ซากเทวะ [แปลจบแล้ว]

       “เฮ้ย... งู! งูประหลาดแปดหัว ช่วยด้วย!”

       “ตะขาบสีเงิน พระเจ้า ตัวยาวสองเมตร มันไล่บี้ฉัน ช่วยด้วยโว้ยฉู่เฟิงไอ้เฮงซวย นี่มันดินแดนอันอบอุ่นที่ไหนกัน?รีบฆ่ามันเร็วเข้า!”

        “มาอีกแล้ว เสือดำ ข่วนทีเดียวหินยักษ์หนักเป็นตันกระจุยเลย โอย...ฉันวิ่งไม่ไหวแล้ว หนิวหมัวหวังขอขี่หน่อย ฉู่เฟิงช่วยด้วยโว้ย!”

        วันนี้ทั้งวัน โจวเฉวียนทั้งร้องทั้งโวยวาย วิ่งหนีล้มลุกคลุกคลานเหนื่อยจนน้ำลายฟูมปาก จะชักกระตุกอยู่แล้ว เขาทั้งกลัวทั้งตกใจ

        เคี่ยวเข็ญกันจนเที่ยงวัน หวงหนิวรู้สึกหิว อยากกินอะไรแล้วพวกเขาจึงพักยก

        ถึงตอนนี้ โจวเฉวียนดีใจน้ำตาแทบเล็ด รู้สึกมีความสุขเหลือจะเอ่ยในที่สุดก็จบสิ้นกันเสียที

        เขาคอแห้งเป็นผง ตลอดทั้งเช้าเขาแหกปากร้องไปวิ่งหนีไปตลอดเวลาไหนจะพ่นไฟใส่สัตว์ร้ายอีก คอบวมไปหมดแล้ว

        “พี่น้อง นายโหดจังเลยว่ะ นี่ฉันไม่ใช่แค่เครื่องในสั่นนะ ขวัญน้อยๆของฉันก็ผวาเหมือนกัน!” โจวเฉวียนนั่งหอบอยู่บนพื้น

        พอมานึกดู ภูเขาบรรพกาลนั่นเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายเสียงสัตว์ร้ายร้องคำรามสนั่น เขาไม่อยากย่างเท้าเข้าไปอีกเลยจริงๆ ให้ดิ้นตายประสบการณ์ในวันนี้มันตอกย้ำฝังใจ ให้ตายก็ลืมไม่ลง

        “รู้ไหม ทำไมฉันถึงรับมือพวกสัตว์ร้ายพวกนี้ได้? ก็แค่มาฝึกที่นี่ทุกวันแค่นั้นเองนานไปเดี๋ยวก็ชิน” ฉู่เฟิงปลอบ

        “ฉันไปเทียบกับนายได้ที่ไหนนายชกทีเดียวก็ทลายหินหนักเป็นตันเป็นผุยผงได้แล้วจัดการนกยักษ์ตัวสิบกว่าเมตรนั่นได้ นายเองก็เป็นตัวประหลาดเหมือนกัน ให้ฉันอยู่ที่นี่ไม่มีทางรอดแน่ๆ” โจวเฉวียนร้องโวยวาย

        “นายเป็นมนุษย์พิเศษนะ พ่นไฟร้อนแรงขนาดหลอมเหล็กละลายหินได้พลังรุนแรงสุดยอด ขอแค่นายควบคุมมันได้ ตะลอนไปทั่วป่าเขากว้างใหญ่นี่ยังไงก็ไม่มีปัญหา” ฉู่เฟิงตอบ

        เขารู้สึกว่า ในเมื่อโจวเฉวียนเป็นมนุษย์พิเศษความสามารถด้านอื่นก็น่าจะเพิ่มขึ้นด้วย ทว่าต้องขัดเกลาฝึกฝนอย่างต่อเนื่องจึงจะสามารถดึงเอาพลังที่ซ่อนอยู่ข้างในออกมาได้

        ขณะเดียวกัน จะเป็นเพราะโจวเฉวียนมีเขาวัวงอกออกมาหรือเพราะลูกไม้ที่โจวเฉวียนกินเข้าไปนั้นเกี่ยวข้องกับเผ่าพันธุ์ปีศาจวัวก็ตามมันก็ทำให้หวงหนิวยอมสอนวิชาเขาอยู่หลายท่า เอาไว้รักษาชีวิต

        ฉู่เฟิงเอ่ยถึงความกังวลต่ออนาคตอย่างเคร่งขรึมตอนนี้โลกอยู่ระหว่างการเปลี่ยนแปลง สัตว์ร้ายทั้งหลายแหล่บนเขา ดีไม่ดีสักวันอาจหลุดออกไปยังโลกภายนอกได้

        นอกจากนี้แล้ว ใครจะรู้บ้างว่ายังมีเรื่องน่ากลัวอะไรรออยู่อีกโจวเฉวียนหน้าซีด ทุกวันนี้ ในใจลึกๆยังจะมีใครที่ไม่รู้สึกถึงวิกฤติที่ใกล้เข้ามา? โลกยิ่งเข้าใจยากขึ้นทุกวันใครๆ ต่างก็เป็นกังวล

        “พี่น้อง ฉันรู้ว่านายทำเพื่อฉันนะ พูดอีกก็ถูกอีก สู้โว้ย!”โจวเฉวียนตัดสินใจเด็ดขาด

        บนเขา สองคนหนึ่งวัวนั่นล้อมวงคอยระวังไฟน่องนกยักษ์ถูกย่างจนน้ำมันหยดติ๋งๆ ลงกองไฟ ส่งกลิ่นหอมยั่วยวน

        “ทำไมถึงหอมอย่างนี้นะ?” โจวเฉวียนลืมความยากลำบากก่อนหน้านี้จนสิ้นมองดูเนื้อสีเหลืองนวล กลืนน้ำลายอย่างอดไม่อยู่โดยเฉพาะเมื่อกระเด็นกระดอนอยู่ครึ่งค่อนวันก็ยิ่งหิวโหยสุดจะทานทน

        “สุกแล้ว!”

        ฉู่เฟิงโรยเกลือแกง แถมยังทาน้ำผึ้งอีกชั้นทำให้น่องนกยักษ์นั้นยิ่งหอมหวน ตัวเขาเองก็มองชิ้นเนื้อตาเป็นมัน

        “มอ!”

        สองคนหนึ่งวัวลงมือแย่งชิงของกินกันพัลวัน

        วินาทีต่อมา ตรงนี้ก็มีแต่เสียงกัดเคี้ยว กลืนกินทั้งสามตะกรุมตะกรามกินกันวุ่นวาย

        “สวรรค์ สุดยอด ฉันไม่เคยกินเนื้อป่าที่สดอร่อยอย่างนี้มาก่อนเลย เนื้อนี่มันเจ๋งจริงๆอยู่ข้างนอกนี่ไม่มีบุญได้กินนะเนี่ย!” โจวเฉวียนร้อง

        มันไม่เกินเลยไปจริงๆ เนื้อของสัตว์ป่าพวกนี้สดใหม่อย่างน่ามหัศจรรย์ปรุงรสนิดหน่อยก็รสชาติเป็นเลิศแล้ว กลิ่นหอมหวนล่องลอยอยู่เนิ่นนาน

        น่องนกยักษ์หนึ่งข้างถูกพวกเขาเก็บกวาดไม่เหลือหลอนี่ถ้าไม่เป็นเพราะกระเพาะแน่นจนบวมเบ่งพวกเขาก็คงเอาอีกน่องออกมาย่างแล้วฟาดเรียบ

        “ฟินจริงๆ รสชาติอย่างนี้ หืม สู้อาหารในงานเลี้ยงบนสวรรค์ได้เลยนะเนี่ยมีของดีๆ อย่างนี้ ฉันมาอีกก็ได้!” โจวเฉวียนอิ่มเอมเปรมปรีดิ์นอนแผ่ลูบพุงเต่งตึงของตัวเองอย่างกับว่าลืมความทุลักทุเลที่ทำให้ตัวเองร้องโหยหวนก่อนหน้าไปจนสิ้น

        ฉู่เฟิงกับหวงหนิวกินลูกไม้สีแดงสดชนิดหนึ่ง เพียงเข้าปากก็ละลายรสชาติหวานหอม เป็นอาหารชั้นยอดที่ยากจะได้ลิ้มรส

        หลายวันมานี้ พวกเขากินลูกไม้หลากหลายชนิดแทนผักสด เพื่อให้ได้สารอาหารครบถ้วนตามที่ร่างกายต้องการ

        โจวเฉวียนลองดูบ้าง จากนั้นก็ลงมือแย่งชิง ถึงกระเพาะจะไม่มีที่ว่างอีกแต่ก็ยังฝืนยัดเข้าไป แถมยังเรอเอิ้กอ้าก ต่อไปนี้นะที่นี่คือดินแดนอันอบอุ่นที่แท้จริงของเขา

        หวงหนิวได้ยินก็เหยียดหยามทันที แล้วควักเครื่องมือสื่อสารออกมารัวกีบที่หน้าจอแล้วส่งให้เขาดูรูป

        โจวเฉวียนเห็นเข้าก็โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง

        “ไอ้หนิวหมัวหวัง แกแอบถ่ายรูปฉัน มุมหล่อๆ เท่ๆ ดันไม่ถ่ายต้องประจานกันอย่างนี้เลยเรอะ?” เขาหดหู่ พลางโหวกเหวกโวยวาย

        รูปพวกนั้นเจ๋งมาก ฉู่เฟิงปรายตาดูแล้วถึงกับหัวเราะก๊าก

        รูปหนึ่งโจวเฉวียนหวาดกลัวจนตาเหลือกแทบจะลมจับอีกรูปโจวเฉวียนน้ำตานองหน้า กุมหัววิ่งหนีหัวซุกหัวซุน แล้วก็อีกรูป ตาถลึงออกมาท่าทางตกใจจนฉี่ราด....

        เพียงแค่ไม่กี่รูป แต่เรียกได้ว่าเป็นรูป “คลาสสิก” ที่ล้วนแล้วแต่แทงโจวเฉวียนจนมิดด้าม

        “เดี๋ยว!” ทันใดนั้น โจวเฉวียนหน้าเปลี่ยนสี ร้องเสียงหลง“นั่นมัน...เว็บรูปเห่ยๆ มาทางนี้ แกไปโพสต์ในนั้นเหรอ!?”

        หวงหนิวยืดอก ผงกหัว ความหมายก็คือ ไม่กี่รูปน่า จิ๊บๆ!

        โจวเฉวียนแทบกระอักเลือด เว็บรูปเห่ยๆ มาทางนี้นี่มันเว็บอะไรวะ? ชื่อเว็บบ่งบอกว่ามีแต่รูปน่าขายหน้าจำนวนผู้เข้าเยี่ยมชมต่อวันล้นหลามจนน่าตกใจ

        พูดได้ว่า ต่อให้เป็นรูปเห่ยๆ แค่เพียงเล็กน้อย ในช่วงระยะเวลาสั้นๆรับประกันได้ว่าแชร์กันกระจาย

        ตาอ้วนโจวช็อกไปชั่วครู่ แล้วตะโกนลั่น “ไอ้หนิวหมัวหวัง แกต๊าย!”

        สุดท้าย หวงหนิวแจกกีบไปอีกรอบ มันแปลกใจหน่อยๆ ก็แค่ไม่กี่รูปเองตื่นเต้นอะไรนักหนา? อารมณ์หุนหันพลันแล่นอย่างนี้จะทำการใหญ่ไม่สำเร็จนะ

        “หนิวหมัวหวัง รังแกคนนะแก!” โจวเฉวียนกระทืบเท้าเร่าๆ โมโหแทบเป็นบ้า

        “ใจเย็นๆ น่า เว็บนั้นแต่ละวันโพสต์รูปใหม่ๆ เพียบ รูปเก่าๆเดี๋ยวก็ถูกดันลงไป ไม่ได้โผล่ขึ้นมาหรอก” ฉู่เฟิงปลอบ

        คำปลอบนี้ทำให้โจวเฉวียนรู้สึกวางใจขึ้นมาหน่อย

        เขาโฉบเข้าไปใกล้หวงหนิว กวาดตาดูยอดวิว แต่แล้ว....ความดันเลือดก็ถึงกับพุ่งปรี๊ดหน้ามืดทันที หัวแทบจะทิ่มพื้น

        นี่มันโพสต์ไปนานแค่ไหนวะ ยอดวิวจะแสนอยู่แล้ว!

        “หนิวหมัวหวัง ฉันจะฆ่าแก๊!”

        ตาอ้วนโจวร้องโหยหวน โกรธจนหน้าเขียว

        “พุ่งเร็วมากเลย ยอดวิวเหยียบหลักแสนอย่างนี้ เรียกได้ว่าฮอตฮิตมากเลยนะเนี่ย”ฉู่เฟิงที่อยู่ด้านข้างเอ่ย

        “บัดซบ ใครก็ได้ช่วยฉันที!” โจวเฉวียนกุมขมับ ปวดหัวจี๊ดเขาว่ารูปพวกนี้ทำให้คนเห็นหน้าเขาทั่วประเทศไปเรียบร้อยแล้ว

        แต่ว่า ไม่ใช่ด้วยเรื่องดีงามแต่อย่างใด ก็ในเมื่อมันเป็นเว็บรูปเห่ยๆมาทางนี้อ่ะ

        “หนิวหมัวหวัง แกทำได้ดีมาก!” โจวเฉวียนพุ่งเข้าชาร์จหวงหนิวอีกรอบ

        แน่นอน เขาไม่ใช่คู่มือมัน จึงโดนจับกดอย่างง่ายดาย

        “ไอ้วัวบ้า หัวเราะทำแป๊ะอะไรทำเรื่องกวนประสาทอย่างนี้แล้วไม่มีความละอายใจเลยหรือไงหา?”โจวเฉวียนโวยวาย

        หวงหนิวไม่ตอบ เอาแต่จ้องหน้าจอ อ่านความคิดเห็นใต้รูปอย่างอิ่มเอม

        โจวเฉวียนเหลือบดู คอมเมนต์ทะลุหมื่นแล้ว! ทำเอาความดันเขาพุ่งปรี๊ดอีกรอบ

        “รูปพวกนี้ถ้าดูเดี่ยวๆ ก็โออยู่ แต่ถ้าจับมารวมกันนะเป็นอิโมจิที่ฮามากเลย นี่ดูเลย มีกลัวจนตาเหลือก มีน้ำตานองหน้าแล้วก็วิ่งหนีจนฉี่ไหล... เอามามัดรวมกันนะ แจ่มเลย!”

        “ใช่ๆ เห็นภาพเลย นี่ฮิตได้เป็นปีเลยนะ อย่างงี้ต้องโหลดเก็บทั้งชุด!”

        “คนนี้ฮาอ่ะ ยุคไหนแล้ว ยังหวีผมเสยอย่างนี้อีก”

        “ขอบคุณเจ้าของโพสต์มาก เซฟและ เก็บเข้ากล่องอิโมจิ”

        .....

        โจวเฉวียนคว้าเครื่องมือสื่อสารมาทันที ตอนนี้เขาของขึ้น จิ้มตัวอักษรรัวๆตอบโต้คนที่แสดงความเห็นไว้

        ฉู่เฟิงมองเหตุการณ์ตรงหน้า ไร้คำพูด

        “แอดมินอยู่ไหน ลบรูปพวกนี้ซะ!”

        โจวเฉวียนคอมเมนต์อย่างมีอารมณ์ จากนั้นทำการร้องเรียน จะให้แอดมินลบรูป

        พร้อมกันนั้น เขาก็ร้องเรียนพวกคนที่มาแสดงความคิดเห็นด้วย บอกว่าในกระทู้เขาถูกรุมโจมตี

        ในที่สุด แอดมินก็ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว “ขอโทษค่ะ คำร้องเรียนของคุณถูกปฏิเสธรูปพวกนี้ได้รับการอนุมัติจากผู้ใช้งานมากกว่าเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์จะต้องปักหมุดอยู่ในส่วนกระทู้รวมเป็นเวลาหนึ่งเดือนค่ะ”

        “อั่ก!”

        โจวเฉวียนกระอักเลือด ไม่เพียงลบรูปไม่ได้ แต่ยังถูกปักหมุดอีกตั้งเดือน!?นี่มันแอดมินเฮงซวยประสาอะไรวะ เขาด่ากราด

        “ฮ่าฮ่า...” ฉู่เฟิงอดไม่ไหวจริงๆ เขาหัวเราะลั่นอย่างหยุดไม่อยู่

        ส่วนหวงหนิวตัวการของเรื่อง มันลอยตัวปลื้มปริ่มกับคำชมถล่มทลายจากคนที่แสดงความเห็น ใครๆ ก็อวยมันทั้งนั้น

        “ท่านเจ้าของโพสต์ กราบบบบบ ขอบคุณมากๆ!

        “รูปเทพมาก เจ้าของโพสต์อย่างเทพ!”

        ...

        โจวเฉวียนมองหวงหนิวที่ลั้นลารับการคารวะจากคนอื่นก็สุดจะทานทนเขาของขึ้นจนความดันทะลุปรอท พุ่งเข้าไปคว้าจะเขวี้ยงเครื่องมือสื่อสาร

        หวงหนิวกีบไวตาไว รีบคว้ากลับมาอย่างรวดเร็ว

        “ยังดี!” ฉู่เฟิงส่องรูปพวกนั้นละเอียดยิบแล้วออกความเห็น

        ในยามสิ้นหวัง โจวเฉวียนได้ยินคำพูดเช่นนี้ ก็รู้สึกได้รับคำปลอบโยนประหนึ่งพบพานบ่อน้ำกลางทะเลทราย เขาถามอย่างตื่นเต้น “นายว่า รูปพวกนี้ไม่ได้เห่ยขนาดนั้นใช่ไหม?”

        “เห่ยมาก คือฉันหมายถึง ไม่มีรูปพวกสัตว์ประหลาดไล่ล่านายติดอยู่ในรูปไม่มีอะไรหลุดออกไปก็เลยรู้สึกว่า ยังดี ไง!” ฉู่เฟิงตอบ

        โจวเฉวียนสะบัดหน้าพรืด เลิกสนใจเขาโดยสิ้นเชิง

        ต่อมาไม่นาน เสียงจากเครื่องมือสื่อสารของโจวเฉวียนก็ดังขึ้น มีคนโทรหาเขา

        “พี่ใหญ่ พี่นี่เจ๋งจริงๆ รูปพวกนั้นพอโพสต์ออกไปนี่ ดังระเบิดระเบ้ออ่ะ”

        พอได้ยินคำพูดนี้ ตาอ้วนโจวก็หัวร้อนจนแทบจะเขวี้ยงเครื่องทิ้งแต่นี่มันเครื่องของเขาเอง เลยทำได้แค่ตัดบทอย่างเคียดแค้น

        แต่แล้ว ติดๆ กัน ก็มีคนโทรหาเขาอีก ครั้งนี้เป็นลูกพี่ลูกน้องอีกคนพอรับสาย ก็ได้ยินเขาตะโกนเสียงดัง “เฮีย ผมกราบเฮียเลย สุดยอดจริงๆ!”

        “สุดยอดบ้านแกสิ ไสหัวไป๊!” โจวเฉวียนปรี๊ดจนไม่รู้จะทำอย่างไร

        ต่อมา เสียงเครื่องก็ดังแล้วดังอีก ดังต่อเนื่องไม่หยุดหย่อนคนรู้จักต่างก็โทรหาเขา

        สุดท้ายโจวเฉวียนหมดแรงโมโห ปิดเครื่องหนีหน้าดำคร่ำเครียดประหนึ่งตูดหม้อก็ไม่ปาน