ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

อี้เฉิน ที่ยันร่างขึ้นมาได้ดวงตาเขาฉายแวว ประหลาดใจไม่น้อยกับดาบที่ขึ้นสนิมเล่มนั้นถึงกับทำให้วิชากายามังกรของเขาบาดเจ็บได้ ดาบใหญ่เล่มนั้นต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

เยี่ยหลี่ เองก็ประหลาดใจไม่น้อย เกล็ดมังกรที่ปกคลุมทั้งแขนของ อี้เฉินไว้ แข็งแกร่งเป็นอย่างมาก แม้แต่เปลวเพลิงสีดำทมิฬยังไม่สามารถทำอะไรอี้เฉินได้แม้แต่น้อย ดวงตาของเขาฉายแววโลภขึ้นมาอย่างฉับพลัน อยากได้เคล็ดลับวิชาของอี้เฉิน มาครอบครองให้ได้ คิดจับตัวอี้เฉินกลับไปยังดินแดนจันทราทมิฬ หมายมั่นสอบสวนชายหนุ่มผมขาวที่อยู่ตรงหน้า ชายผู้นี้มีความลับมากมายจริงๆ จนเขาอดสงสัยไม่ได้

เยี่ยหลี่พุ่งเข้าใส่อี้เฉินในฉับพลัน ง้างดาบฟาดใส่ อี้เฉินอีกครั้ง คิดฟันแขน อี้เฉินให้ขาดเป็นสองท่อน ปล่อยให้อี้เฉินมีลมหายใจรวยรินแล้วจับอี้เฉินกลับไป
"เจ้ายอมแพ้เสีย หากขัดขืนเจ้าได้ตายจริงๆ แน่"

อี้เฉินส่ายหัวก่อนตั้งท่ารับการโจมตีที่จะพุ่งเข้ามา
เขาที่เห็นดาบใหญ่ฟาดเข้ามา เขาง้างกำปั้นต่อยสวนขึ้นไปอย่างบ้าคลั่ง เสียงตูมดังก้อง แขนของเขาถึงกับ บิดงอ ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด หายใจหนักถี่อย่างรุนแรง เขาจะแพ้ให้เยี่ยหลี่จริงๆ งั้นหรือ แววตาของเขาฉายแววหวาดหวั่นอยู่ไม่น้อย

แต่ทันใดเขาก็เห็นใบดาบใหญ่ที่ขึ้นสนิมของเยี่ยหลี่ มีรอยแตกร้าวเล็กๆ ทำให้เขามีความหวังขึ้นมา อีกครั้ง อี้เฉินง้างกำปั้นที่เต็มไปด้วยปราณพลังสายฟ้าสีแดงฉาน เข้าใส่ดาบใหญ่อย่างบ้าคลั่งราวกับคนเสียสติ ฝูงชนที่มองดูต่างพากันถอนหายใจคิดว่าอี้เฉิน สติหลุดรอยบ้าคลั่งไปเสียแล้ว

แม้แต่เยี่ยหลี่ยังรู้สึกแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ง้างดาบใหญ่ในมือฟาดอี้เฉินเต็มกำลัง เสียง"ตูม"ดังก้อง จนอี้เฉิน ถอยร่นไปอีกหลายก้าว ร่างอี้เฉินเริ่มอาบย้อมไปด้วยเลือด กายาเต็มไปด้วยบาดแผลฉีกขาด สภาพของเขาตอนนี้บาดเจ็บเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่ยอมล้มลงกับพื้น พยายามยันร่างขึ้นมาโจมตีอยู่หลายครั้ง

แขนขวาของ อี้เฉินตอนนี้บิดงอเป็นอย่างมาก กระดูกนิ้วมือแตกละเอียด เต็มไปด้วยเลือด เกล็ดมังกรทั่วมือหลุดร่วงไม่มีชิ้นดี เนื้อบางส่วนเริ่มถูกเผาจนเป็นรอยไหม้

ฝูงชนที่ดูการต่อสู้ ต่างพากันใจสั่นสะท้าน ไม่คิดชายหนุ่มผมขาวยังจะยันร่างขึ้นมาได้อีก

"ช่างเป็นคนที่ดื้อด้านเสียจริง นายน้อยเยี่ยหลี่จัดการมันเร็วเข้า"

"ใช่ๆ มันแทบไม่เหลือแรงแล้ว อย่ามัวแต่เปลืองเวลาสู้กับมันอยู่เลย"

เยี่ยหลี่ เองก็คิดจะจบการต่อสู้ครั้งนี้ ตอนนี้เขาเสียปราณพลังกับอี้เฉินไปมาก หากกำลังเสริมมา สมทบคงไม่ใช่เรื่องที่ดี

เยี่ยหลี่ระเบิดปราณพลังออกมาอย่างบ้าคลั่ง หมายมั่นฟาดอี้เฉินให้มีลมหายใจรวยริน ก่อนจับอี้เฉินกลับไป ดาบใหญ่ในมือของเขาดูดกลืนปราณพลังสีดำเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง ใบดาบใหญ่ที่ขึ้นสนิมสั่นไหวไม่หยุดปลดปล่อยเพลิงทมิฬออกมาท่วมท้นท้องฟ้า ง้างดาบใหญ่ในมือฟาดใส่อี้เฉิน หมายจบการต่อสู้ครั้งนี้เสีย

อี้เฉินเองก็ไม่ยอมแพ้ ง้างกำปั้นที่เต็มไปด้วยปราณพลังสายฟ้า ต่อยออกไปอย่างแรงวัดพลังกับเยี่ยหลี่ อยู่หลายลมหายใจรอบๆ สั่นไหวไม่หยุด ก่อนจะมีเสียงแตกร้าวดังออกมา จนฝูงชนที่อยู่รอบๆ ได้ยินเสียงนั้นอย่างชัดเจน มีแม้แต่บางคนยังเบิกตากว้างอ้าปากค้าง ไม่คิดอี้เฉินจะทำลายดาบใหญ่ที่อยู่ในมือนายน้อยเยี่ยหลี่ได้ ดาบที่ขึ้นสนิมแตกละเอียดเป็นชิ้นๆ รอยกระเด็นขึ้นสู่ท้องฟ้าหลายสิบเศษเสี้ยว กำปั้นอี้เฉินไม่หยุดนิ่งพุ่งเข้าใส่ เยี่ยหลี่ต่อในทันที

อี้เฉินคำรามก้อง "เจ้าจงตายซะ"

เยี่ยหลี่แสยะยิ้มออกมาอย่างไม่ปิดบัง เขารู้แต่แรกแล้ว อี้เฉินต้องเพ่งเล็งจุดนี้ไว้อย่างแน่นอน
ก่อนเขาจะคำรามออกมาก้อง "เจ้าประเมินข้าต่ำเกินไปหรือเปล่า จงนึกเสียใจในภายหลังเสีย"
เยี่ยหลี่ เรียกกระบี่อีกเล่มในแหวนมิติออกมา ฟาดเข้าใส่แขน อี้เฉินที่พุ่งเข้ามาอย่างแรงโดยไร้การป้องกัน

เสียง"ฟึบ"ดังหนักแน่น แขนของอี้เฉินถูกตัดขาดหลุดร่วง ในทันที เลือดอี้เฉินสาดกระเซ็นออกไปทั่ว แต่อี้เฉินกลับไม่ร้องออกมาแม้แต่น้อย

อี้เฉินพุ่งเข้าประชิดเยี่ยหลี่ ในฉับพลัน อ้าปากคาบเศษดาบที่หักไว้ในปากจนแน่น โน้มตัวเข้าใส่เยี่ยหลีอย่างรวดเร็ว ก่อนนำเศษดาบที่แตกหัก ทิ่มแทง เข้าตัดขั้วหัวใจเยี่ยหลี่ในทันที

เยี่ยหลี่คำรามออกมาก้องด้วยความไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ภาพเบื้องหน้าเขาเชื่องช้าลงเป็นอย่างมาก แต่ด้วยระยะที่ตัวเขากับอี้เฉินใกล้กันมากเกินไป ทำให้เขารู้ได้ในทันที สาเหตุที่ภาพเบื้องหน้าช้าลง คงเป็นเพราะช่วงเวลาสุดท้ายของเขามาถึงแล้ว
เขาไม่สามารถทำอะไรได้อีกต่อไป ในใจรู้สึกเสียดายไม่น้อย มองดู การเคลื่อนที่ช้าๆ ของอี้เฉิน พุ่งเข้าตัดขั้วหัวใจของเขาในเสี้ยววินาที

เหล่าศัตรูที่เห็นอี้เฉินถูกตัดแขน ต่างตะโกนโหร้องดีใจ แต่ในเสี้ยววิ พวกเขาก็ต้องเงียบสงัด แววตาฉายความหวาดกลัวขึ้นมา

"ไม่ๆ นายน้อยเยี่ยหลี่ ถูกสังหารแล้ว" พวกเขาที่เห็นเยี่ยหลี่ยืนพิงร่างอี้เฉิน ที่บริเวณปากกระอักเลือดออกมาไม่หยุด ก่อนร่างจะค่อยๆ ร่วงลงกับพื้นดิน เหล่าศัตรูต่างพากันตกใจหวาดกลัว ไม่คิดการต่อสู้จะกลับตาลปัตรถึงเพียงนี้

หลายคนต่างพากันเสียขวัญถอยหนีออกไปหลายก้าวอย่างไม่รู้ตัว "เป็นไปได้อย่างไรนายน้อยเยี่ยหลี่ ที่เป็นอันดับหนึ่งของ ดินแดนจันทราทมิฬจะแพ้พ่ายได้อย่างไร"

หลายคนไม่เชื่อสายตาตัวเองขยี้ตาตัวเองแรงๆ หลายครั้ง คำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง

จอมยุทธ์ขั้นกษัตริย์ที่เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ เมื่อเห็นนายน้อยของ ตระกูลเขาตายตกลงไปถึงกับหน้ามืดทะมึน ตัวเขาถูกสั่งให้อารักขานายน้อยเยี่ยหลี่ให้เป็นอย่างดี ภายภาคหน้า เยี่ยหลี่จะเป็นผู้นำดินแดนจันทราทมิฬ ไม่คิดจะมาตายตกในที่แบบนี้ หากกลับไปหัวเขาได้หลุดออกจากบ่าเป็นแน่ เขาระเบิดพลังขั้นกษัตริย์ออกมาอย่างบ้าคลั่งดวงตาแดงก่ำราวเลือด หมายมั่นสังหารอี้เฉินลงเสีย

สงครามเริ่มเกิดจลาจล จอมยุทธ์ขั้นพลังกษัตริย์ของทั้งสองฝ่ายพุ่งเข้าใส่กันอย่างบ้าคลั่ง ฝั่งศัตรูหมายมั่นสังหารอี้เฉินลงเสีย เพื่อแก้แค้นให้นายน้อยเยี่ยหลี่

ส่วนฝั่ง3ดินแดนพุ่งเข้ามา หมายมั่นปกป้องเหล่าอนุชนของพวกเขากลับไป พวกเขาไม่คิดเลยว่า สงครามจะเปลี่ยนผันไปอย่างรวดเร็วเมื่อขั้น กษัตริย์ต่อสู้ รอบๆ ก็ดุเดือดเลือดพล่านกันเป็นอย่างมาก

เสียง"ฆ่า"ดังเอ็ดดึง สงครามขยายใหญ่อย่างรวดเร็ว ขั้นพลังกษัตริย์ของทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างบ้าคลั่ง เหล่าทหารขั้นวีรชนของทั้งสองฝ่าย เริ่มถอยห่างออกจากกัน กลายเป็นการต่อสู้ของ ขั้นพลัง กษัตริย์ เข้าต่อสู้ห้ำหั่นกันอย่างบ้าคลั่ง ณ ใจกลางสงคราม

ซีเยว่ กงหนาน หริ่นหลัน พุ่งเข้ามาพยุงตัวอี้เฉินไว้ ก่อนที่ ซีเยว่ จะป้อนโอสถรักษาที่นางแลกเปลี่ยนมาให้อี้เฉินกินถึงจะเป็นเพียงโอสถรักษาระดับ สามัญก็ตาม "เจ้ายังบินทะยานไหวไหมอี้เฉิน ตอนนี้เราต้องรีบไปจากที่นี่โดยไว เหมือนว่าเหล่าจอมยุทธ์ขั้นพลัง กษัตริย์ จะพุ่งเข้ามาฆ่าเจ้า เราต้องรีบถอยกลับไป"

อี้เฉินกระอักเลือดออกมาคำใหญ่ ก่อนพยักหน้าให้พวกนาง "ข้ายังพอทีแรงอยู่บ้าง"

นายกองขั้นกษัตริย์ของดินแดนพันธมิตร ทั้งสามที่เห็นท่าไม่ดี เขาสั่งถอนกำลังออกจากสนามรบในทันที
"พวกเจ้าถอยกลับเมืองจ้าวไปเร็วเข้า พวกข้าคงต้านได้อีกไม่นาน"

อนุชนหลายๆ คนไม่รอช้า รีบถอยร่นกลับเมืองจ้าวในทันที พลุสัญญาณ ถูกจุดขึ้นโดยไว รอบๆ เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่

แม้แต่ฝั่งศัตรูเองยัง จุดพลุ สัญญาณขอความช่วยเหลือ เป็นไปได้ที่จะมีขั้นพลังเทวะ ออกโรงมาต่อสู้พวกเขาล้วนถอยหนีไปโดยไว

กองกำลังของ พวก อี้เฉินถอยกลับแคว้นจ้าวไปอย่างเร่งรีบ คนที่บาดเจ็บมีมากเกินไปทำให้คนที่ไม่บาดเจ็บต้องเข้าไป พยุงคนเจ็บกลับมาด้วย ทำให้การเดินทางล่าช้าเป็นอย่างมาก

เหล่าจอมยุทธขั้นพลัง กษัตริย์ ของฝั่งศัตรูเองก็บ้าคลั่งเป็นอย่างมาก ตามไล่ล่าพวกเขาอย่างไม่ลดละไปตลอดทาง หากไม่มีเหล่าจอมยุทธขั้นพลัง กษัตริย์ของสามดินแดนอยู่ที่นี่พวกเขาคงตายห่ากันไปหมดแล้วเป็นแน่

นายกอง ซีเผิงตะโกนก้อง "รีบถอยกลับไปเร็วเข้า เหลืออีกไม่ไกลแล้ว พวกเราก็จะถึงเขตแดนแคว้นจ้าว"