ท่านอ๋องกับชายาหมี(จบแล้วมีEbook)

ยามเซินแล้ว บรรดาบริวารตำหนักหมีขาวล้วนเตรียมตัวเพื่อปลูกผักกาดกวางตุ้งเป่ยซูเมิ่งเติบโตมาจากชานเมือง นางจึงเคยปลูกผักมาก่อนนางให้เหล่าบ่าวรับใช้ขุดแปลงโดยทำร่องน้ำด้านซ้ายและขวาเพื่อจะได้วิดน้ำรดผักได้ง่ายแปลงผักค่อนข้างกว้าง ก่อนปลูกทำการตากดินทิ้งไว้สองวันแปลงที่ขุดขึ้นมีขอบสูงเพื่อขังน้ำไว้ในแปลง

            องค์หญิงหานซู่ลี่ในชุดทำงานสวมกางเกงและเสื้อสีน้ำเงินผ้าเบาแต่ไม่บางเพื่อระบายความร้อนได้ง่าย นางก้มลงโรยเมล็ดผักไม่ได้เพราะช่วงลำตัวที่เทอทะเกินไปจึงใช้ที่วิดน้ำก้านยาว วิดน้ำใส่แปลงผัก

            “องค์หญิงเพคะท่านอ๋องเสด็จ” นางกำนัลที่อยู่หน้าตำหนักวิ่งมารายงาน

            “หา! เขาจะมาทำไมกัน? เปิ่งกงกำลังทำงานสกปรกเลอะเทอะอยู่” หานซู่ลี่บ่นกระปอดกระแปดธรรมเนียมของวังนั้นต้องพินอบพิเทาอ๋องเก้าอย่างยิ่ง หากพระสวามีมาหานางจะต้องอยู่ในชุดกรุยกรายสวยงามเพื่อรอต้อนรับ

            หากแต่ร่างสูงเพรียวในชุดสีฟ้าปักลวดลายสีทองสวยงามกลับเดินลิ่วนำหน้าองครักษ์มาถึงตัวนางแล้ว

            “น้องหญิงเจ้าลงทุนปลูกเองเช่นนี้ ผักคงงามยิ่ง” องค์หญิงอยากจะเหลือบตาขึ้นมองบนท้องฟ้า ‘ไม่ใช่เพราะท่านหรอกหรือที่ขี้เหนียวเบี้ยหวัดกับข้าทำให้ข้าต้องมาทำงานเองงกๆ เช่นนี้’

            หากแต่ปากกลับตอบออกไปอีกอย่าง“ขอบพระทัยที่ทรงชื่นชม แต่ว่าเหล่าบ่าวเพิ่งเริ่มโรยเมล็ดพันธุ์และรดน้ำยังไม่รู้ว่าจะงอกหรือไม่เพคะ” นางกระแทกกระทั้นเสียงเล็กน้อยปากเล็กอวบอูมขยับขึ้นลง “ท่านอ๋องเชิญไปจิบน้ำชารอที่ตำหนักก่อนเถิดกว่าจะเสร็จงานคงอีกนานเพคะ”

            คิ้วเข้มขมวดเข้าเล็กน้อยดวงตายาวรีสีน้ำตาลเข้มจับจ้องมองร่างอ้วนใหญ่ “เปิ่นหวางอยากดูเจ้าทำงานเห็นน้องหญิงลงมือเอง คงจะลำบากยิ่ง”

            “เช่นนั้นเชิญไปนั่งที่ศาลาด้านโน้นเถิดเพคะ”นางลอบถอนใจเบาๆ ‘วุ่นวายจริงๆ เลยข้าจะทำงาน ไม่รู้ตามมาทำไม?”

            อ๋องเก้าเดินไปยืนมองนางอยู่ในศาลาเขาเพิ่งเห็นว่า นางวิดน้ำด้วยท่าทางคล่องแคล่วกว่าที่คาดแม้ทางเดินริมแปลงผักจะแคบแต่นางกลับเดินไปกลับโดยไม่ตกลงไปในร่องน้ำเสียก่อน

            เป่ยซูเจินกับเป่ยซูเมิ่งเก็บความข้องใจเอาไว้นางสองคนคิดว่า ท่านอ๋องเก้าคิดจะมาจับผิดจึงไม่ได้ยินดีนัก “เจ้าบอกพวกเราให้ระวังตัวด้วย”

        หลังจากที่องค์หญิงเข้ามาอยู่ในวังนี้ก็ลอบให้คนสนิทจากแคว้นเว่ยหลายคนปะปนเข้ามาในกลุ่มสาวใช้และบ่าวรับใช้ที่ขายตัวทำงานคนส่วนใหญ่ที่อยู่ในตำหนักหมีขาวแห่งนี้จึงเป็นคนแคว้นเว่ยเสียส่วนใหญ่ สำหรับคนแคว้นหมิงนั้นเป่ยซูเจินจะจัดให้ทำงานที่ไม่ได้ใกล้ชิดกับองค์หญิงเช่นตักน้ำ หาบฟืน ดูแลส้วมและทำครัว นางกำนัลทั้งสองระมัดระวังตัวอย่างยิ่ง

        จวบจนตะวันตกดิน เหงื่อไคลโซมกายใบหน้าอวบอูมขององค์หญิงหานซู่ลี่เป็นสีแดงจัดตลอดใบหูและลำคอ

        “เจ้าเหนื่อยมากหรือไม่?” อ๋องเก้าเป็นคนรักสะอาดเขาหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนใหม่ตรงเข้าไปประชิดซับเหงื่อให้นาง

        องค์หญิงผงะเล็กน้อย “ขอบพระทัยเพคะ หม่อมฉันตัวเหม็นเหงื่อขอตัวไปอาบน้ำก่อน”

        “ข้าจะไปช่วยดูแลเจ้า”

        หานซู่ลี่ถึงกับตาเหลือก “ชะ ช่วยอะไรเพคะ?”

        “ช่วยสั่งให้บ่าวรับใช้รีบเตรียมน้ำให้เจ้าอย่างไรเล่า? หรือว่าเจ้าอยากให้ข้าช่วยอาบน้ำให้”อ๋องเก้ารับสั่งด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยน องค์หญิงถึงกับหน้าม้าน   นี่มิดูเหมือนว่านางอยากให้เขาช่วยอาบน้ำให้หรอกหรือ? ‘ร้ายนักนะท่านอ๋องพูดจาให้ข้าเข้าใจผิดอยู่เรื่อย’

        “มิได้ เพคะ”นางไม่รู้จะตอบโต้อย่างไร ได้แต่เดินหน้าแดงหนีความอับอายต่อหน้าองครักษ์ทั้งสองของเขา ยังกล้าทำให้นางขายหน้าอีก

         อ๋องเก้าเดินมือไพล่หลังอมยิ้มตามหมีขาวของตนเองไปร่างใหญ่ที่เดินกระเพื่อมอยู่ข้างหน้าดูน่ารักนัก ท่านอ๋องถือวิสาสะเดินตามนางเข้าไปในห้องบรรทม

        “ห้องของเจ้าใหญ่ดีจริง สมแล้วที่ข้าสั่งให้ช่างทำเป็นพิเศษ”เขาเดินวนเวียนไปดูรอบห้องอย่างพึงพอใจ แล้วไปชะโงกดูอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ใบนั้น“เปิ่นหวางได้อาบน้ำในอ่างนี้ครั้งเดียวในคืนเข้าหอสินะ”

        องค์หญิงทำปากจู๋พ่นลมอยู่ที่เตียงในใจก็ภาวนาให้เขาเดินออกไปเสียทีหากแต่ชายหนุ่มก็ยังคงเดินชมข้าวของในห้องไม่ลดละ จนนางอดรนทนไม่ไหว

        “ท่านอ๋องเพคะ ไปรอที่ห้องโถงเถิด หม่อมฉันขออาบน้ำก่อน”

        “หือ...ทำไมต้องออกไปด้วยเล่า? ข้าเป็นพระสวามีของเจ้ามีสิทธิ์จะรออยู่ในนี้อยู่แล้ว” ชายหนุ่มรูปงามเลิกคิ้วข้างหนึ่ง พลางไขว้มือไว้ข้างหลังเดินเข้ามาใกล้ องค์หญิงรีบยื่นมือออกไปยันหน้าอกเขาไว้

        “อยู่ก็อยู่เพคะเช่นนั้นโปรดรอที่เตียงเถิด”

        ฉากกั้นอาบน้ำในห้องนี้มีขนาดใหญ่ฟ้าภายนอกมืดสนิทแล้ว นางกำนัลทั้งสองจึงเข้ามาจุดเทียนไขใหญ่ให้ห้องสว่างรอบตำหนักก็จุดไต้ให้แสงวับวาว

        ซูเจินกับซูเมิ่งเป็นหญิงร่างใหญ่จึงยืนบังอยู่หลังฉากในขณะที่องค์หญิงถอดเสื้อผ้าหย่อนร่างลงในถังไม้ทั้งสองช่วยกันขัดสีฉวีวรรณองค์หญิงอย่างบรรจงน้ำอาบที่โรยกลีบดอกไม้และใส่น้ำอบกลิ่นหอมฟุ้ง

        “เขาไปหรือยัง?”หานซู่ลี่แกล้งถ่วงเวลาเพื่อให้อ๋องเก้าเหนื่อยหน่าย

        “ยังนั่งอยู่ที่เดิม เพคะ”ทั้งสองกระซิบกระซาบกันแผ่วเบา “น้ำจะเย็นแล้วขึ้นเถิดองค์หญิง”

        เป่ยซูเจินเดินออกไปเลือกชุดนอนให้องค์หญิงส่วนเป่ยซูเมิ่งก็เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวที่พาดไว้บนไม้ริมผนังห้อง ท่านอ๋องเก้าเพิ่มปราณซัดฝ่ามือให้เทียนไขในห้องดับจึงเหลือเพียงเทียนไขที่ตั้งไว้หลังฉากอาบน้ำเรือนร่างอ้วนใหญ่ที่เปลือยเปล่าจึงปรากฎบนฉากใหญ่สีขาวอย่างชัดเจน

        เป่ยซูเจินที่เดินกลับมาเห็นถึงกับร้อง“ว้าย! องค์หญิง”นางรีบวิ่งเข้ามาบังฉากไว้ ส่วนซูเมิ่งก็หยิบผ้าเช็ดตัวมาพันตัวองค์หญิงพอดี

        เสียงหัวเราะพอใจที่ดังมาจากเตียงนอนทำเอาหานซู่ลี่หน้าม้าน นางมองเห็นฉากสีขาวใหญ่มีเงาร่างของตนเองทาบอยู่ก็ร้อนปรี๊ดทั่วหน้าจนถึงใบหู ‘อีกแล้วเรื่องทำข้าขายหน้าบริวาร คงเป็นเรื่องสนุกมากสินะ’

        เมื่อร่างกายของนางใหญ่ขึ้นแน่นอนว่า หน้าอกของนางก็ใหญ่ขึ้นด้วย ยามนางยืนเอียงด้านข้างในฉากนั้นย่อมปรากฎขนาดหน้าอกที่ขยายใหญ่ยื่นออกไปชัดเจน

        ‘ฮึ่ม!อ๋องเก้าคนนี้ คงมิใช่ผู้ที่อยากมีอายุยืนยาวเป็นแน่’ หานซู่ลี่คิดว่าหากนางไม่ได้จัดการคนผู้นี้อย่างใดอย่างหนึ่ง นางมิสมควรเป็นองค์หญิงหานซู่ลี่อีกต่อไป

        “พวกเจ้าออกไปก่อน ซูเจิน ซูเมิ่ง”

         ------------------------------------