศจากแนวหน้าแล้ว พวกเขาก็จะเป็นแค่ปีศาจที่มีพลังเวทมาก…เท่านั้นเอง”

“แต่แบบนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับที่เราคอยปกป้องลูกเจี๊ยบนะสิขอรับ”

“เพราะแบบนั้นพวกข้าถึงต้องมาอยู่ที่นี่ยังไงล่ะ” การเคะยิ้มอย่างผู้ใหญ่คนนึงที่มองเหล่าพวกเด็กๆ ที่สงสัยและซักถามอย่างอบอุ่น ทั้งๆ ที่เป็นปีศาจเกิดใหม่ แต่กลับแสดงใบหน้าราวกลับคุณปู่เสียนี่สิ

“เอาละๆ ข้าพูดมานานแล้ว วันนี้ข้าจะต้องคัดคนก่อนว่าใครจะได้ถือทาวเวอร์ชิวด์ และใครจะได้ชิวด์ ไปๆ ข้าจะเรียกชื่อ ให้ไปที่วงกลมที่ข้าเขียนไว้ข้างหน้า พวกเจ้าต้องแข่ง ‘ซูโม่’ กันก่อนนะ”

ตั้งแต่นั้นมา กีฬาที่ประทะกันด้วยพลังและกล้ามเนื้อ ได้ถือกำเนิดลับๆ กับกลุ่มปีศาจสมองกล้ามบ้าพลัง ส่วนชื่อเสียงในกองทัพพวกเขาได้รับฉายาจากเหล่ามนุษย์ว่า “กำแพงเหล็ก” ในอีกเก้าเดือนต่อมา