ยุทธเวทผลาญปีศาจ

        “ถึงแม้ปรมาจารย์โอสถท่านนี้จะหลอมได้แต่โอสถวิเศษขั้นเลี่ยนชี่แต่ฉันอยากให้เกียรติและขวัญกำลังใจเขา จึงขอซื้อในราคาหนึ่งแสน แล้วมันจะเป็นอะไร?”

        พลังจิตอันเยือกเย็นอำมหิตเพ่งมาที่ศาสดาจารย์อู่เว่ยตอนนี้ร่างเขาสั่นเทิ้มไปทั้งตัว สักพักจึงได้ยินเสียงอ้อยอิ่งดังขึ้น“ฉันไม่ถือโทษโกรธเคืองนายหรอก ฉะนั้น ถอยไปซะ”

        ที่เกินความคาดหมายก็คือจินตันเจินเหรินไม่ถือสาเขา

        สำหรับศาสดาจารย์อู่เว่ยที่โดยปกติสามารถเรียกลมเรียกฝน[1]ได้ตั้งแต่เขาประสบความสำเร็จมีชื่อเสียงมา นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ลิ้มลองรสชาติของการถูกบีบให้ยอมจำนนและเป็นครั้งแรกที่มีคนมาวิจารณ์สถานะศาสดาจารย์ของหนึ่งในวิชาสายเสริมว่า‘นายมันมือไม่ถึง ถอยไปซะ’

        แต่มันเป็นเรื่องจริง จินตันเจินเหรินที่อยู่ตรงนี้ทุกคนไม่เคยใช้ยาเหลวมาก่อนสักคนเดียว!

        สมัยที่พวกเขาเริ่มฝึกตน ตอนที่ตบะเพิ่งอยู่ในขั้นเลี่ยนชี่อย่างน้อยพวกเขาคงสัมผัสกับโอสถวิเศษในราคาทั่วไปมากันแล้วไม่มากก็น้อยและโอสถวิเศษราคาทั่วไปนั้นเหนือกว่ายาเหลวหลายเท่าตัว จนยาเหลวไม่ใช่สิ่งที่จะเอาไปเปรียบเทียบกับโอสถวิเศษได้เพราะมันอยู่คนละชั้นกันอย่างลิบลับ! และยิ่งไปกว่านั้นเจินเหรินท่านนี้ยังเป็นผู้ที่ตระหนักถึงอิทธิฤทธิ์ของโอสถวิเศษเป็นอย่างดีเพราะโอสถวิเศษเพียงเม็ดเดียวทำให้เขาได้ขึ้นมานั่งบนบัลลังก์ของจินตันได้!

        และนี่ก็เป็นเหตุผลส่วนหนึ่งที่ทำให้เหล่าจินตันเจินเหรินสนใจงานประมูลครั้งนี้

        ใบหน้าของศาสดาจารย์อู่เว่ยเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด อยากตอบโต้แต่ทำไม่ได้ผ่านไปพักใหญ่จึงถอนหายใจเฮือกยาว พลันหันกลับไปมองที่โหลหยกในมือของสวีหยางอี้โค้งคำนับลงลึก และนั่งเข้าที่อย่างไม่พูดจา

        ได้เห็นศาสดาจารย์อู่เว่ยแห่งศาสตร์ยาเหลวผู้ยิ่งใหญ่นิ่งเงียบไม่พูดจา ผู้คนมากมายก็ยิ่งตระหนักถึงความยิ่งใหญ่ของการปรากฏตัวของศาสตร์หลอมโอสถ

        “ท้องฟ้าคงเปลี่ยนสีในเร็ววัน...” ผู้เฒ่าแก่หงำเหงือกคนหนึ่งหรี่ตาพูด“ศาสตร์หลอมโอสถปรากฏขึ้น ยาเหลวกับยาแคปซูลถึงคราต้องจบสิ้น พวกเราปฏิเสธคุณประโยชน์ของโอสถวิเศษต่อโลกผู้ฝึกตนไม่ได้ถ้าไม่ปรับตัวไปตามยุคสมัยที่เปลี่ยนไป... สุดท้ายจะถูกยุคสมัยใหม่เนรเทศออกไปเอง...”

        “หลังจากนี้อีกไม่นาน...เกรงว่าธุรกิจสร้างกำไรเป็นกอบเป็นกำอย่างยาเหลวและยาแคปซูลคงถูกลบเลือนไปจากหน้าประวัติศาสตร์แน่นอน...”ผู้ฝึกตนวัยรุ่นคนหนึ่งถอนหายใจเอ่ยอย่างสลด

        ฉากเมื่อครู่ หาได้เป็นการสาดน้ำเย็นใส่บรรยากาศในงานไม่แต่เป็นการสาดน้ำมันเชื้อเพลิงใส่เข้าไปเต็มๆ !

        บรรยากาศที่เรียบนิ่งคล้ายเมฆบางลมแผ่ว แท้จริงกลับร้อนระอุดั่งถ่านไฟแดงฉาน!

        “เรียนท่านอาวุโสเจินเหริน” ขณะนั้น เสียงของสวีหยางอี้เปล่งขึ้นเขาโค้งคำนับเอ่ย “ท่านอาวุโสไม่ต้องกังวลเพราะยังมีโอสถวิเศษชนิดยารองอีกหนึ่งเม็ดครับ”

        คำพูดเรียบง่ายนี้ทำให้หลายคนโล่งอก

        บรรยากาศเงียบลงไปหลายวินาที น้ำเสียงจากศาลาสีดำจึงดังขึ้นอีกครั้ง“ยารองเฉิงตัน... ไม่ได้ยินชื่อนี้มานานจริงๆ ...โอสถหลอมแกนพลังจินตันที่ฉันกินไปวันนี้ เป็นของยาช่วยจั่วตันเท่านั้น...ช่างเถอะ... ประมูลต่อเถอะ”

        ในเวลาไล่เลี่ยกัน!

        ศาสดาจารย์อู่เว่ยที่ดูเหมือนถอดใจไปก่อนหน้านี้เพียงเสี้ยวอึดใจภายในใจก็ลั่นกลองฮึดสู้อีกครั้ง ครั้งนี้เขาไม่สนใจสายตาเย้นหยันที่ล้อมรอบตัวไม่สนใจภาพลักษณ์ของตัวเอง ลุกขึ้นพรวดพราดตะเบ็งเสียงตะโกนอย่างเสียอาการ“หกหมื่น! หกหมื่นก้อนหินวิญญาณระดับกลาง!พร้อมตำราโอสถตั้งแต่ขั้นเลี่ยนชี่ระดับปลายถึงขั้นจินตันสิบตำรา!หากคนไหนมีตำราโอสถในมือมากกว่าฉัน! หรือล้ำค่าหายากกว่าฉัน! ฉันยอม!”

        สะเทือนอารมณ์!

        บทสนทนากับจินตันเมื่อครู่เสียดแทงใจศาสดาจารย์อู่เว่ยยิ่งนัก!

        ไม่ว่าอย่างไร โอสถวิเศษเม็ดนี้ เขาจะต้องได้ไปเท่านั้น!

        “เจ็ดหมื่น!” “เจ็ดหมื่น!”

        น้ำเสียงเขาเพิ่งสิ้นสุดลงได้ไม่นานน้ำเสียงสองเสียงจากอีกสองปากก็ดังลั่น

        “แก...” ศาสดาจารย์อู่เว่ยหันขวับไปทางต้นเสียงทันทีหนึ่งในนั้นเป็นคนสนิทที่คุ้นเคยยิ่งนัก!

        คนในสายชีพเดียวกัน ศาสดาจารย์จืออวี่จากเทียนเทียน!

        อีกคน... คือศาสดาจารย์ประดิษฐ์อาวุธ ศาสดาจารย์เกามู่หยา!

        ตะลึงอยู่หลายวินาที เขาก็เงยหน้าหัวเราะลั่น “ได้! ก็ดี!”

        เมื่อหัวเราะจนพอใจ ศาสดาจารย์อู่เว่ยก็มองทั้งสองคนด้วยสายตาลุ่มลึก“ถ้างั้น... พวกเรามาวัดกัน ศาสดาจารย์จากวิชาเวทสายเสริมอย่างพวกเราที่อยู่บนจุดสูงสุดของสายอาชีพนั้นๆใครจะสามารถเอาชนะใจปรมาจารย์โอสถท่านนี้ได้!”

        เนื่องจากตื่นเต้นและลุ้นระทึก ทำให้ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวอย่างประหลาด“หนึ่งในตำราโอสถที่ฉันมี ได้มาในวันที่ฉันบรรลุเป็นมหาปรมาจารย์ยาเหลวในช่วงที่เป็นผู้ฝึกตนขั้นจู้จีระดับตันฉันกับสหายสามสิบคนได้บุกเข้าไปที่วิหารสุสารวารี ลึกลงไปจากผิวน้ำทะเลสองพันสามร้อยเมตรมีตำหนักที่ทำจากทองสำริดทั้งหลังไม่มีร่องรอยสึกหรอแม้แต่น้อย”

        “ด้านในตำหนักมีโลงศพทองคำขนาดใหญ่สิบเมตรอยู่หนึ่งโลงเปิดออกมามีชุดโลงศพที่วางเรียงต่อกันอีกเก้าโลง และเมื่อเปิดชุดโลงศพทั้งเก้าสหายของฉันล้มตายหมดจนเหลือฉันเพียงคนเดียว สุดท้ายถึงได้ตำราโอสถมาหนึ่งฉบับ”

        เขาเลียลิ้มฝีปากตัวเอง มองสองคนที่เหลือ “ชื่อของตำราโอสถนั้นก็คือ...โอสถอี๋อิ่ง หรือโอสถหลอมวิญญาณ”

        ครั้นศาสดาจารย์อู่เว่ยพูดจบมวลพลังจิตทั้งสิบสองก้อนก็ถาโถมมาที่เขาทันที!

        หลอมวิญญาณ!

        ในโลกของผู้ฝึกตน หากบอกว่าหลอมการหลอมแกนพลังหรือสร้างฐานพลังเป็นความฝันสูงสุดของผู้ฝึกตนมากมายแต่สำหรับจินตันเจินเหรินผู้สูงส่งทั้งสิบสองท่านความฝันและความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวของพวกเขามีเพียงหนึ่งเดียว...

        หลอมวิญญาณเพื่อบรรลุขั้นหยวนอิง[2]!

        “หวืด ๆ ๆ ...” หมอกควันเอ่อทะลักออกมาจากศาลาสีส้ม นาทีนี้ หมอกสีเทาแผ่ปกคลุมรัศมีในอากาศหลายสิบเมตรแล้วอยู่ๆ ม่านหมอกก็ถูกแหวกออก ทันใดนั้นก็ปรากฏลูกตามีเส้นแตกแขนงทั่วเบ้าและรูม่านตาสีทองขึ้นมันกำลังจ้องมองศาสดาจารย์อู่เว่ยที่อยู่เบื้องล่างอย่างพินิจ

        ในเวลาเดียวกัน ศาลาสีเขียวก็มีน้ำใสพิสุทธิ์เอ่อออกมาปกคลุมทั่วทั้งหลังพร้อมกับดอกบัวขนาดหลายสิบเมตร และทันใดนั้นก็บานออกแตกเป็นกลีบดอกบัวขนาดหลายเมตรเก้ากลีบโดยมีผู้ฝึกตนขั้นจู้จีระดับสมบูรณ์นั่งอยู่เก้าคนตรงใจกลางที่เป็นเกสรพลันปรากฏกลุ่มแสงสีแดงเรืองรองคล้ายรูปร่างคนแล้วก็ลืมตาขึ้นมาฉับพลัน

        ณ ศาลาสีขาวคนยักษ์สูงสองเมตรสามสิบสี่กำลังสวาปามอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่สนใจบรรยากาศในงานแม้แต่น้อยแต่เมื่อคำว่า “โอสถหลอมวิญญาณ” ลอยเข้าหู เขาที่กำลังกัดน่องขาของสัตว์บางชนิดอยู่ก็หยุดชะงักลงพลันเช็ดมือตามตัวและเพ่งมองลงไปเบื้องล่างเป็นครั้งแรก

        ศาสดาจารย์อู่เว่ยเหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก พลังกดดันวิญญาณของเจินเหรินถาโถมเข้ามาอย่างจงใจราวกับสื่อถามเป็นนัยว่าสิ่งที่เขาพูดเมื่อครู่เชื่อถือได้แค่ไหน?

        เขากัดฟันพูดขึ้นต่อ “และ... ตำราโอสถฉบับนี้สามารถใช้ได้ตั้งแต่ขั้นจู้จีขึ้นไปเพียงแต่โอสถประสบความสำเร็จค่อนข้างต่ำ...”

        ไม่มีโครพูดแทรก แม้หลายคนอาจไม่เข้าใจขั้นหยวนอิงอย่างถ่องแท้แต่พลังกดดันวิญญาณของจินตันเจินเหรินได้อธิบายทั้งหมดแล้ว

        “จำคำพูดของนายเอาไว้ให้ดี” ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน เสียงสดใสของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นอย่างชัดแจ่มสายตาทุกคนพลันไปรวมไปที่จุดเดียว พร้อมกันนั้น ตัวแทนจาก CSIB ทุกคนต่างพากันโค้งคำนับกันพร้อมหน้า

        อั้นเซียงเจินเหริน!

        ผู้ฝึกตนผู้หญิงเพียงคนเดียวในเหล่าจินตันเจินเหรินทั้งสิบสองคน!ประมุขแห่ง CSIB!

        ศาสดาจารย์อู่เว่ยถอนหายใจเฮือกยาว จากนั้น...ก็มองไปหาคู่แข่งทั้งสองคนด้วยสายตาท้าทาย

        “บ้าจริง!” ในเวลาเดียวกันผู้นำตระกูลคนหนึ่งเจ็บใจจนแทบอยากตบหน้าตักตัวเองและก็ไม่กล้าทำลายความเงียบในตอนนี้ลง จึงได้แต่กำหมัดยึกยักอยู่ในอากาศลมหายใจอัดอั้นอยู่เต็มอก ใบหน้าแดงเรื่อ!

        “ท่านผู้นำ!” “เกิดอะไรขึ้นครับ?”

        “ตำราโอสถ!” ผู้นำตระกูลกัดฟันพูดขึ้นอย่างเจ็บใจ “ตำราโอสถ!!!”

        น้ำเสียงของเขาพร่าสั่น!

        เพียงแค่ประโยคเดียวทำเอาทุกคนในงานอึ้งค้างทันทีใบหน้าฉายแววเจ็บใจออกมาตามๆ กัน!

        ใช่แล้ว... ตำราโอสถเชียวนะ!

        แต่ไม่มีใครกล้าพูดประโยคนี้ออกไป

        “สิ่งของอย่างตำราโอสถ... เมื่อวานจะเป็นเพียงสมบัติล้ำค่าคู่ควรแก่การเก็บสะสมเท่านั้นแต่ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป มันจะกลายเป็นสมบัติล้ำค่าประเมินค่าไม่ได้!”ผู้ฝึกตนข้างๆ กัดฟันพูด “ลืมไปเลย! ทำไมถึงลืมคิดเรื่องนี้!”

        “ไม่มีใครคาดคิดว่าศาสตร์หลอมโอสถจะปรากฏขึ้นอีกครั้ง!จึงไม่มีใครเตรียมตำราโอสถมาเป็นข้อต่อรอง!” ผู้ฝึกตนอีกคนคิดได้เช่นนี้ก็รีบยืนขึ้นออกคำสั่ง “จงตรวบสอบดูว่ามีตำราโอสถโบราณในตระกูลของพวกเราหรือไม่!เดี๋ยวนี้!”

        นี่...เป็นเพียงโอกาสเดียวที่จะสามารถดึงความสนใจของปรมาจารย์โอสถเพียงหนึ่งเดียวท่านนั้นได้!

        ศาสดาจารย์จืออวี่กับเกามู่หยาสีหน้าตึงเครียดลงทันที เขาคิดไม่ถึงว่าศาสดาจารย์อู่เว่ยจะงัดไม้เด็ดออกมาทันทีแบบนี้!

        เงียบลงไปพักใหญ่ ในที่สุดดวงตาของศาสดาจารย์จืออวี่ก็วาวประกายขึ้นพร้อมกับพูดกับสวีหยางอี้บนเวที “สหายสวี ฉันรบกวนฝากข้อความไว้ด้วย”

        “เชิญครับ” สวีหยางอี้ไม่แสดงท่าทีตื่นเต้นดีใจออกมาแม้แต่น้อยเขาเพียงประสานมือ

        “ฝากเรียนไปถึงท่านปรมาจารย์โอสถ...ท่านคงรู้จักภูตวิญญาณโอสถว่าคืออะไร...”

        สวีหยางอี้ที่ก้มหน้าอยู่เผลอเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นเต้นทว่าก็รีบปรับสีหน้าเป็นปกติชนิดที่ไม่มีใครทันสังเกตเห็น

        ภูตวิญญาณโอสถ... ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะรู้จักภูตวิญญาณโอสถด้วย!

        เป็นเพราะตัวเขาสยบภูตวิญญาณโอสถได้จึงได้รู้เรื่องนี้...แต่นี่ยังไม่สำคัญเท่า... หรือว่า...ตำราโอสถของศาสดาจารย์จืออวี่มีบางอย่างเกี่ยวข้องกับภูตวิญญาณโอสถ?

        “สิ่งที่ฉันมีไม่ใช่ตำราโอสถแต่เป็นวิชาเวทที่เป็นประโยชน์ต่อปรมาจารย์โอสถยิ่งนัก วิชาเวทนี้มีชื่อว่า...เวทปลุกภูตวิญญาณ”

        “วิชาเวทนี้ ฉันได้มาจากคัมภีร์โบราณม้วนหนึ่งมันสามารถเรียกปลุกภูตวิญญาณโอสถตั้งแต่ขั้นจู้จีขึ้นไปได้”ศาสดาจารย์จืออวี่มองสวีหยางอี้ด้วยสายตาลุ่มลึก “ไม่รู้เมื่อไหร่กว่าท่านปรมาจารย์โอสถจะได้ใช้ตำราโอสถหลอมวิญญาณ แต่วิชาเวทนี้ สามารถใช้ได้ตั้งโอสถขั้นจู้จีขึ้นไปและฉันยังมีตำราโอสถขั้นจู้จีมอบให้อีกสามตำรา!”

        ศาสดาจารย์อู่เว่ยมองศาสดาจารย์จืออวี่อย่างตกตะลึงเขาคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะมีไม้เด็ดซ่อนอยู่เช่นกันวิชาเวทนี้เป็นประโยชน์ต่อปรมาจารย์โอสถพอๆ กับตำราโอสถของตัวเองเลย!

        แถมยังใช้ได้เร็วกว่าด้วย!

        จริงอยู่ที่โอสถหลอมวิญญาณของตัวเองมีประโยชน์อันใหญ่หลวงเหมือนกันแต่ต้องใช้กับผู้ฝึกตนขั้นจินตันจึงจะเห็นผล...สำหรับปรมาจารย์โอสถมือใหม่ที่ยังหลอมไปแค่โอสถวิเศษขั้นเลี่ยนชี่ก้าวต่อไปของเขาก็ต้องเป็นขั้นจู้จีไปโดยปริยาย!ดังนั้นวิชาเวทปลุกภูตวิญญาณอีกฝ่ายจึงได้เปรียบกว่าโอสถหลอมวิญญาณของเขาในแง่ของเวลาการใช้!

        เกามู่หยาเงียบลงไปสักพัก และแล้วก็เอ่ยปากพูดขึ้น“โครงอาวุธเวทมนตร์ตั้งต้นระดับ A หนึ่งชิ้นพร้อมกับเจ็ดหมื่นก้อนหินวิญญาณระดับกลาง”

        ตอนนี้ ทุกคนหุบปากเงียบกริบ

        เห็นได้อย่างชัดเจนพวกเขาไม่มีทางสู้ข้อเสนอของศาสดาจารย์อู่เว่ยและศาสดาจารย์จืออวี่ได้เลย!

        มีเพียงคนในแวดวงเดียวกันเท่านั้นที่รู้ว่าสิ่งไหนพอหักล้างกันได้!

        งานประมูลครั้งนี้ ได้กำหนดคู่แข่งการประมูลเอาไว้ตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มงานแล้ว

        ไป๋เสออึ้งไปเลย อึ้งแล้วอึ้งอีก อึ้งไปแล้วไม่รู้กี่รอบ

        เขาไม่สามารถประเมินราคาของสิ่งที่คนเหล่านี้เสนอขึ้นมาได้แล้ว!

        หลังจากพรุ่งนี้เป็นต้นไป...เกรงว่าราคาของตำราโอสถโบราณคงพุ่งสูงขึ้นหลายเท่าอย่างแน่นอน!

        แทบไม่อยากนึกถึงตัวเลขของราคาตำราโอสถหลอมวิญญาณหนึ่งตำรา!ส่วนราคาของเวทปลุกภูตวิญญาณ อันนี้จะประเมินราคาอย่างไรในเมื่อตัวไป๋เสอเองยังไม่เคยได้ยินชื่อของมันมาก่อน!

        “สหาย...” เขาส่งสายตาเป็นเชิงถามสวีหยางอี้ว่าจะเอายังไง

        ตอนนี้ สวีหยางอี้ก็รู้สึกลำบากใจเช่นกัน

        เพราะเขาต้องการทั้งสองอย่างนี้! แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้! ส่วนโครงอาวุธเวทมนตร์ตั้งต้นนั้นตัดออกไปก่อนได้เลย!

        และถ้าตอนนี้ เขาตัดสินเลือกขึ้นมา เช่นนั้นทุกคนในที่แห่งนี้อาจสงสัยได้ว่าตัวเขาคือปรมาจารย์โอสถคนนั้น!

        เพราะเขาจะตัดสินใจแทนปรมาจารย์โอถคนนั้นได้อย่างไร?

        ปลา[3]เขาก็ต้องการ อุ้งตีนหมี เขาก็อยากได้

        ห้ามลังเลนานเกินไป!

        แววตาสวีหยางอี้ไหวกระเพื่อมเล็กน้อยจากนั้นก็ประสานมือเอ่ย“ขอท่านอาวุโสทั้งสองอยู่ต่อหลังเลิกงานประมูล เพื่อตกลงเจรจาถึงเงื่อนไขการประมูลตอนนี้ผมไม่สามารถให้คำตอบและตัดสินใจแทนท่านปรมาจารย์โอสถได้”

        คำตอบนี้ แขกในงานประมูลก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน

        สิ่งของที่ทั้งสองฝ่ายเสนอขึ้นมาไม่อาจประเมินราคาได้ตอนนี้ตัวสวีหยางอี้มีตบะอยู่แค่ขั้นเลี่ยนชี่ระดับกลางแต่หากวันข้างหน้าเขามีโอกาสหลอมวิญญาณเพื่อบรรลุขั้นหยวนอิงขึ้นมาจริงๆ ล่ะ?

        วันนั้นตัวเองจะเป็นเหมือนเหล่าจินตันเจินเหรินที่นั่งค้ำจุนบัลลังก์มาเป็นร้อยๆปีแบบนี้ไหมนะ?

        และเวทปลุกภูตวิญญาณ เขาต้องการมันตอนนี้!

        “ความสำเร็จมักมาจากรายละเอียดเล็กๆ ...” นาทีนี้ เขาตัดสินใจขึ้นมาแล้ว“หากไม่มีวาสนาชี้ทางปรากฏต่อหน้า ผมก็คงได้แค่หน้าระวังหลังระแวง[4]!”

        ไม่มีใครพูดถึงเกามู่หยาเลยแม้ว่าโครงอาวุธเวทมนตร์ตั้งต้นที่เขาเสนอขึ้นจะล้ำค่าก็ตามแต่เทียบไม่ได้กับสองคนที่เหลือ

        เกามู่หยาก็รู้ตัว จึงได้แต่ถอนหายใจและนั่งลงอย่างเงียบๆ

        ศาสดาจารย์จืออวี่กับศาสดาจารย์อู่เว่ยมองตากัน ก่อนแค่นเสียงหึในลำคอพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมายและนั่งลงอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

        “เป็นอันสิ้นสุดลงแต่เพียงเท่านั้นการประมูลโอสถวิเศษห้าเม็ดแรกเสร็จสิ้นแล้ว” เสียงของไป๋เสอดังขึ้นอย่างถูกจังหวะ“ต่อจากนี้ไป ได้โปรดรอสักครู่ หลังจากนี้ยี่สิบนาที จะทำการเปิดประมูลโอสถวิเศษห้าเม็ดสุดท้าย”

--------------------------------------------------------------------------------

[1] เรียกลมเรียกฝนหมายถึงสามารถครอบงำสิ่งธรรมชาติได้ 

[2] ขั้นหยวนอิง ตามความเชื่อของลิทธิเต๋าหลังจากหลอมแกนพลังหรือผลึกพลังเพื่อบรรลุขั้นจินตันได้สำเร็จมีผลึกพลังภายในร่างกายตัวเองแล้ว จากนั้นก็คือการขัดเกลาและบำเพ็ญวิญญาณของตัวเองสามารถถอดจิตวิญญาณออกจากกายสังขารตัวเองได้ บ้างบอกว่าขั้นนี้มีรูปวิญญาณบ้างบอกว่าในขั้นนี้ไร้สภาพและรูปวิญญาณ เป็นเพียงกลุ่มพลังงานเท่านั้น

[3] ปลาและอุ้งตีนหมีเป็นคำที่มีจากสำนวนคำพูดของเล่าจื่อที่ว่า “ปลาและอุ้งตีนหมีได้มาพร้อมกันไม่ได้”หมายถึง เรื่องดีๆ สองสิ่งไม่สามารถเกิดขึ้นพร้อมกันได้ง่ายๆซึ่งปลากับอุ้งตีนหมีคือของมีค่าสำหรับคนจีนในสมัยก่อน

[4] หน้าระวังหลังระแวงหมายถึงเต็มไปด้วยความวิตกกังวล ระมัดระวังจนเกินไป