เจ้าอยากให้ข้าเป็นวายร้ายอย่างงั้นเหรอ?? เจ้าเปิดตาดูสิข้าหรือพวกเขากันแน่ที่เป็นตัวร้าย

ณ ชายแดนทวีปตะวันตก เรือรบหลายลำกำลังมุ่งหน้าไปยังดินแดนตะวันตกอย่างไม่ลดละ เสียงหัวเราะสนุกสนานและความมั่นใจในพลังของตนเองดังก้องอยู่บนเรือหลายลำ ทั้งผู้ฝึกตนระดับต่ำและผู้มีพลังในระดับสูงต่างมองไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ ทันใดนั้นเอง ฝ่ามือขนาดยักษ์ที่ดูเหมือนประกอบไปด้วยดวงดาวนับพันก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า มันฟาดลงมาอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด พลังอันมหาศาลที่กระหน่ำลงมาไม่มีใครทันได้ตั้งตัว เสียงดังสนั่นสะท้านพื้นฟ้า และในชั่วพริบตาเดียว ผู้คนบนเรือทั้งหมดก็ถูกบดขยี้เป็นผุยผงไปทันที

เสียงประกาศที่ทรงพลังดังก้องทั่วทั้งฟ้าดิน "หากใครต้องการก้าวเข้ามาในดินแดนตะวันตก ข้าจะฆ่ามันซะ!" เสียงนั้นทรงอำนาจและเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง จนทำให้ผู้ฟังทั้งหลายรู้สึกถึงความหวาดกลัวที่แทรกซึมเข้ามาในจิตใจ

หนึ่งในกลุ่มผู้ยืนอยู่ห่างออกไปเริ่มพูดขึ้น

“ช่างเย่อหยิ่งนัก... หึ!”

“รอให้กฎแห่งสวรรค์เลิกปิดกั้นก่อนเถอะพวกเจ้าจะหาหลุมศพให้ตัวเองยังไง?”

เสียงนั้นเต็มไปด้วยความท้าทายและดูแคลน " ใช้ชีวิตอันแสนสั้นของพวกเจ้าต่อไปเถอะ! "

หลังจากนั้น ในที่สุดระบบที่ดูเหมือนหลับใหลอยู่ก็เริ่มตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เจียงหยุนยืนอยู่กลางลาน กำลังรวบรวมพลังทั้งหมดที่ถูกปลดปล่อยออกมา จากนั้นเขาพูดขึ้นอย่างเฉียบขาด

"ระบบ เปิดแผงซะ!"

ระบบตอบกลับมาอย่างเสียงเข้ม [...ท่านจะไม่ถามข้าก่อนงั้นเหรอ ว่าระบบที่อัพเกรดแล้วเป็นอย่างไรบ้าง หรืออะไรก็ได้ที่อยากรู้?]

เจียงหยุนหัวเราะเบา ๆ " ก็ได้ งั้นเจ้าไม่มีของขวัญต้อนรับการมาถึงโลกใหม่งั้นเหรอ"

เสียงจากระบบดังขึ้น [แน่นอนว่ามีอยู่แล้วโฮทส์]

[โฮสต์ได้รับของขวัญสำหรับผู้เริ่มต้น: ร่างกายพิเศษของโฮทส์จะถูกยกระดับเป็นจักรพรรดิอมตะทั้งหมด]

เจียงหยุนหัวเราะเบา ๆ " ในที่สุดข้าก็หาประโยชน์จากเจ้าเจอแล้ว"

ระบบเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะนับอะไรบางอย่าง [1..2...3..4……209…210…211]

ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เหมือนหงุดหงิด

[เหมือนเราจะเข้าใจกันผิดนะโฮทส์…..]

"ปกปิดมันให้ข้าด้วยเข้าใจใช่ไหม"

[โฮทส์ท่านรู้ไหมว่าใน 3 เดือนที่ผ่านมามีคนจากภายนอกต้องการเข้ามาในเศษโลกนี้มากมายแต่ข้าได้หลั่งเลือดและหยาดเหงื่อพร้อมน้ำตาของข้าเพื่อปกป้องพวกมันจากการเข้ามาในเศษโลกนี้...ข้าได้รับบาดเจ็บสาหัสมากมายดังนั้น]

"งั้นข้าเริ่มรวบรวมเลยก็แล้วกัน"

[ฟังกันหน่อยสิโฮทส์ (つ╥﹏╥) つ]

เจียงหยุนไม่สนใจและนั่งอยู่ที่โถงหลัก กำลังรวบรวมพลังทั้งหมดที่ถูกปลดปล่อยออกมาและออร่าที่ทรงพลังมากมายปะทุขึ้นจากตัวของเขาเองร่างกายของเขาทั้งหมดกำลังพัฒนาอย่างต่อเนื่องจากร่างกายสูงสุดไปยังจักรพรรดิอมตะ จากนั้นเขาพูดขึ้นอย่างเฉียบขาด

"ระบบ เปิดแผงซะ!"

[ได้….เลย…..โฮทส์ (╥﹏╥) ]

ชื่อ : เจียงหยุน

ตัวตน : เจ้านิกายโลหิตสวรรค์ร่วงหล่น, ลูกชายของหัวหน้าตระกูลจักรพรรดิอมตะเจียง,ลูกชายของเทพธิดาตระกูลจักรพรรดิอมตะเว่ย

สังกัด : นิกายโลหิตสวรรค์ร่วงหล่น

ระดับการเพาะปลูก :อมตะแห่งสวรรค์ ระดับสูงสุด

ร่างกาย : ร่างกายจักรพรรดิอมตะแห่งความว่างเปล่า, กระดูกจักรพรรดิอมตะแห่งความว่างเปล่า 206 ชิ้น, ร่างกายจักรพรรดิอมตะแห่งเวลา, ร่างกายจักรพรรดิอมตะแห่งสังสารวัฏ, และร่างกายจักรพรรดิอมตะแห่งดวงดาว, ร่างกายจักรพรรดิอมตะน้ำแข็ง, ดวงตาจักรพรรดิอมตะแห่งการสำรวจ

อาชีพพิเศษ: นักปรุงยาระดับจักรพรรดิ, ผู้จัดรูปแบบระดับจักรพรรดิ, นักหลอมอาวุธระดับจักรพรรดิ, นักวาดภาพระดับจักรพรรดิ, นักทำอาหารระดับจักรพรรดิ, นักดนตรีระดับจักรพรรดิ,

ทักษะ: (วิชาระดับจักรพรรดิ โคลนแห่งสังสารวัฏ) (วิชาระดับจักรพรรดิ โคลน) (วิชาระดับจักรพรรดิ ด้ายวิญญาณ) (วิชาระดับจักรพรรดิ ใจสัมผัส) (วิชาระดับจักรพรรดิ ปกปิดโชค) (วิชาระดับจักรพรรดิ รูปแบบข้ามมิติ) (วิชาระดับจักรพรรดิ รูปแบบกาลเวลา) (วิชาระดับจักรพรรดิ หยุดเวลา) (วิชาระดับจักรพรรดิ ย้อนเวลา) (วิชาระดับจักรพรรดิ รูปแบบปกปิดสวรรค์) (วิชาระดับจักรพรรดิ รูปแบบรวบรวมพลังวิญญาณ) (วิชาระดับจักรพรรดิ ร่างน้ำแข็ง) (วิชาระดับจักรพรรดิ หลอมโลกันตร์) (วิชาระดับจักรพรรดิ การปรุงยาสวรรค์) (วิชาระดับจักรพรรดิ ดาบสายธารเยือกเย็นไร้รูป) (วิชาระดับจักรพรรดิ หมัดดวงดาว) (วิชาระดับจักรพรรดิ นิ้วดวงดาว) (วิชาระดับจักรพรรดิ ควบคุมน้ำแข็ง) (วิชาระดับจักรพรรดิ น้ำแข็งนิรันดร์) (วิชาระดับจักรพรรดิ รักษา) (วิชาระดับจักรพรรดิ รูปแบบกักขัง) (วิชาระดับจักรพรรดิ ก้าวสวรรค์) (วิชาระดับจักรพรรดิ ร่างเหล็ก) ……….. (วิชาระดับจักรพรรดิ รูปแบบภาพลวงตา)

อาวุธ: นิกายโลหิตสวรรค์ร่วงหล่น (อาวุธระดับอมตะ) , หอคอยแห่งการต่อสู้ (อาวุธระดับจักรพรรดิ) , เรือร่องนภา (อาวุธระดับจักรพรรดิ)

โชค: ไร้สี

แต้มวายร้าย: 3.4 ล้านล้าน

ระบบ […………………………….]

เสียงร้องไห้จากระบบ [o (TヘTo) ……แล้วข้าจะอยู่ไปเพื่ออะไรกันนนนนนนน]

เจียงหยุนมองด้วยสายตาเรียบเย็นแต่หน้าตาเขากลับยิ้มแย้มพร้อมเขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เงียบสงบแต่แฝงไปด้วยความเข้มงวด

"ข้าก็ลบรอยวาดบนหน้าให้เจ้าแล้วไง เจ้าหยุดร้องไห้ได้แล้ว มันน่ารำคาญนะ"

สายตาของเขาจับจ้องไปยังระบบตรงหน้าที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างไม่หยุดหย่อน แววตาของเจียงหยุนแสดงออกถึงความครุ่นคิดบางอย่างถึงตัวตนของเขาแต่ก็ไม่ได้สนใจมากนัก

ต่อมา เจียงหยุนได้เรียกโคลนสังสารวัฏมาสั่งการ

"เจ้าจงช่วยดูแลความปลอดภัยของคนในนิกายที่ออกไปโจมตีทวีปต่างๆ และจับตัวธิดาแห่งโชคหรือบุตรแห่งโชคกลับมา ได้เวลาเก็บเกี่ยวแล้ว"

ณ ทวีปตะวันตก เฉินเวยและปาจื้อเป็นผู้รับผิดชอบปฏิบัติการ พวกเขาทั้งสองลงมือสังหารกองกำลังเกือบทั้งหมดที่ไม่ยอมเชื่อฟังหรือทำตามคำสั่งของพวกเขา

"พวกเจ้านิกายโลหิตสวรรค์ร่วงหล่น ข้าขอให้พวกเจ้าไม่ตายดี!"

ชายคนหนึ่งร้องขึ้นก่อนที่จะถูกพลังของปาจื้อสูบพลังชีวิตจนหมดสิ้น เสียงร้องดังอื้ออึงด้วยความเจ็บปวด แววตาของเขาเริ่มเหือดแห้งลงจนกลายเป็นความเงียบงัน

"เฉินเวยเจ้ามันปีศาจร้ายเนรคุณไร้ความเป็นคน เจ้าฆ่าได้แม้กระทั่งคนของตระกูลตัวเอง"

ขณะที่เฉินเวยก็แผ่พลังทำให้ร่างของคนอื่นๆ กลายเป็นหิน พวกเขากรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ขอร้องขอความเมตตาอย่างสิ้นหวังนางไม่สนใจคนในตระกูลเลยแม้แต่น้อย

"พวกเรา….ยอมแพ้แล้ว"

"ได้โปรดปล่อยพวกเราไปด้วยข้าขอร้อง"

"ข้าขอให้พวกท่านไว้ชีวิตข้าด้วย….ได้โปรด"

ผู้อาวุโสหรือศิษย์ของนิกายโลหิตสวรรค์ร่วงหล่นไม่แยแสต่อคำวิงวอนเหล่านั้นด้วย สายตาของพวกเขามุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว พวกเขาเชื่อเพียงในคำสั่งของเจียงหยุน ผู้ใดต่อต้าน...ตาย!

เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ปาจื้อรวบรวมทรัพยากรทั้งหมดที่สามารถหามาได้อย่างรวดเร็วด้วยความชำนาญ จากนั้นเขาส่งทรัพยากรเหล่านั้นให้ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์ทันที

เมื่อพวกเขารวบรวมทรัพยากรจนหมดทวีปตะวันตกแล้ว ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์และกองกำลังทั้งหมดก็ได้มุ่งตรงไปยังทวีปกลางทันที