เมื่อมาถึงบ้านอัครกุล จู่ ๆ ก็หยุดชะงักกึกเมื่อเ้าหมาอารักขาตัวโตที่เขาคิดว่ามันควรจะนอนซึมแต่ตอนนี้มันกลับลุกขึ้นกระดิกหางสั้นๆ ไปมา พลางจ้องมาที่เขาไม่กระพริบ
โฮ่ง!
"ชิบแล้วไหมล่ะ" เมื่อกี้เพิ่งจะผูกญาติกันอยู่นี่แหละที่โบราณพูดกันมาว่าอย่าไว้ใจสัตว์หน้าขน มาเฟียหันขวับไปยังต้นเสียง ขณะก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวั์ตาสีน้ำข้าวยังคงจ้องคู่อริไม่วางตา
และจู่ ๆ มันก็กระโจนเข้าใส่ร่างกำยำทันทีแม้สัญชาตญาณการต่อสู้จะบอกให้เขาปกป้องร่างกาย แต่ดูท่าวันนี้เขาจะใช้ร่างกายหนัก
เกินไป
ทันใดนั้นเลออนก็ล้มไปนั่งก้นจำเบ้า โดยมีสุนัขโดเบอร์แมนตัวโตนอนคว่ำขาหน้าสองข้างทับอยู่บนอกแกร่ง หางสั้นกระดิกไปมา
แผล๊บๆ
เลออนหน้าเหวอเล็กน้อย ทีแรกเขาคิดว่ามันจะงับหัวเขาเข้าให้มืออีกข้างจับอยู่ที่กระบอกปืนคู่ใจ แต่เ้าตัวโตมันกลับส่งเสียงครางหงุ๋งหงิ๋งออดอ้อนอย่างน่าเอ็นดู
มาเฟียผละจากกระบอกปืนแล้วยกมือขึ้นลูบหัวมันไปมา มุมปากยกยิ้มบาง ๆที่เ้าตูบสี่ขาทำหน้าเคลิบเคลิ้ม แม้ภายนอกเขาอาจจะดูเป็ผู้ชายแข็งกร้าวแต่ความจริงก็เหมือนคนทั่วไปที่ชอบสัตว์เลี้ยง โดยเฉพาะสุนัขที่ขึ้นชื่อเื่รักและซื่อสัตย์ต่อนายของมัน
เมื่อหญิงสาวกลับมาจากเตรียมที่นอนให้น้องชายที่เข้าเฝือกขณะก้าวลงบันไดเพื่อจะมาอุ้มมันขึ้นไปนอนบนห้องก็ต้องชะงักเผลอแอบมองคนที่เธอตราหน้าว่าฆาตกรกำลังนั่งลูบหัวหยอกล้อกับเ้าแบดตั้นไม่คิดว่านักเลงอย่างเขาจะมีมุมนี้
."ไง ต่อไปนี้แกจะไม่แดกหัวฉันแล้วใช่ไหม?"
"หงิ๋ง หงิ๋ง"มันยังคงร้องออเซาะออดอ้อนคลอเคลียอกแกร่งไม่ยอมลุกไปไหนแม้ภายนอกจะมองว่าแบดตั้นน่าเกรงกลัว เพราะด้วยสายพันธ์ที่เป็สุนัขอารักขารูปร่างภายนอกของมันจึงดูน่าเกรงขาม แต่แท้จริงมันเป็หมาใจดีไม่ดุร้าย แต่แค่ไม่ไว้ใจคนแปลกหน้า
อาจคงเป็เพราะสัญชาตญาณของสัตว์ ที่พวกมันสามารถรับรู้ได้ว่าใครมาดีหรือมาร้ายสงสัยที่เขาว่ามันจะจริงแหะ
"แบดตั้น"
โฮ่ง! โฮ่ง! พอได้ยินนายเรียกเท่านั้นแหละ มันรีบลุกขึ้นยืนเห่าคำรามพร้อมแยกเขี้ยวใส่เลออนอีกครั้งก่อนจะผละจากอกเขาเดินขากะเผลกสามขาไปหานายสาว พร้อมนั่งเอาคางเกยที่ไหล่บางด้วยท่าทางออดอ้อนพร้อมส่งเสียงร้องอยู่ในลำคอ
"ผมเปล่านะ" เลออนยกมือสองข้างขึ้นเพื่อปฏิเสธว่าเขาไม่ได้ทำอะไรมันเลยมันต่างหากที่จะล่อเขา แต่เมื่อดูจากสายตาแล้ว เปล่าประโยชน์ที่จะพูด เสแสร้งเก่งทั้งนายทั้งบ่าว
เลออนหยัดกายลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ขณะกำลังจะเดินไปหาน้ำดื่มเพราะรู้สึกกระหายจากอากาศที่ร้อนระอุ รวมทั้งต้องปะทะกับสัตว์ตระกูลเซลล์เดียว
"จะไปไหน?"
"_"
"น้ำใจนะมีไหม" พูดขณะยกมือขึ้นลูบหัวเ้าตัวขี้อ้อนเขาได้แต่ถอนหายใจลากยาวก่อนเดินไปอุ้มหมาที่หนักกว่าหมู เดินขึ้นบันไดตามหลังหญิงสาวอย่างช่วยไม่ได้สุดท้ายเขาก็เสียเวลาครึ่งวันทิ้ง
"จะไปไหม?" เลออนพูดขณะลดกระจกลงเมื่อหญิงสาวยังคงยืนกอดหนังสือเล่มใหญ่นิ่ง อยู่ข้างประตูรถ ไวน์ถลึงตาใส่เขาด้วยความไม่พอใจก่อนจะกระชากประตูแล้วกระแทกก้นนั่งลงบนเบาะหรู
ขณะที่ขับรถอยู่นั้นเขาก็สังเกตเห็นว่าคนที่นั่งมาด้วยหน้าแดงแปร๊ดจึงรู้ได้ทันทีว่ายัยเด็กลามกกำลังคิดอะไร เลยแกล้งพูดหยอกเย้า
"ทำไม อยากได้น้ำสองเหรอ"
คนฟังหน้าเห่อร้อนขึ้นมาอีกเท่าตัว พยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจ สัญญากับตัวเองแล้วว่าจะไม่ต่อล้อต่อเถียงให้เสียอารมณ์
หญิงสาวจึงแสร้งฟังหูทวนลมพลางก้มดูนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือ ขณะคิดในใจว่าทำไมเวลามันถึงได้เดินช้าอย่างนี้วะใจอยากจะะโออกจากรถคันนี้เต็มทีแล้ว
ขณะที่เลออนเหลือบมองไปที่กระโปรงทรงเองที่ร่นขึ้นไปจนจะเห็นบางอย่างปลิ้นออกมาแล้วซึ่งมันทำให้เขานึกถึงฉากเร่าร้อนเมื่อคืน
อยู่ ๆ น้องชายก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้นเอง ไม่รู้ว่า่นี้เกิดอะไรขึ้นพอเห็นหน้ายัยตัวเล็กนี่ทีไรน้องชายก็มักเตรียมพร้อมจะออกรบทุกที
จริง ๆ แล้วตัวเขาเองหงุดหงิดั้แ่เห็นร่างบางเดินมาที่โต๊ะอาหารเมื่อเช้าแล้วเพียงแต่ข่มความรู้สึกไว้ยิ่งมองเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งในชุดยูนิฟอร์มที่กระโปรงยาวแค่คืบเขาก็...
และยิ่งกว่านั้นคือสายตาแทะโลมของผู้ชายไม่รู้กี่ร้อยคู่ที่มองมาที่ยัยนี่ด้วยสายตาแทะโลมเพียงแค่คิดเขาก็หัวเสียขึ้นมาดื้อ ๆ
"ถามจริงเถอะ นี่ชุดไปเรียนหรือไปเลาจ์ ใส่ยั่วค_ย ซะขนาดนี้"คนหัวเสียพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองแต่ยังตีสีหน้าเรียบเฉย
ทำเอาไวน์หันขวับจนคอแทบเคล็ด ั์ตาใสจ้องมองอย่างเอาเื่นี่มันจะมากเกินไปแล้วน่ะ มีสิทธิ์อะไรมาพูดจาดูถูกและหยาบคายใส่เธอขนาดนี้
"ฉันจะใส่ยังไงก็เื่ของฉันป่ะ นายคิดว่านายเป็ใคร? แล้วฉันเป็ใคร และที่สำคัญคือฉันไม่จำเป็ต้องขออนุญาตใครโดยเฉพาะนาย..!"คนโดนดูถูกกระแทกเสียงด้วยความเดือดดาลอยากจะโยนหนังสือที่อยู่ในมือใส่คนมันแม่งให้ตายห่าตายโหงมันไปเลย
"ผัว..คุณ..ไง.." เสียงทุ้มตอบมาทันควัน และดูเหมือนตั้งใจเน้นแต่ล่ะคำช้าๆชัดๆ ทั้งยังกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างคนชนะ
"กรี๊ดด..หุบปากไปเลยน่ะ ไอ้คนหน้าไม่อาย ไอ้บ้ากามบลา....."หญฺิงสาวหน้าแดงโมโหจนตัวสั่น ยกสองมือที่จับหนังสือตีไปที่ตัว
คนหน้าไม่อายปึก! ปึก!อย่างบ้าคลั่ง ในขณะที่เลออนยังขับรถอยู่บนถนนใหญ่
"ทำบ้าอะไรวะ" เสียงสบถออกมาอย่างหัวเสียไม่คิดว่าคนข้าง ๆ จะใจกล้าได้ขนาดนี้แล้วประโยคไหนที่เขาพูดผิด เขาพูดความจริงต่างหาก
"จอดรถเดี๋ยวนี้ ฉันจะลง" ไวน์จ้องตาคนตรงหน้าราวกับจะกินเืกินเนื้อแต่คนที่มือยังจับพวงมาลัยรถไม่สนใจ ยังคงขับรถต่อไปเหมือนกับคำพูดพวกนั้นเป็เพียงอากาศธาตุ เข้าหูซ้ายทะลุหูขวายังไงยังงั้น
"ได้ ไม่จอดใช่ไหม" เธอไม่พูดเปล่า แต่พุ่งตัวไปคว้าพวงมาลัยหมับทันที
"เฮ้ย!! อยากตายรึไงวะ?" เลออนตะคอกด้วยน้ำเสียงโกรธขึ้งแต่มีเหรอที่ไวน์จะกลัว อารมณ์เธอในตอนนี้ไม่กลัวแม้แต่จะฆ่าหมด เธอยังคงยื้อแย่งพวงมาลัยทำให้รถที่กำลังวิ่งบนถนนใหญ่ส่ายไปส่ายมาข้ามเลนอย่างน่าหวาดเสียวต่อผู้คนที่สัญจนบนเส้นทางนี้
เสียงบีบแตรจากรถที่วิ่งตามหลังดังระงมไปทั่วท้องถนน แต่ตอนนี้ไวน์ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นและไม่คิดจะหยุดด้วยคิดเพียงแต่ว่าเธอจะต้องลงจากรถตอนนี้และเดี๋ยวนี้เท่านั้น
และทันใดนั้นรถตู้คันใหญ่ที่กำลังยูเทิร์นข้ามเลนมาอยู่กลางเลนของถนนพอดีในจังหวะที่เลออนนั้นกำลังยื้อแย่งพวงมาลัยกับหญิงสาวอยู่เลนกลางพอดี
กรี๊ดส์
1K
