ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 52 : แผ่นหนังไร้ค่า

การประมูลดำเนินไปอย่างร้อนแรง สมบัติล้ำค่าถูกนำออกมาทีละชิ้นและถูกแย่งชิงกันด้วยราคาที่สูงลิบลิ่ว ทั้งโอสถทะลวงขอบเขต, อาวุธวิเศษระดับสูง, ไปจนถึงเกราะอ่อนที่ทำจากไหมของหนอนน้ำแข็งพันปี

หลิงเซียวนั่งมองภาพทั้งหมดนั้นด้วยความสงบนิ่งราวกับเป็นเพียงผู้ชมละครฉากหนึ่ง เขาไม่ได้ยกป้ายเสนอราคาแม้แต่ครั้งเดียว สิ่งของเหล่านี้อาจมีค่า แต่ก็ไม่ใช่ "วาสนา" ที่เขาต้องการ

เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วยาม หลังจากที่การประมูล "หญ้าวิญญาณเก้าสุริยัน" จบลงด้วยราคาที่สูงถึงห้าร้อยศิลาปราณระดับต่ำ ผู้ดำเนินการประมูลชราก็ส่งสัญญาณให้ผู้ช่วยนำของชิ้นต่อไปออกมา

แต่สิ่งที่ถูกนำขึ้นมาบนเวทีกลับทำให้บรรยากาศที่ร้อนแรงเมื่อครู่เย็นลงในทันที

มันคือถาดเงินที่คลุมด้วยผ้าไหม แต่สิ่งที่วางอยู่บนนั้นกลับเป็นเพียงม้วนหนังสัตว์เก่าๆ ที่มีรอยไหม้และขาดวิ่นอยู่หลายแห่ง ดูไม่ต่างอะไรกับขยะที่ถูกเก็บมาจากกองซากโบราณ

ผู้ดำเนินการประมูลยังคงรักษารอยยิ้มอย่างมืออาชีพ แต่ในน้ำเสียงกลับขาดความกระตือรือร้นอย่างเห็นได้ชัด "และสำหรับของชิ้นต่อไป...คือของแปลกชิ้นหนึ่งที่ทางหอของเราได้รับมาโดยบังเอิญ มันคือม้วนหนังสัตว์โบราณที่ค้นพบในซากปรักหักพังของนิกายเล็กๆ ที่ถูกลืมเลือนไปแล้วเมื่อหลายพันปีก่อน"

เขาหยิบมันขึ้นมาคลี่ให้ทุกคนดู เผยให้เห็นลวดลายและอักขระประหลาดที่เลือนลางจนแทบมองไม่เห็น

"ผู้ประเมินของเราได้ตรวจสอบแล้วและยืนยันว่าหนังสัตว์ชิ้นนี้มีความทนทานอย่างน่าประหลาด ไม่ว่าจะเป็นน้ำหรือไฟก็ไม่อาจทำลายมันได้ แต่...พวกเรากลับไม่สามารถไขความหมายของอักขระเหล่านี้ได้เลย มันอาจจะเป็นแผนที่, ส่วนหนึ่งของเคล็ดวิชา, หรืออาจจะเป็นเพียงของเก่าเก็บที่ไร้ค่าชิ้นหนึ่ง"

เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นมาจากในหมู่แขกเหรื่อ มันชัดเจนว่านี่คือของคั่นรายการที่ไม่มีใครต้องการ

"เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา" ผู้ดำเนินการประมูลกล่าวต่อ "เราจะเริ่มต้นประมูลของชิ้นนี้ที่ราคาต่ำที่สุด...ห้าศิลาปราณระดับต่ำ! มีท่านใดสนใจหรือไม่?"

ทั้งห้องโถงเงียบกริบ ไม่มีใครยกป้าย ไม่มีใครสนใจแม้แต่จะชายตามอง บรรยากาศเริ่มน่าอึดอัด

ในตอนนั้นเอง นักล่าร่างกำยำคนหนึ่งที่นั่งอยู่ไม่ไกลก็หัวเราะออกมาเสียงดัง "เอาวะ! ข้าให้ห้าศิลาปราณ! อย่างน้อยก็เอาไปเช็ดดาบได้!"

เสียงหัวเราะครืนดังขึ้นจากรอบข้าง เป็นการเริ่มต้นการประมูลที่น่าขบขันที่สุดในค่ำคืนนี้

ผู้ดำเนินการประมูลยิ้มแห้งๆ แต่ก็เริ่มทำหน้าที่ของตน "ห้าศิลาปราณ! มีผู้เสนอราคาแล้ว! มีท่านใดให้สูงกว่านี้หรือไม่?"

แน่นอนว่าไม่มีใครสนใจจะสู้ราคาเพื่อขยะชิ้นนั้น.

"ห้าศิลาปราณ ครั้งที่หนึ่ง..."

"ห้าศิลาปราณ ครั้งที่สอง..."

ในขณะที่ทุกคนกำลังเบื่อหน่ายนั้น...หลิงเซียวกลับกำลังเอนตัวไปข้างหน้า ดวงตาสีม่วงของเขาที่เคยสงบนิ่ง บัดนี้กลับกำลังทอประกายเจิดจ้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน! หัวใจของเขากำลังเต้นระรัว!

หนังสัตว์โบราณ? อักขระที่อ่านไม่ออก? ค้นพบจากซากโบราณ? ผู้ประเมินจนปัญญา?

นี่มันคือ "บทเริ่มต้นของวาสนา" ที่เขาเคยอ่านเจอในนิยายมานับครั้งไม่ถ้วน! มันคือแผนที่สมบัติ! คือทางเข้าสู่มรดกลับ! คือ "นิ้วทองคำ" อีกชิ้นหนึ่งที่ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าเขา!

เขารู้ได้ในทันที...นี่คือสิ่งที่เขารอคอย!

"และครั้งที่..."

ก่อนที่ค้อนในมือของผู้ดำเนินการประมูลจะทันได้เคาะลง...

เสียงที่สงบนิ่งและชัดเจนเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้องโถง

"สิบศิลาปราณ"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นความเงียบที่เกิดจากความประหลาดใจ สายตาทุกคู่หันขวับไปยังต้นเสียง...

เด็กหนุ่มผมเงินในชุดสีดำ...ผู้ซึ่งนั่งนิ่งมาตลอดทั้งคืน บัดนี้ได้ยกป้ายเสนอราคาขึ้นเป็นครั้งแรก...เพื่อแย่งชิง "ขยะ" ชิ้นนั้น!