บทที่ 17 ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี
เย่กู่อี้ที่ถูกจู่โจมโดยมิทันตั้งตัวได้แต่เบิกตาค้าง ร่างกายของนางพลันอ่อนระทวยราวกำลังละลาย สมองขาวโพลนจนมิอาจกลั่นกรองความคิดใดออกมาได้ ราวกับถูกฤทธิ์สุราเข้าจู่โจมอย่างหนักหน่วง ทว่าด้วยตบะระดับจักรพรรดิเซียนของนาง มีหรือจะพ่ายแพ้ต่อสุราเพียงไม่กี่จอกเช่นนี้
ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรวนกันจนวุ่นวาย ทว่าในความสับสนนั้น นางกลับมิได้ขัดขืนหรือผลักไส หลิวชิงออกไปแม้แต่น้อย ปล่อยให้เขาล่วงเกินร่างกายของนางตามอำเภอใจในราตรีที่ไร้ซึ่งผู้คนแห่งนี้
“ข้าคือคนรักของพี่รอง... หากเื่นี้หลุดไปถึงหูเขา เ้ามิกลัวว่าจะต้องผิดใจกันจนถึงขั้นตัดพี่ตัดน้องเชียวหรือ? มิหนำซ้ำ เื่นี้อาจลุกลามใหญ่โตจนต้องประมือและนองเืกันด้วยน้ำมือของพี่น้องตนเอง” เย่กู่อี้เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความสุขุม แม้ร่างกายจะยังคงสั่นระริกอยู่ใต้ร่างของเขา
นางจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของหลิวชิง เพื่อย้ำเตือนถึงหายนะที่จะตามมา
“หากข้าและเ้ามิบอกผู้ใด เก็บเื่นี้ไว้เป็ความลับ... แล้วใครจะล่วงรู้ได้เล่า?” หลิวชิงเอ่ยพลางหอบหายใจถี่กระชั้น “เ้าเอาแต่เป็ห่วงข้า แล้วตัวเ้าเล่ามิกังวลบ้างหรือว่าจะเกิดสิ่งใดตามมา? หากพี่รองรู้เข้าว่าเ้าปล่อยให้ข้าทำเช่นนี้กับเ้า... ทางที่ดีเ้าควรจะผลักไสข้าออกไป หรือลงมือทำสิ่งใดก็ได้เพื่อหยุดข้าเสียเดี๋ยวนี้ เพราะหากมิทำยามนี้ เ้าจะมิมีโอกาสกลับไปแก้ไขสิ่งใดได้อีกแล้ว”
เย่กู่อี้นิ่งงันไปครู่หนึ่ง สมองของนางพยายามประมวลผลคำพูดของหลิวชิง ในใจนั้นมีความกังวลถึงพี่รองอยู่ไม่น้อย ทว่าร่างกายกลับไม่ขยับเขยื้อนตามที่ใจสั่ง เหตุใดนางถึงไม่ใช้ตบะผลักเขาออกไปให้พ้นแล้วรีบหนีกลับตำหนักเสียั้แ่ตอนนี้?
หรืออาจเป็เพราะนางมิอยากจะผิดใจกับหลิวชิงซ้ำสองให้ต้องหมางเมินกันไปอีก หรือเพียงเพราะอยากจะไถ่โทษที่ตนเองปกปิดความลับสำคัญเื่การบำเพ็ญหยินหยางเอาไว้เนิ่นนาน... หรือในส่วนลึกของหัวใจ นางเพียงแค่อยากจะพิสูจน์ข้อสันนิษฐานของตนเองให้เห็นกับตา ว่าพลังของหลิวชิงที่เพิ่มพูนขึ้นมานั้น เป็เพราะสัมพันธ์ลึกซึ้งชายหญิงจริงดั่งที่นางคาดเดาไว้หรือไม่
“เ้ากระทำมาถึงขั้นนี้แล้ว หากข้าผลักไสเ้าออกไปมีแต่จะทำให้มองหน้ากันไม่ติดเสียเปล่า... เราสองคนคงต้องคอยหลบหน้ากันเหมือนที่เ้าทำกับข้าในวันนี้ ข้าจะไม่ผลักไสเ้าแล้ว เ้าปรารถนาจะทำสิ่งใดก็เชิญเถิด ขอเพียงแค่เราสองคนไม่บาดหมางกันอีกก็พอ” เย่กู่อี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่แฝงความเด็ดเดี่ยว
“ทว่าจงจำเอาไว้ให้มั่น... เื่ราวในคืนนี้จะเป็ความลับที่มีเพียงเ้าและข้าเท่านั้นที่ล่วงรู้ และมันจะไม่มีวันเกิดขึ้นเป็ครั้งที่สองอย่างเด็ดขาด เ้ารับปากข้าได้หรือไม่หลิวชิง?”
เย่กู่อี้ใช้สองมืออันสั่นเทาประคองใบหน้าของหลิวชิง ให้หันมาสบตากับนางตรงๆ นางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่พร่ามัวด้วยราคะของเขาเพื่อเค้นเอาคำยืนยันที่
หลิวชิงนิ่งงันไปครู่หนึ่งเพื่อซึมซับแววตาเว้าวอนของสตรีใต้ร่าง ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ข้าสัญญา... เื่ในคืนนี้จะเป็ความลับที่มีเพียงเ้าและข้าที่ล่วงรู้ และมันจะมิเกิดขึ้นเป็ครั้งที่สองอย่างเด็ดขาด"
เย่กู่อี้ถอนหายใจออกมาพลางค่อยๆ ลดมือที่ประคองใบหน้าของเขาลง นางยอมปล่อยให้หลิวชิง ซุกไซ้และตักตวงความหวานจากร่างของนางต่อไปตามอำเภอใจ “แล้วเ้าก็จงอย่าได้เก็บเื่ในคืนนี้ไปคิดมากจนรู้สึกผิด... สิ่งที่เกิดขึ้นส่วนหนึ่งก็เป็เพราะความดื้อรั้นของข้าเองที่รั้งจะอยู่กับเ้า ทั้งที่อาภรณ์ขาดรุ่งริ่ง ทั้งยังร่ำสุราเข้าไปจนขาดสติเช่นนี้”
“เ้าเองก็มัวแต่เป็ห่วงความรู้สึกข้า” หลิวชิงเอ่ยพลางส่งรอยยิ้มหวานหยดที่แฝงความนัยลึกซึ้งให้นาง “ไหนๆ เื่ก็ล่วงเลยมาถึงเพียงนี้แล้ว มิสู้เรามาหาความสุขกันให้เต็มที่จะมิดีกว่าหรือ?”
เย่กู่อี้จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มตอบกลับอย่างยินดี “จริงของเ้า... รสััระหว่างชายหญิงจะสนุกเร้าใจได้ ก็ต่อเมื่อทั้งสองฝ่ายต่างยินยอมพร้อมใจกัน”
“ถ้าอย่างนั้นข้าจะถอดอาภรณ์ของเ้าออกเสียก่อน ข้าเกรงว่าหากปล่อยไว้มันอาจจะฉีกขาดไปมากกว่านี้ จนเ้าต้องเดินเปลือยกายกลับตำหนักเอาได้” หลิวชิง เอ่ยหยอกเย้าด้วยสายตาเ้าเล่ห์ขณะที่มือหนาเริ่มขยับดึงรั้งอาภรณ์ที่ิ่เหม่ของนางออกอย่างแ่เบา
เย่กู่อี้ได้ยินเช่นนั้นก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ แม้ใบหน้าจะแดงก่ำด้วยความเขินอายแต่ก็มิได้ขัดขืน “เ้าช่างหาข้ออ้างเก่งเสียจริง หลิวชิง...” นางเอ่ยพลางปล่อยให้เขาจัดการกับเสื้อผ้าของนางตามใจชอบ
“แต่จริงของเ้าเื่อาภรณ์ของข้า... ทว่าหากต้องเปลือยกายกลับตำหนักจริง ข้าก็มิได้กังวลใจลืมไปแล้วหรือว่าข้ามีตบะกวาง์? ข้าสามารถหายตัวได้ รวดเร็วดุจแสง หากมิใช่พี่ใหญ่เฟยหลงแล้วจะมีใครมองเห็นข้าได้ทันกัน... เ้าจัดการเถิด จะได้เริ่มหาความสุขได้เต็มที่เสียที”
เมื่อสิ้นคำอนุญาตของเย่กู่อี้ หลิวชิงก็มิรอช้าเขาลงมือถอดอาภรณ์ที่เหลืออยู่ของนางออกจนสิ้น ก่อนจะโน้มกายลงประทับจูบอันดื่มด่ำรุ่มร้อน ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมายังร่างของคนทั้งสองที่พัวพันกันอยู่บนเนินหินอย่างตัดขาดจากโลกภายนอก
หลังจากเวลาแห่งความสุขสำราญผ่านพ้นไปพักใหญ่
หลิวชิงและเย่กู่อี้ต่างพากันนอนทอดกายพักผ่อนพลางเหม่อมองดวงดาวพราวระยับบนท้องฟ้าร่วมกันในความเงียบสงัด
ทว่าทันใดนั้นเอง ร่างกายของหลิวชิงกลับเกิดความผิดปกติ เขาเริ่มรู้สึกเจ็บแปลบไปตามเส้นลมปราณทั่วร่าง ราวกับพลังมหาศาลกำลังบีบคั้นเพื่อทะลวงเข้าสู่ระดับขั้นต่อไป
"อ๊า...!"
หลิวชิงร้องออกมาด้วยความเ็ปกระทันหัน แต่เขายังพยายามกัดฟันสะกดเสียงเอาไว้จนสุดความสามารถ ท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วทำให้สตรีข้างกายถึงกับหน้าถอดสีด้วยความใ
เย่กู่อี้รีบถลาเข้าไปประคองร่างที่สั่นเทาของเขาไว้ ดวงตาของนางสั่นไหวด้วยความตระหนกทว่าแฝงไปด้วยความโล่งใจที่ข้อสันนิษฐานของนางเป็จริง “หลิวชิง! เส้นลมปราณของเ้ากำลังขยายตัว... เ้ากำลังจะเลื่อนขั้น! ในที่สุดข้าก็ได้เห็นกับตาสิ่งที่ข้าเฝ้าคิดและกังวลมาตลอด... มันถูกต้องและได้ผลจริงๆ ด้วย!”
นางรีบพยุงร่างของหลิวชิงขึ้นให้อยู่ในท่านั่งขัดสมาธิเพื่อจัดระเบียบลมปราณที่กำลังพลุ่งพล่าน “ตั้งจิตให้มั่นหลิวชิง รวบรวมสมาธิทั้งหมดเพื่อบรรลุขั้นต่อไปเสีย!”
หลิวชิงค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ รัศมีพลังที่แผ่ออกมาจากร่างที่เคยปั่นป่วนเริ่มสงบนิ่งและมั่นคงขึ้น ก่อนที่ร่างของเขาจะลอยขึ้นเหนือพื้นดินด้วยแรงกดดันที่ทรงพลังกว่าเดิมหลายเท่า
เย่กู่อี้ที่เฝ้ามองดูทุกขั้นตอนอย่างใกล้ชิดมิอาจซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้ได้ ใบหน้าของนางประดับด้วยรอยยิ้มกว้างที่ไม่มีทีท่าว่าจะจางหายไป “เป็อย่างที่ข้าคิดไว้จริงๆ... มันเป็เช่นนั้นจริงๆ!” นางเอ่ยประโยคเดิมซ้ำๆ ด้วยความดีใจอย่างที่สุด ก่อนจะรีบถามไถ่ด้วยความอยากรู้ “หลิวชิง! ยามนี้เ้าบรรลุถึงขั้นใดแล้ว?”
1K
