ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

ตู้เก็บสมบัติ

           เมื่อสร้างตู้เก็บสมบัติเสร็จแล้วครอบครัวเจี้ยนเฉิงก็ไม่รีรอในวันรุ่งขึ้นก็จ้างรถเกวียนไปขนตู้มาวางขายที่ร้านตั้งแต่เช้าข้าวเช้ายังต้องมากินเอาข้างหน้าเลยทีเดียว พอฟ้าสางผู้คนเริ่มมาเดินตลาดจะต้องได้ขายตั้งแต่คนแรกๆเป็นต้นไป

“ร้านเจี้ยนเฉิงมีสินค้าใหม่มาวางขายเจ้าค่ะเข้ามาดูเลือกซื้อก่อนเลยเจ้าค่ะ” ชิงเถากับลี่ถิงช่วยกันตะโกนเรียกลูกค้า

“สินค้าใหม่ของดีมาแล้วขอรับ” สลับกับเสียงสองแฝดที่ร้องเรียกลูกค้าช่วยกัน

“มีอะไรมาใหม่ล่ะเถ้าแก่”ชายวัยฉกรรจ์ผู้หนึ่งที่เดินเข้ามาซื้อข้าวห่อกับร้านพวกเขาเอ่ยถามออกมาเมื่อได้ยินว่ามีสินค้าใหม่

“ตู้นี้เลยเจ้าค่ะสินค้าใหม่ร้านเรา” ชิงเถาเริ่มเสนอขายทันที

“ตู้แล้วมันต่างจากปกติยังไงหรือ” ลูกค้าถามออกมาเพราะเขายังไม่เห็นความแตกต่างสิ่งของพวกนี้มันไม่ใช่ของที่จะอยากจะซื้อก็ซื้อเหมือนเสื้อผ้าเสียหน่อยถ้าไม่ต้องใช้งานจริงๆ

“มันพิเศษมากเจ้าค่ะมันมีชื่อว่าตู้เก็บสมบัติ ความพิเศษคือมันจดจำเจ้าของได้ด้วยเวทจดจำเจ้านายเพียงท่านหยดเลือดลงไปผู้อื่นที่มีปราณต่ำกว่าระดับ 5ขั้นสูงไม่สามารถเปิดออกได้แน่นอนเจ้าค่ะอีกทั้งยังมีแบบเสริมแร่กรีดร้องลงไปด้วยนะเจ้าค่ะใครมาเคลื่อนย้ายเป็นอันต้องแผดเสียงให้ได้ยินแน่นอน”ชิงเถาร้องตะโกนความพิเศษของสินค้านางออกมา ไม่ใช่เพียงให้ชายผู้ที่ถามได้ยินแต่ผู้ที่เดินผ่านไปมาก็ได้ยินกันทั่วหน้า

“โอ้ถ้าเป็นดังเจ้าว่าก็ดียิ่ง แล้วราคามันล่ะ” ลูกค้าถามต่ออกมาตอนนี้ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่ตั้งใจฟังแล้ว ยังมีอีกหลายคนที่หยุดยืนฟังกันอีกเยอะ

“ตู้มีทั้งหมดสามขนาดแบบตู้ไม้ราคา 25 30 35 ตำลึงถ้าเสริมด้วยแร่กรีดร้องก็ 30 35 40 ตำลึงเจ้าค่ะ  ส่วนตู้โลหะ 35 40 45 ตำลึงถ้าเสริมแร่กรีดร้องก็ 40 45 50 ตำลึงเจ้าค่ะราคานี้ไม่ถือว่าแพงเลยนะเจ้าคะสำหรับความพิเศษของมัน”ชิงเถาร่ายราวออกมาสำหรับสินค้าใหม่ของนาง

“ราคาถึงเพียงนี้แต่ก็ถือว่าคุ้มค่านัก” ลูกค้าตอบออกมา ตอนนี้เขากำลังตัดสินใจอยู่ว่าจะซื้อกลับไปดีไหม

“ไม่แพงเจ้าค่ะนี่เจ้าค่ะประทับตราของร้านเจี้ยนเฉิงของแท้ของดีแน่นอน” ชิงเถารีบโน้มน้าวใจลูกค้าต่อทันทีนางชี้ไปยังตรงกลางด้านบนตู้ที่พวกนางประทับตราของร้านด้วยหมึกสีแดงลงไว้แล้ว

“ถ้าซื้อวันนี้ทุกชิ้นลด1ตำลึงนะเจ้าคะ” ชิงเถายังคงโน้มน้าวต่อไม่หยุดเขาจะต้องเป็นลูกค้าคนแรกของนางให้ได้

“แต่ข้าอยากเห็นก่อนว่ามันได้ผลอย่างที่เจ้าว่า”ชายผู้นั้นยังบอกความต้องการของเขาออกมาต่อ

“ข้าอย่างนั้นข้าจะแสดงให้ดูเจ้าค่ะ”ชิงเถายกตู้ไม้เล็กหลังหนึ่งมาวางไว้ตรงหน้าก่อนจะหยิบมีดเล็กๆที่วางไว้ใกล้มาเตรียมกรีดนิ้วหยดเลือดลงไปบนตู้ มือข้างหนึ่งนางถือมีดจ่อกับนิ้วชี้ของมืออีกข้างอยู่สักพักในใจนั้นจะทำดีหรือไม่ทำดี ทำไงได้ก็นางกลัวเจ็บนิ

“ยังไงล่ะพวกข้ารอดูอยู่นะ” ชาวบ้านหลายคนเริ่มเข้ามามุงดูร้านพวกเขาแล้วร้องถามออกมาเมื่อเห็นนางหยุดนิ่งไป

“มาลูกพ่อทำเองดีกว่า” จิ้นสิงเอ่ยออกมา ตอนแรกเห็นความตั้งใจของลูกเขาจึงไม่ได้เอ่ยขัดแต่พอเห็นท่าทีกล้าๆ กลัวๆ นี้แล้วเขาจึงรีบเอ่ยอาสาแทน

“ดีเจ้าค่ะ” ชิงเถาพูดออกมาด้วยความโล่งอกถอนหายใจอย่างแรง

“ข้าจะแสดงให้พวกท่านดูเองขอรับ”จิ้นสิงบอกกับทุกคน ก่อนจะกรีดเลือดจากนิ้วให้หยดลงบนตู้ ตู้เมื่อได้รับเลือดก็มีแสงสีขาวออกมาเล็กๆวูบหนึ่งแล้วหายไป

“ตอนนี้ข้าเป็นเจ้าของมันแล้วขอรับข้าเปิดมันได้เพียงผู้เดียว พวกท่านลองเปิดดู” จิ้นสิงเอ่ยออกมาก่อนจะยื่นตู้ใบเล็กไปให้ลูกค้าลองเปิดดู

“ข้าลองเอง”ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่หลังจากได้ยินชิงเถาร้องตะโกนถึงสินค้าชิ้นนี้เขาจึงเขามาดูด้วยความสนใจ

“เชิญขอรับ”จิ้นสิงฝายมือให้เขาลอง พอชายคนนั้นยื่นมือมาลองดึงวงแหวนโละที่มีไว้สำหรับเปิดปิดเขาลองค่อยๆ แล้วไม่ออก จึงดึงกระชากแรงขึ้น จนสุดท้ายนั้น

“กรีดดดดดดดดด”เจ้าตู้เกิดความรำคาญจากแรงสั่นสะเทือนที่เกิดขึ้นดึงส่งเสียงร้องออกมาชายผู้ที่พยายามเปิดตู้ก็รีบปล่อยมือออกไปทันทีผ่านไปครู่หนึ่งเสียงร้องนั้นจึงหายไปเสียงร้องนี้มันเรียกทั้งลูกค้าผู้อื่นให้หันมาสนใจทั้งยังไล่ลูกค้าหน้าร้านให้ถอยออกไปจากมันเมื่อสงบผู้คนก็เริ่มเข้ามามุงสนใจกันกว่าเดิมเสียอีก

“เป็นดังเจ้าว่าจริงๆด้วย งั้นข้าซื้อทุกแบบทุกขนาดอย่างละหนึ่งหลัง” ชายผู้ที่ได้ลองร้องสั่งออกมา

“ขอบพระคุณมากๆเจ้าค่ะ” ชิงเถาร้องขอบคุณออกมา มือก็หยิบยกตู้หลายใบยื่นให้ลูกค้าคนแรกของนางดีที่เขานั่งรถม้ามาจึงให้บ่าวมาช่วยขนไปไว้บนรถ

“ทั้งหมด 438ตำลึงเจ้าค่ะ แต่เนื่องจากนายท่านเป็นลูกค้าคนแรกด้วย ข้าคิดเพียง 430ตำลึง” ชิงเถาที่เอากระดาษมาทดคำนวณแล้วบอกราคาออกไป ผู้ที่ซื้อของนึกตกใจในการคิดเลขของนางนักที่เร็วได้ปานนี้แต่ผู้อื่นๆ ก็ตกใจเช่นกันที่นางจะลดให้คนแรกที่ซื้อเพิ่มอีกจากที่บอกว่าจะลดในการขายวันแรก รู้อย่างนี้พวกเขารีบสั่งซื้อออกไปก่อนแล้ว

“ข้าให้ 438ตำลึงนั่นแหล่ะ ถือซะว่าเจ้าคิดเงินได้ทันใจข้าดีนัก” ชายผู้นั้นตอบกลับก่อนจะสั่งให้บ่าวรับใช้ยื่นเงินให้กับมารดานางเป็นผู้เก็บเงิน

“ขอบคุณมากเจ้าค่ะครั้งหน้ามาอุดหนุนใหม่นะเจ้าคะ”ชิงเถาโค้งตัวขอบคุณออกไปเมื่อเห็นว่าเขากำลังหมุนตัวเดินจากไปแล้ว

“เถ้าแก่งั้นแสดงว่าสิทธิ์ซื้อคนแรกยังเหลืออยู่สินะข้าเอา 3หลัง”   “ข้าเอาแบบไม้ขนาดกลาง 1 หลัง”   “ข้าเอาแบบโลหะขนาดใหญ่2 หลัง”   “ข้าเอาแบบไม้ทุกขนาดอย่างละหลัง”  “ข้ามาก่อนนะเจ้าอย่างพึ่งสิ”  “ข้าเอาแบบโละขนาดเล็กสองหลัง”  และอีกหลายๆคำสั่งซื้อที่เริ่มจะเปล่งออกมาจากปากลูกค้าที่แย่งกันออกมา ของดีๆเช่นนี้พวกเขาจะต้องได้ไปก่อน เพราะไม่รู้ว่ามันจะหมดตอนไหนจากที่เห็นพวกนางนำมาขายก็ไม่ได้มากมายอะไร ฉะนั้นอาจจะมีเท่านี้ก็เป็นได้