Tower Defense War Era

​

***เวลา 5:00 น. 4 กพ 2021 ตามเวลาโลกมนุษย์

3 วันนับจากเหตุการณ์ที่ลูกน้อยของฮาร์ดีหลบหนีออกมาจากคุกวิจัยของเผ่าลิชาร์ดแมน

กระผม ฮาร์ดี ชาร์สเซอร์ หัวหน้าหน่วยที่ 666 สังกัดทหารรับจ้างของบริษัท WOW ซึ่งกำลังรับทำภารกิจออกสำรวจดินแดน ขอรายงานผลการสำรวจประจำวันดังนี้

หลังจากที่ได้เดินทาง ได้เก็บบันทึกข้อมูล ทำให้พบว่าท้องฟ้าของโลกใน [รู] แห่งนี้ที่กำลังถูกปกคลุมด้วยแผ่นดิน ที่มีลักษณะเหมือนภาพสะท้อนของพื้นดินข้างล่าง ที่พวกเรากำลังยืนกันอยู่

จุดใดที่มีป่า เหนือท้องฟ้าขึ้นไปคือป่า

จุดใดที่เป็นแม่น้ำ เหนือขึ้นไปคือแม่น้ำ

จุดใดที่มีภูเขา เหนือขึ้นไปคือภูเขา

มันเป็นโลกที่มีลักษณะเช่นนั้น

นอกไปจากนี้ ผมยังได้พบกับข้อสังเกตุอีกอย่าง ที่เป็นแค่การคาดเดาส่วนตัวของผมเอง

มันอาจฟังดูบ้า แต่จากการสังเกตุภูมิประเทศที่พวกเราเดินทางใน 2 วันที่ผ่านมา กระผม… รู้สึก…

รู้สึกว่า… ภาพของลักษณะแผ่นดินใน [รู] มันมีความคล้ายคลึงกับภาพของ [จักรวาลตามคติไตรภูมิในพุทธศาสนา] เช่นนั้น

ผมได้เดินทางข้ามแนวภูเขา

ที่หลังแนวภูเขา ผมได้พบกับผืนทะเลขนาดใหญ่ขวางขั้นกลางเอาไว้

ที่ฝั่งตรงข้ามของผืนทะเล มีแนวภูเขาปรากฏให้เห็นอยู่ตลอดตามแนวผืนทะเล

และยังคงเห็นเป็นแนวภูเขาสลับผืนทะเลเช่นนี้กันไป จนถึงสุดปลายขอบฟ้าที่เกินกว่าจะมองเห็นได้อีก

กระผมได้แนบแผนที่ซึ่งวาดจากจินตนาการณ์โดยคร่าวเอาไว้ในอีเมล์นี้แล้ว

​

อนึ่ง เช้านี้พวกเราได้ตามกลุ่มของนางไม้ทัน และกำลังทำการสะกดรอยตามอย่างเงียบ ๆ

หากว่ามีความคืบหน้าใด จะรีบแจ้งให้ทราบในทันที

ด้วยความเคารพ

ฮาร์ดี ชาร์สเซอร์ หัวหน้าหน่วยที่ 666 สังกัดทหารรับจ้างของบริษัท WOW

***เวลา 5:05 น.

เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง

“หัวหน้า พวกนางไม้เริ่มเคลื่อนไหวแล้วค่ะ”

“ขอบคุณมากอาเบล ทุกคน เตรียมพร้อมเริ่มภารกิจของวันนี้ได้! ”

“”รับทราบ! ””

หน่วยพิเศษ 666 ต่างขานรับเสียงของฮาร์ดีอย่างพร้อมเพรียง ด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมพลัง

ลูกน้องมากความสามารถทั้ง 4 คน ใช้เวลาเพียง 1 นาที กับการเก็บของ กลบร่องรอยการพักแรม และเริ่มออกเดินทางต่อ

ระยะห่างระหว่างกลุ่มของเขากับกลุ่มของนางไม้ที่เป็นเป้าหมาย อยู่ห่างกันมาถึงหนึ่งกิโลเมตร

แต่ระยะห่างมิใช่ปัญหาของหน่วยที่ 666

“ขับตามรอยลากเลื่อนเหมือนเมื่อวานใช่ไหมหัวหน้า? ”

“ใช่”

คนที่รับหน้าที่ขับรถจิ๊บให้พวกเขาคือ [หวังเหล่ย] ชายชาวจีนสมองกล้าม ผู้ที่ใช้สัญชาตญาณมากกว่าสมอง

“ตรงนี้ขอขับอ้อมนะหัวหน้า”

“เชิญ”

ฮาร์ดีไม่ตั้งคำถามหวังเหล่ย ในตอนที่เขาขับเลี้ยวออกจากรอยลากเลื่อนบนพื้นดิน

[หวังเหล่ย] คือชายที่ได้รับความไว้ใจจากฮาร์ดีเป็นอย่างมากในการนำเส้นทาง

เพราะเขาเติบโตอยู่ตามป่าเขามาตั้งแต่เด็ก จึงทำให้มีสัญชาตญาณและการรับรู้ทิศทางในป่าได้ราวกับเป็นสัตว์ป่า

ต่อให้เป็นป่าที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน เขาก็สามารถนำทีมเดินหลบเลี่ยงอันตรายได้เกือบ 100 เปอร์เซ็น

รถจิ๊บลายพรางสีเหลียงที่ถูกคลุมด้วยผ้าลายพรางสีเขียวเข้มทับเอาไว้ กำลังวิ่งแทรกเข้าไปในป่าดิบชื้นที่ราวกับหลุดมาจากยุคก่อนกำเนิดมนุษย์ด้วยความเร็วที่เชื่องช้า

เสียงเครื่องยนต์ของรถนั้นเบาบางจนแทบไม่อาจได้ยิน

ล้อรถหมุนบดบนผิวดินชื้นแฉะลื่นไหลไร้ซึ่งการติดหล่มหรือจมลง

หวังเหล่ยใช้สัญชาติญาณกับความรู้ในการเดินป่าของตน มองหาเส้นทางที่เหมาะแก่การขับเคลื่อนด้วยยานยนต์สี่ล้อ ไปพร้อมกับหลบรังของสัตว์ร้ายด้วยการสังเกตุร่องรอยที่ถูกทิ้งเอาไว้ตามธรรมชาติ

ทักษะของเขา ทำให้ฮาร์ดีรู้สึกผ่อนคลาย ราวกับว่านี่เป็นเพียงแค่การขับรถชมวิวเท่านั้น

“โดรนสอดแนมพร้อมครับ”

มาซาชิ หนุ่มชาวญี่ปุ่นสวมแว่นหน้าตาดูใจดี กำลังเริ่มดำเนินการเตรียมลอบสังเกตุขั้นต่อไป

การขับตามเพียงรอยล้อลากเลื่อน อาจจะทำให้เกิดความผิดพลาดได้

ยิ่งอยู่ภายในป่ารกชันซึ่งคอยบดบังวิสัยทัศจากกล้องส่องทางไกล เขาจึงต้องการ [ตา] จากบนฟากฟ้าในการสอดแนม

และหน้าที่นั้น คือหน้าที่ของ [มาซาชิ] หนุ่มทหารผู้มีความเชี่ยวชาญด้านเครื่องยนต์ประจำหน่วยที่ 666

ชุดทหารลายพรางสีเหลืองของเขานั้นไม่เหมือนใคร

ชุดของเขามีขนาดตัวใหญ่ดูรุ่มร่ามเคลื่อนไหวลำบาก มีกระเป๋าติดรายรอบมากมาย รวมไปถึงมีสายยึดเสริมแผ่นเหล็กแข็งติดเอาไว้ใต้ร่มเผ้าทั่วแขน

ทั้งหมดนี้ มันมีเพื่อใช้ในการเก็บอุปกรณ์พิเศษของเขา

หนุ่มแว่นชาวญี่ปุ่นยกแขนซ้ายของตนเองขึ้นมา พร้อมกับดึงแท่นค้ำ วางลงบนหน้าตักของตัวเอง

ใช้แขนขวา ดึงซิบตรงแขนเสื้อออก แล้วคลี่พลิกให้มันห้อยลงมาในอากาศตรงหน้า

สิ่งที่ห้อยลงมานั้น คือหน้าจอคอมพิวเตอร์ระบบมือสัมผัส ที่ถูกทำด้วยซิลิโคลชนิดพิเศษ

“ไปเลยเจ้าหนู”

มาซาชิพูดกับตัวเอง

ในเวลานั้น ผ้าที่ปิดท้ายรถจิ๊บก็แหวกเปิดออก พร้อมกับมีนกพิราบขาวสองตัวบินขึ้นท้องฟ้า

หากสังเกตุให้ดี จะพบว่าที่ใจกลางหลังของมัน จะมีใบพัดขนาดเล็กซุกซ่อนเอาไว้อยู่

โดรนพิราบสื่อสารสองตัวโบยบินทะยานขึ้นฟ้า พร้อมกับฉายภาพของโลกที่กว้างใหญ่ขึ้นมาบนจอตรงแขนเสื้อของมาซาชิ กับจอรับภาพที่ติดอยู่ตรงหน้าคนขับรถ

ท่ามกลางผืนธรรมชาติที่กว้างใหญ่ มีจุดเล็ก ๆ อยู่จุดหนึ่ง กำลังเคลื่อนไหวผ่านป่าไปอย่างรวดเร็ว

จุดนั้น คือกลุ่มของเหล่านางไม้

จากมุมที่พวกเขามองเห็น กองทัพของเหล่านางไม้ มันมีด้วยกันทั้งหมดเพียงแค่สิบสามคนเท่านั้น

ฮาร์ดีไม่ได้นับ ว่าตอนที่ปะทะกันตรงค่ายเมื่อสามวันก่อนนั้น มีเผ่านางไม้ถูกสังหารไปกี่คน

แต่การที่ศัตรูมีจำนวนเพียงหยิบมือ นับว่าเป็นข่าวดีสำหรับเขามาก

ฮาร์ดีเฝ้ามองกลุ่มของนางไม้ต่อ

สิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างภายนอกเหมือนดรายแอดตามตำนานกรีก กำลังใช้สัตว์ร้ายสีเงินที่ถูกปรสิตด้วยพืช ในการลากกรงขังเหยื่อที่ถูกพวกเธอจับตัวมา

พวกเธอเคลื่อนไหวเป็นเส้นตรง ไม่สนพื้นดินที่รกชัน ไม่สนต้นไม้ที่ขวางขวาง รวมไปถึงรังของสัตว์ป่าที่อยู่ในเส้นทางของพวกเธอ

กลับกัน เป็นฝ่ายสัตว์ป่าต่างหาก ที่พากันวิ่งถ่อยห่างออกจากพวกเธอแทน

“ดูกี่ครั้งก็ไม่เข้าใจ ทำไมสัตว์ป่าถึงไม่ยอมเข้าใกล้พวกเธอกันนะ? ”

[เดลนัลซอร์กี้] สตรีชาวรัสเซียที่เปรียบได้ดั่งลูกสาวของฮาร์ดี กำลังจับจ้องไปที่ภาพฉายด้วยความสงสัย

นัยตาสีเขียวมรกตของเธอ กำลังขมวดเป็นปมเข้าหากันอย่างครุ่นคิด

นิ้วมือที่เรียวสวยงาม กำลังเกาอยู่บนตรากาชาดขนแขนเสื้อไปมาอย่างไม่สบอารมณ์

“ผมว่าน่าจะเป็นเพราะพวกเธอคือ [สิ่งมีชีวิตพืชรูปแบบมนุษย์] หรือเปล่าครับ? ”

“หมายความว่ายังไงเรอะมาซาชิ? ”

“เดลนัลยังจำผลวิเคราะห์ศพของนางไม้ที่ถูกหัวหน้าจัดการได้หรือเปล่าครับ? ”

“ไม่อ๊ะ ฉันยังไม่ได้อ่านเลย”

“คือ… พวกนางไม้พวกนี้ จากการตรวจสอบศพ เราพบว่าส่วนที่คล้ายผิวหนังมนุษย์ แท้ที่จริงมันไม่ใช่ผิวหนังครับ แต่เป็น [เปลือกไม้] ที่มีสีเนื้อกับโครงสร้างนุ่มเหมือนผิวมนุษย์ แถมสารเหลวใสที่พวกเราตอนแรกนึกว่าคือ [เลือด] จริง ๆ กลับเป็นแค่ [น้ำเลี้ยง] ธรรมดา ส่วน [เส้นเลือด] ก็คือ [ท่อน้ำเลี้ยง] สรุปคือ เจ้าพวกนี้มันไม่มีเลือดเนื้อจริง ๆ สักอย่าง เป็นแค่ต้นไม้ที่พูดได้ เคลื่อนไหวได้ มีความนึกคิดนั่นละครับ”

“แล้ว...มันเกี่ยวยังไงกับการที่พวกสัตว์ร้ายพยายามวิ่งหนีพวกเธอกันละนั่น? ”

“ถ้าคุณเป็นสัตว์กินเนื้อ คงไม่อยากกินพวกเธอหรอกครับ หรือบางที เจ้าดอกไม้ที่งอกตามตัวของพวกเธอ มันอาจส่งกลิ่นฉุนบางอย่างที่พวกสัตว์มันเกลียดอยู่ก็เป็นไปได้เช่นกันครับ”

“อืม… น่าสนใจ”

มาซาชิกับเดลนัลยังคงคุยกันออกรสต่อไปในระหว่างที่พวกเขาสะกดรอยตามกลุ่มของนางไม้

อาเบลที่นั่งขัดเลนส์ของปืนทีละกระบอกจนเงาวับ

และหวังเหล่ยที่ขับรถอย่างผ่อนคลายเพราะจับไม่ได้ถึงวี่แววอันตราย

พวกเขาสะกดรอยตามไปอย่างสงบสุขจนกระทั้ง---

“ลงจากรถด่วน! ทุกคนเตรียมพร้อมรบ! ”

---ฮาร์ดีตะโกนเสียงดังเรียกสติให้ทุกคนตื่นขึ้นจากความสงบสุขชวนง่วงนี้

เหล่าทหารในชุดลายพรางสีเหลือง ต่างรีบเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วโดยไร้ซึ่งคำถามต่อสถานการณ์ที่ไร้วี่แววของศัตรู

หวังเหล่ยปิดข้อมือดับเครื่องยนต์พร้อมกับลงจากรถ แล้วดึงผ้าลายพรางสีเขียวปิดคลุมรถจิ๊บลายพรางสีเหลือง เพื่อซ่อนตัวรถให้กลืนไปกับป่าดงดิบยุคไดโนเสาร์

อาเบลรีบคว้าปืนไรเฟิล [Barrett .50 Cal (America) ] พร้อมกับคว้าผ้าคลุมลายพรางสีเขียว เอามาสวมทับชุดทหารลายพรางสีเหลือง แล้วซ่อนตัวอยู่บนยอดไม้

มาซาชิรีบตัดคำสั่งควบคุมโดรนด้วยมือไปเป็นระบบอัตโนมัติ แล้วกระโจนหายตัวเข้าไปในพุ่มไม้หนา พร้อมกับผืนผ้าลายพรางสีเขียว

เดลนัลหยิบกล่องแพทย์ฉุกเฉินติดมือลงมาพร้อมกับผ้าลายพรางสีเขียว แล้วเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้เดียวกับมาซาชิในฐานะหน่วยสนับสนุน

ฮาร์ดีกระโดนปีนขึ้นต้นไม้ที่อาเบลซุ่มยิงด้วยชุดทหารที่ถูกคลุมทับด้วยผ้าลายพรางสีเขียว พร้อมกับยกกล้องส่องทางไกลเพื่อยืนยันตำแหน่งของพวกนางไม้อีกครั้ง

พวกเขาใช้เวลาเตรียมการพร้อมรับมือทำสงคราม ด้วยระยะเวลาเพียง 10 วินาทีเท่านั้น

***เวลา 9:00 น.

พบ เอเลี่ยน ปะทะ เอเลี่ยน

“ (หัวหน้า บอกได้หรือยังค่ะ ว่าทำไมถึงให้หยุดเคลื่อนไหว?) ”

อาเบลส่งเสียงกระซิบถามหัวหน้าของเธอด้วยความสงสัย หลังจากที่เตรียมการพร้อมรบเสร็จ

“ (คิดว่าน่าจะมีศัตรู… อีกไม่นาน คงได้เกิดการต่อสู้ขึ้น) ”

“ (ศัตรูหรือคะ?) ”

อาเบลยิ่งตกอยู่ในห้วงกระแสแห่งความสงสัยมากยิ่งขึ้น ต่อคำตอบของเจ้านายเธอ

ผืนป่ายังคงสงบสุขไร้วี่แววเสียงสัตว์ป่าที่ตื่นตระหนก

สายลมยังคงนิ่งสงัดพร้อมกับมีเสียงของนกน้อยร้องเพลงขับขาน

ท้องฟ้าอากาศยังแจ่มใส่ ไร้ซึ่งหมู่เมฆฝนบดบัง

พื้นที่โดยรอบในระยะสังเกตุการณ์ของพวกเขา ณ เวลานี้ มันไม่มีสัญญาณใด ๆ บอกได้เลย ว่ากำลังมีกองทัพขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนทัพผ่าน

“ (ฉันไม่เข้าใจค่ะหัวหน้า) ”

แล้วเหตุใด… ทำไมเจ้านายของเธอถึงคิดเช่นนั้น?

“ (พวกนางไม้มันเริ่มเปลี่ยนพฤติกรรมอย่างมีนัยยะนะ) ”

“ (?) ”

เกิดเครื่องหมายคำถามขึ้นบนหัวของอาเบลอีกครั้ง

“ (เมื่อกี้ถึงจะมีเพียงเล็กน้อย แต่ภาพที่ฉายบนโดรน ยัยโจทก์เก่า…เออ... ตัวที่มีดอกกุหลาบแดงบนหัว ตัวที่สวยที่สุดในกลุ่มตัวนั้น เธอเลิกคิ้วขึ้น มีการแสดงใบหน้าที่ดูตึงเครียดขึ้นมาชั่วขณะ แล้วยังกรอกตาไปมาราวกับกำลังระแวงบางอย่าง คิดว่าคงต้องมีอะไรสักอย่างเกิดขึ้นแน่นอน) ”

“ (???) ”

อาเบลยังคงสับสนเช่นเดิม

เพราะภาพที่อาเบลมองผ่านลำกล้องปืน ไม่ว่าจะเพ่งมองเช่นไร กลุ่มของนางไม้ก็ยังคงซึ่งสีหน้าเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

แม้แต่ความเร็วในการเคลื่อนที่ ก็ยังคงเช่นเดิมด้วยเช่นกัน

แต่หลังจากผ่านไปได้ราวหนึ่งนาที กลุ่มของนางไม้ก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัดเกิดขึ้น

พวกเธอรีบกระจายกำลังที่มีเพียงสิบสามคนไปรอบตัว โดยมีนางไม้กุหลาบแดงยืนอยู่ตรงใจกลางกลุ่ม

ก่อนที่อาเบลจะได้ทันยิงคำถามออกไป ก็มีเสียงระบิดดังขึ้นตรงหน้ากลุ่มของพวกนางไม้

เกิดกลุ่มควันไฟลอยขึ้นสูง พร้อมกับเกิดเสียงสัตว์ป่าตื่นตระหนกดังระงมกระจายเป็นวงกว้าง

ท้องฟ้าที่ว่างเปล่า เริ่มแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยดั่งแผ่นกระจกที่แตกสลาย

ประกายไฟฟ้าจำนวนมากวิ่งพล่านไปทั่วนภา พร้อมกับสร้างเสียงอัสนีบาตดังก้องไกลสิบลี้

ยานบินลำใหญ่ที่เต็มไปด้วยบาดแผล และมีรูปทรงคล้ายปลากระเบนผิวสีเทา กำลังเผยตัวตนปรากฏให้เห็นออกมาจากบริเวณที่กำลังเกิดความวิบัติวุ่นวาย

“ (... โผล่มาจากไหน? ดูแล้วไม่น่าใช่การวาร์ป คงเป็นการเผยตัวจากการอำพรางตัวตนมากกว่า ว่าแต่ต้องใช้เทคโนโลยีบ้าบอขนาดไหน ถึงสามารถอำพรางตัวยานที่ใหญ่ขนาดนั้นกันได้ฟะ!) ”

ถึงจะตกใจ แต่ฮาร์ดีก็เริ่มทำใจกับเหตุการณ์ที่อยู่เหนือสามมัญสำนึกได้บ้างแล้ว

" (ยานทรงปลากระเบนที่มีบาดแผลทั่วยาน… อย่าบอกนะว่า---) "

ฮาร์ดียังคงจดจำยานที่มีลักษณะเช่นนี้ได้อยู่

เขายังจำวันที่ภรรยาของเขาตายเมื่อหนึ่งเดือนก่อนได้ดี

ยังจำวันที่ลูกน้อยของตัวเองหายตัวไป พร้อมกับการปรากฏตัวของยานรูปทรงปลากระเบนตัวนี้

*บรึ้ม! *

ท่ามกลางหมอกควันระเบิดที่ลงทึบหนา มีร่างของสตรีผู้หนึ่งร่วงหล่นลงมาตามเสาลำแสง

เธอคนนั้นมีผิวสีเขียว ผมสีม่วง เขาสีแดงเลือด

เป็นสตรีที่สง่างาม ผู้มาพร้อมกับชุดนักรบสีดำที่เปี่ยมไปด้วยออร่าของเทพเจ้า

"วัลคิลลี่สีดำ"

ฮาร์ดี เขายังคงจำใบหน้าของเอเลี่ยน ที่มารุกรานโลกของเขาในวันนั้นได้

คราวนี้ เธอไม่ได้มาเพียงคนเดียว

เสาแสงจำนวนมาก กำลังทิ้งดิ่งลงมาจากใต้ยานปลากระเบนอีกนับร้อย ที่กำลังเผยตัวจากความว่างเปล่า

พุ่งทะยานผ่านฟากฟ้า ร้อยเรียงรายเป็นประกายทิวแถวนับหมื่นนับพัน ราวกับเป็นการบรรเลงบทเพลงของเทพแห่งท้องฟ้า

ร่างของนักรบผู้กล้า ถูกจุติขึ้นที่เสาลำแสงนั้น

พวกเขาสวมเกราะที่แปลกตาแลดูล้ำสมัย แต่กลับถืออาวุธยุคโบราณ ชูคมหอกดาบขึ้นสู่ฟากฟ้า

เสียงอาวุธตีกระทบเกราะดังกระหึ่มพร้อมเพรียงไกลสิบลี้ สร้างความน่าเกรงขามข่มขวัญเหล่าอริศัตรูตรงหน้า

ฝ่ายนางไม้ สตรีแห่งพืชพรรณผู้มาจากดาว [อะบัน-แด็นซ] แห่งพงไพร ทราบโดยทันทีว่ามิอาจเอาชนะด้วยกำลังพลของตนเอง

เธอรีบใช้มือ หยิบลูกแก้วสีรุ้งออกมาจากร่องเนินอกที่เย้ายวน แล้วโยนทิ้งใส่พื้นดินจนแตกสลาย

วินาทีนั้น เหล่าพันธมิตรชาวต่างดาวได้รับรู้เภทภัยแจ้งเตือน

กองกำลังผู้ปกครองผืนดิน [เผ่าคนแคระ] เร่งรุดหน้าจัดทัพเสริม

เคลื่อนขบวนหนึ่งกองร้อย ใช้ยานยนต์หัวสว่านมุดดำดิน แหวกว่ายพสุธาดั่งเช่นแหวกว่ายผืนมหาสมุทร มุ่งหน้าสู่พวกพ้องที่เรียกหา

กองกำลังผู้คุ้มกันธรรมชาติ [เผ่าเอลฟ์] ผู้สูงส่ง

ตั้งทัพจ้าวมนตรา ตั้งข่ายบริกรรมคาถา พร้อมอัญเชิญสัตว์เทพจากมิติเบื้องบน

กองกำลังสตรี [เผ่านิมป์] หรือตำนานแห่งดรายแอดของกรีกโบราณ

เกณฑ์ไพร่พลนับหมื่น พร้อมพลีกายยาตราทัพ เกาะเกี่ยวเป็นหนึ่งเดียว สู่ร่างไททัน [พระแม่ไกอา] เพื่อเข้าช่วยเพื่อนร่วมดาวที่ร้องเรียกหา

สุดท้าย กองกำลังผู้พิชิต [เผ่าลิชาร์ดแมน] หนึ่งในใต้หล้าแห่งกองกำลังพัทธมิตรดาวทั้งสี่

แบ่งทัพครึ่งแสนนาย พร้อมด้วยยานรบหนึ่งหมื่นลำ

เดินเครื่องยนต์กระหึ่มกังวาล สร้างอุโมงค์มิติร่นระยะทาง เตรียมพร้อมเคลื่อนขบวนยานสู่แนวรบอีกฟากฝั่ง

สงครามระหว่างเอเลี่ยนได้เริ่มขึ้นแล้ว

​