“คือ เอ่อ...”
ธนวินท์พูดไม่ออก เขาอาจจะเก่งในหลายๆเื่แต่ไม่ใช่เื่เถียงกับผู้หญิงด้วยแน่ๆโดยเฉพาะผู้หญิงอย่างเ้าหล่อนคนนี้ อีกอย่างเขาก็รู้สึกกระดากปากที่จะพูดถึงในสิ่งที่หญิงสาวกล่าวนินทาเขา
และอาการอ้ำอึ้งของเขาก็เท่าเปิดโอกาสให้สาวเ้าเล่ห์ได้ใส่ไฟเพื่อประโยชน์ส่วนตน
“คุณป้าดูสิคะ เขาไม่กล้าพูดอะไรสักคำ แค่นี้ก็รู้แล้วว่าใครผิดใครถูก”
คุณวิยดาเชื่อหญิงสาวสนิท เพราะเห็นว่าบุตรชายไม่ยินดีกับการมาของเ้าหล่อนั้แ่ต้นแล้ว
“ก้าง ลูกทำไม่ถูกนะลูก น้องมาขออาศัยอยู่บ้านของเรา เราก็ควรจะทำตัวให้เป็เ้าของบ้านที่ดี ซึ่งไม่ใช่แบบที่ลูกกำลังทำอยู่”
คุณวิยดาออกปากตำหนิบุตรชายเป็ครั้งแรกในชีวิต
“คุณแม่ครับ แต่ก้าง...”
เขาพยายามจะแก้ความเข้าใจผิดของผู้เป็มารดา แต่ท่านก็รีบยกมือห้าม
“เอาเถอะ ครั้งนี้ขอให้มันแล้วกันไป หนูพิ้มยกโทษให้พี่เขานะลูก”
“คะคุณป้า พิ้มไม่ใจแคบหรอกคะ พิ้มจะยกโทษให้พี่เขา”
หล่อนกล่าวเสียงอ้อยสร้อยตีหน้าใสซื่อได้เนียนสนิท
ธนวินท์แค้นใจจนพูดไม่ออก
“ไปหนูพิ้ม เราไปนั่งคุยกันที่ห้องรับแขกดีกว่า”
คุณวิยดาโอบประคองหญิงสาวพาออกไปจากที่ตรงนั้นด้วยท่าทางเอาอกเอาใจ พ้นจากสายตาผู้ใหญ่หล่อนหันมาแลบลิ้นเยาะเย้ยเขา ชายหนุ่มจ้องกลับด้วยแววตาวาววับเพราะความโกรธ... ยัยเด็กนี่แสบจริงๆไม่รู้ว่าคุณแม่หลงเข้าไปได้ยังไง...
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
ตกลงว่าธนวินท์ก็ต้องฝืนใจยอมรับการอยู่ร่วมบ้านกับ “ ยัยตัวร้าย”ในสายตาของตนจนได้ ปกติเขาเองก็ไม่เคยถึงกับรู้สึกไม่ชอบผู้หญิงคนไหนเลย แต่กับผู้หญิงคนนี้หล่อนทำให้เขาลืมตัวจนเผลอรู้สึกขวางหูขวางตาขึ้นมาได้ ก็เขาเห็นกับตานี่ว่าหล่อนร้ายกาจขนาดไหน ความเ้าเล่ห์ของหล่อนทำให้เขาถูกตำหนิทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด แล้วยังจะท่าทีที่ประจบประแจงเอาใจพ่อกับแม่เขานั้นอีก เขารู้สึกว่ามันมากไปจนเหมือนกับการเสแสร้งยังไงไม่รู้...
แค่อยู่ร่วมบ้านกันนั้นเขายังพอหลบเลี่ยงหล่อนไปได้บ้าง จะมีต้องเผชิญหน้ากันบ้างก็แค่ตอนรับประทานอาหารเท่านั้น แต่เมื่อถึงเช้าวันจันทร์ที่ต้องออกไปทำงาน ยัยนั้นก็ทำไฟแรงร้อนวิชาจะออกไปทำงานกับเขาให้ได้
“พิ้มเบื่อนี่คะ อยู่แต่บ้านเฉยๆ จะออกไปเที่ยวก็ไม่รู้จะไปไหนดี เมืองไทยวันนี้เปลี่ยนไปมาก พิ้มกลัวหลง”
เ้าหล่อนออดอ้อนพร้อมกอดแขนพ่อของเขาอย่างประจบในขณะรับประทานอาหารเช้าอยู่พร้อมหน้ากัน
“ไว้วันหยุดเสาร์อาทิตย์หน้าป้าจะให้พี่ก้างเขาพาไปเที่ยวนะลูก”
แม่ของเขาที่นั่งอยู่ใกล้ๆรีบบอก
“คุณพ่อกับคุณแม่ก็พาเธอไปวันนี้ได้นี่ครับ ไม่เห็นต้องรอจนถึงวันหยุดเลย”
ธนวินท์เสนอแิใหม่ ก็เขาไม่อยากให้ยัยนี่ไปทำงานกับเขา แล้วก็ไม่อยากพาหล่อนเที่ยวในวันหยุดด้วย
“อุ้ย พ่อกับแม่นะแก่แล้ว จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนพาไปไหวและถึงพาไปไหวหนูพิ้มก็คงไม่สนุกหรอก ไว้ก้างพาน้องไปดีกว่าลูก ยังหนุ่มยังแน่นคล่องแคล้วกว่าพ่อกับแม่เยอะ”
แม่จับเขามัดมือชกพร้อมเสร็จ
1K
