ทะลุมิติต่างโลก? ข้าแค่อยากขายน้ำแข็งไส! อ่านฟรี 70 ตอน ( ภาค 1 )เท่านั้น

ช่วงบ่ายอันร้อนระอุ แสงแดดแผดเผาจนถนนดินลูกรังหน้าร้านเป่าเป่า สาขา 2 บิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมเมื่อขบวนทหารหลวงในชุดเกราะสีเงินนับร้อยนายเดินสวนสนามเข้ามาล้อมกรอบร้านเอาไว้ นำโดย ‘ใต้เท้าหวัง’ ขุนนางใหญ่จากกรมพาณิชย์หลวงผู้มีใบหน้าอ้วนฉุและคอยรับเงินใต้โต๊ะจากประธานหงมาอย่างยาวนาน ข้างกายของเขาคือประธานหงที่กำลังยืนยิ้มกระหยิ่มใจอย่างผู้ชนะ

"ใครคือเถ้าแก่เสี่ยวเป่า! จงก้าวออกมาเดี๋ยวนี้!" ใต้เท้าหวังตะโกนลั่นพลางคลี่ม้วนราชโองการจำลองออกมา "เจ้าเมืองหลวงมีคำสั่งให้ปิดร้านแห่งนี้ชั่วคราว เนื่องจากมีพฤติกรรมผูกขาดทางการค้าและใช้สิ่งของเยือกแข็งที่ไม่ผ่านการตรวจสอบจากทางการ! จงส่งมอบรถเข็นหยกและยึดทรัพย์สินทั้งหมดเข้าคลังหลวงซะ!"

ชาวบ้านที่กำลังต่อแถวอยู่พากันร้องระงมด้วยความไม่พอใจ "อะไรกัน! ร้านเถ้าแก่เป่าช่วยดับร้อนให้พวกเรา ราคา ก็ถูก ขุนนางพวกนี้หน้าเลือดชัดๆ!" ทว่าไม่มีใครกล้าขัดขืนทหารกล้า

เสี่ยวเป่าเดินนวยนาดออกมาจากหลังร้าน ในมือไม่ได้ถือกระบี่หรือคัมภีร์วิเศษ แต่กลับถือชามแก้วใสกิ๊งขนาดใหญ่ยักษ์ที่บรรจุ ‘บิงซูชาไทยเกล็ดหิมะลาวาเฉาก๊วย’ สีส้มอร่ามพูนสูงเป็นภูเขาไฟ ไอเย็นสีฟ้าอ่อนแผ่ซ่านกระจายออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวใต้เท้าหวังลดฮวบลงทันตา กลิ่นหอมกรุ่นของชาไทยและกะทิสดอบควันเทียนโชยเข้าจมูกของขุนนางอ้วนจนแกถึงกับชะงักกึก กลืนน้ำลายดังอึกใหญ่

"เอ่อ... ใต้เท้าหวังครับ อากาศร้อนๆ แบบนี้ อย่าเพิ่งอ่านราชโองการเลยครับ เดี๋ยวความดันขึ้น" เสี่ยวเป่ายิ้มหวานพลางยื่นชามบิงซูชาไทยส่งให้ "นี่เป็นเมนูใหม่ล่าสุดของร้านข้า รสชาติหวานมันชื่นใจ ดับพิษร้อนในอารมณ์ได้ชะงัดนัก ลองชิมดูสักคำก่อนจะปิดร้านข้าไหมครับ?"

ประธานหงเห็นท่าไม่ดีรีบกระซิบ "ใต้เท้าหวัง! อย่าไปหลงกลมันนะขอรับ! ไอ้เด็กนี่มันมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว!"

ทว่าใต้เท้าหวังที่กำลังเหงื่อไหลไคลย้อยจนเสื้อผ้าไหม้เปียกชุ่ม ทนต่อสิ่งยั่วยวนตรงหน้าไม่ไหว แกคว้าช้อนไม้จากมือเสี่ยวเป่าแล้วตักเกล็ดหิมะชาไทยสีส้มพาสเทลเข้าปากคำโตทันที!

ตึง!!

ดวงตาของใต้เท้าหวังเบิกกว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า ร่างอ้วนฉุแข็งค้างไปห้าเสี้ยววินาที รสชาติหอมเข้มข้นอมขมนิดๆ ของชาไทย ผสมผสานกับความนัวระดับทำลายล้างของนมข้นมหาเวท และความเหนียวหนึบเด้งสู้ฟันของเฉาก๊วยลาวา มันพุ่งทะลวงเข้าสู่ระบบประสาทล้างสมองของแกจนขาวโพลน ความโลภและความโกรธที่เคยมีมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความฟินระดับขึ้นสวรรค์

"โอ้... โอ้พระเจ้าช่วย! อร่อยเหลือเกินโว้ยยย!" ใต้เท้าหวังน้ำตาไหลพราก พลางตักกินรัวๆ เหมือนคนบ้า "ความรู้สึกนุ่มนวลเหมือนเคี้ยวปุยเมฆสีส้มนี้มันคืออะไรกัน! ข้ารู้สึกสบายตัวราวกับได้ไปวิ่งเล่นแก้ผ้าท่ามกลางทุ่งหิมะทิศอุดรเลยเถ้าแก่!"

ประธานหงอ้าปากค้าง หน้าถอดสีทันที "ใต้เท้าหวัง! ท่านกินของมันทำไม! สั่งปิดร้านมันสิขอรับ!"