บทที่ 25 ทุกวันเหมือนเปิดกล่องสุ่มเลย
แม่ของกู้เหลียนโวย "คนพวกนี้ปากร้ายกันจัง แถมยังเป็ยุวปัญญาชนทั้งนั้น!"
เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้าเห็นด้วย "บางคนก็ใจร้ายโดยสันดาน เห็นคนอื่นดีกว่าตัวเองไม่ได้"
จ้าวเหวินแค่นเสียง "พวกเราเตือนเธอไว้แล้วนะ อย่าได้อดตายตอนหน้าหนาวล่ะ ไปกันเถอะ!" พูดจบ เหล่ายุวปัญญาชนสาวก็เดินดุ่มๆ มุ่งหน้าไปยังกองพลผลิต
แม่ของกู้เหลียนต้มข้าวโพดสองฝักกับข้าวต้มมันหวานหนึ่งถ้วยทิ้งไว้ แต่พอกลับมาบ้านก็พบว่าข้าวโพดกับข้าวต้มในหม้อหายเกลี้ยง ทำเอาแม่ของกู้เหลียนเจ็บจี๊ดที่อก
"สะใภ้ใหญ่ ข้าวโพดกับข้าวต้มมันหวานในหม้อหายไปไหน? แม่ไม่ได้บอกเหรอว่ากู้เหลียนจะกลับมากินข้าวเช้า?"
เสียงของซีเสี่ยวเฟิ่งดังมาจากในห้อง "ฉันกินไม่อิ่ม ก็เลยกินเพิ่ม ฉันไม่รู้ว่าแม่เก็บไว้ให้พี่สามี คราวหลังถ้าแม่จะเก็บไว้ให้ใคร ก็บอกฉันไว้ก่อนสิคะ!"
แม่ของกู้เหลียนโกรธจนแทบอยากจะเขวี้ยงหม้อใส่หัวลูกสะใภ้ เสิ่นตัวอวี๋รีบดึงไว้
"คุณป้า หนูกลับไปกินที่บ้านก็ได้ค่ะ แล้วเที่ยงนี้ป้าก็ไม่ต้องกลับมากินข้าวที่บ้านนะคะ เราไปกันเถอะ…"
แม่ของกู้เหลียนครุ่นคิด แล้วตบขาฉาด "จริงด้วย! ฉันจะกลับไปทนดูหน้าหล่อนทำไม?"
ซีเสี่ยวเฟิ่งทั้งี้เีทั้งตะกละ วันๆ เอาแต่บ่นว่าไม่สบาย ไม่ยอมไปทำงานที่กองผลิต
ทำเป็แกล้งป่วยอยู่ในบ้าน แม่ของกู้เหลียนก็รำคาญท่าทางเสแสร้งของหล่อนเต็มที
แม่ของกู้เหลียนถูกเสิ่นตัวอวี๋พาตัวกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี พอกลับมาถึงบ้าน เธอก็จัดแจงทำบะหมี่ชามโตให้เสิ่นตัวอวี๋ แถมยังใจป้ำใส่ไข่ลวกให้อีกหนึ่งฟอง
เสิ่นตัวอวี๋หิวจนตาลาย กำลังจะลงมือกิน ก็เห็นกู้เหลียนเดินเข้ามา เขามองชามบะหมี่ชามโตของเสิ่นตัวอวี๋แล้วถาม "แม่ แล้วผมจะกินอะไรล่ะ?"
"แกเหรอ? นู่นไง มีบะหมี่อยู่นั่น ทำกินเองสิ!"
กู้เหลียนถึงกับไปไม่เป็ แวบหนึ่งเขาอดคิดไม่ได้ว่าเสิ่นตัวอวี๋นี่แหละถึงจะเป็ลูกแท้ๆ ของแม่เขา
แม่ของกู้เหลียนถาม "ไปเก็บสมุนไพรได้เงินมาไหม? ได้เท่าไหร่?"
กู้เหลียน "อืม" รับคำเบาๆ แล้วควักเงินออกมา แม่ของกู้เหลียนเห็นเงินแปดหยวนก็ตาโต เท่านี้รวมๆ กันก็ได้ห้าสิบกว่าหยวนแล้ว
เธอยิ้ม "ตัวอวี๋นี่เก่งจริงๆ เลยน้า แกน่ะต้องเรียนรู้จากเธอให้เยอะๆ นะ จะได้เก็บเงินไว้ขอสาวแต่งงาน"
กู้เหลียนก้มหน้างุดกินบะหมี่ พอกินเสร็จก็ล้างชามแล้วเผ่นแน่บ จริงๆ แล้วเขาเขินจนหูแดงไปหมด
คนเป็แม่จะดูไม่ออกได้ยังไงว่าลูกชายคิดอะไรอยู่ แต่เสิ่นตัวอวี๋เป็สาวเมืองหลวง แถมยังเป็ยุวปัญญาชนสาว คงไม่มีทางอยากลงหลักปักฐานอยู่ในชนบทแบบนี้หรอก
ส่วนใหญ่แล้วเหล่ายุวปัญญาชนก็แต่งงานกันเอง แม่ของกู้เหลียนมองเสิ่นตัวอวี๋ที่กำลังแปรรูปสมุนไพร
"ตัวอวี๋ ป้าถามหน่อยนะ เธอคิดไว้บ้างไหมว่าอยากได้แฟนแบบไหน?"
เสิ่นตัวอวี๋ครุ่นคิด "ฉันเพิ่งสิบหกเองค่ะ ยังเด็กอยู่เลย กะว่าจะคิดเื่นี้ตอนอายุยี่สิบห้า"
"หา? ยี่สิบห้า? สาวๆ ที่ไหนเขาจะแต่งงานกันตอนอายุยี่สิบห้า" ผู้หญิงในยุค 70 มักแต่งงานกันเร็ว บางคนสิบห้าก็แต่งงานแล้ว อายุสิบแปดก็ถือว่าขึ้นคาน
เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้า "ฉันยังอยากกลับไปเรียนหนังสือค่ะ เรียนจบก็คงยี่สิบกว่าๆ แล้ว"
"เรียนหนังสือ?" แม่ของกู้เหลียนคิดคำนวณในใจ กู้เหลียนลูกชายเธออายุมากกว่าเสิ่นตัวอวี๋สองปี งั้นก็ต้องรอจนอายุยี่สิบเจ็ดถึงจะ...
เพ้อเจ้ออะไรของฉันเนี่ย?
เสิ่นตัวอวี๋จัดการสมุนไพรเสร็จ ก็ทนไม่ไหว ขอตัวไปนอนพัก เมื่อคืนอดหลับอดนอนจับงูทั้งคืน
พอเธอตื่นขึ้นมา ทั้งหมู่บ้านก็แทบแตกตื่น แม่ของกู้ตงเทียนไปมีเื่ตบตีกับชาวบ้าน
ก็เพราะเธอไปคุยโวโอ้อวด เื่ที่หาเงินได้หลายสิบหยวนภายในไม่กี่วัน ชาวบ้านเลยหาว่าเธอโม้ ทำเอาเธอปรี๊ดแตก ควักเงินออกมาโชว์
บ้านกู้ตงเทียนมีลูกแปดคน ลูกชายคนโต คนรอง และคนที่สามอายุก็ยี่สิบกว่าแล้ว แต่ก็ยังไม่มีสาวคนไหนยอมแต่งเข้าบ้าน
ใครจะอยากแต่งเข้าบ้านที่ยากจนที่สุดในหมู่บ้านกันเล่า
แต่พอลูกชายเธอไปเก็บสมุนไพรกับเสิ่นตัวอวี๋ได้ไม่กี่วัน ก็หาเงินได้หลายสิบหยวน ทำเอาหลายคนตาร้อนผ่าว
เสิ่นตัวอวี๋ยืดเส้นยืดสาย เตรียมตัวจะไปงมหอยที่ริมแม่น้ำ จะได้เอามาผัดเผ็ดๆ กินให้อร่อย
"ยุวปัญญาชนเสิ่น มาทำอะไรตรงนี้เหรอ" ป้าขี้เม้าท์ประจำหมู่บ้านวิ่งแจ้นเข้ามา "จะไปตักน้ำเหรอ? ให้ฉันช่วยไหม..."
เสิ่นตัวอวี๋มองตะกร้าหวายในมือ ใครเขาจะใช้ตะกร้าหวายตักน้ำกัน?
"มีอะไรรึเปล่าคะ?" เสิ่นตัวอวี๋ถามอย่างระอา
ป้าขี้เม้าท์กลืนน้ำลาย "แม่ของกู้ตงเทียนบอกว่าพวกเธอหาเงินได้หลายสิบหยวนภายในไม่กี่วัน จริงเหรอ?"
แม่ของกู้ตงเทียนเป็พวกปากมาก ตอนนี้ข่าวคงกระจายไปทั่วหมู่บ้านแล้ว
เหล่าแม่บ้านในหมู่บ้านกรูกันมาหาเสิ่นตัวอวี๋ พวกเธอมองเธอด้วยแววตาเป็ประกาย ราวกับมองเห็นเทพเ้าแห่งโชคลาภ
"ยุวปัญญาชนเสิ่น ได้ยินว่าเก็บสมุนไพรไม่กี่วันก็ได้หลายสิบหยวน จริงเหรอ?"
"ให้ลูกชายฉันไปเก็บสมุนไพรด้วยคนสิ บ้านฉันจนมาก จะไม่มีข้าวกินแล้ว"
"ฉันก็อยากไปเก็บสมุนไพรบนเขาด้วย..."
เสิ่นตัวอวี๋เริ่มปวดหัว เธอมองไปรอบๆ เห็นชาวบ้านสิบกว่าคนมุงดูเธอ
"ใจเย็นๆ กันก่อนนะคะ พูดทีละคน เก็บสมุนไพรจะได้เงินเยอะขนาดนั้นได้ยังไงคะ? พวกเราแค่โชคดี"
"แล้วเก็บสมุนไพรได้วันละเท่าไหร่ล่ะ?"
"ไม่กี่เหมา หรือไม่กี่หยวน แล้วแต่คุณภาพของสมุนไพรที่เก็บได้ค่ะ" เสิ่นตัวอวี๋ตอบอย่างใจเย็น
พอได้ยินว่าวันหนึ่งได้แค่ไม่กี่เหมาหรือไม่กี่หยวน หลายคนก็เริ่มหน้าเสีย "ฉันก็ว่าทำไมจะหาเงินได้ตั้งหลายสิบหยวน ช่างเถอะ ได้วันละไม่กี่เหมานี่มัน น้อยเกินไป"
"นั่นสิ กลับบ้านเถอะ!" หลายคนพากันกลับบ้าน เหลืออยู่แค่ห้าคน พวกเขามองเสิ่นตัวอวี๋ด้วยแววตาเว้าวอน
"ยุวปัญญาชนเสิ่น พวกเราอยากไปเก็บสมุนไพรกับคุณ รับพวกเราไปด้วยได้ไหม?"
เสิ่นตัวอวี๋รู้จักทั้งห้าคนนี้ พวกเขาเป็คนซื่อๆ ในหมู่บ้าน
เสิ่นตัวอวี๋ครุ่นคิด
"คนที่ฉัน้าต้องอดทน เราต้องเข้าป่าลึกบ่อยๆ มันอันตราย พวกคุณต้องคิดให้ดี
ถ้าคิดดีแล้วพรุ่งนี้เช้ามารอฉันที่หน้าบ้าน"
เช้าวันรุ่งขึ้น พอเปิดประตู ก็เห็นกู้ตงเทียนทำหน้าจ๋อย "พี่ตัวอวี๋ ผมขอโทษ ผมไม่น่าเอาเื่ของเราไปบอกแม่เลย"
เสิ่นตัวอวี๋ถอนหายใจ "คราวหลังก็คิดให้ดีๆ ก่อนพูด คิดว่าหาเงินได้เยอะแล้วเอาไปคุยโวโอ้อวดเป็เื่ดีเหรอ? ถ้าคนอื่นอิจฉา จนเราขึ้นเขาไม่ได้ขึ้นมาจะทำยังไง?"
กู้ตงเทียนพยักหน้ารับ "ต่อไปผมจะให้พี่ใหญ่เก็บเงินไว้ให้"
เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้า ชาวบ้านห้าคนเมื่อวานกลับไม่มาสักคน
กู้เหลียนถาม "มองอะไร? อยากรู้เหรอว่าทำไมพวกเขาไม่มา?"
เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้าทันที "ใช่ แปลกจัง"
กู้จิ่วหัวเราะคิกคัก "ก็เมื่อคืนนี้ พวกเราก็บอกไปแล้วว่าเกือบโดนงูกัด เกือบโดนเสือกินในป่า ใครเขาจะกล้าไปกับพวกเราอีกล่ะ"
ก็ได้ ทุกคนสะพายตะกร้าหวายขึ้นเขา เป็อีกวันที่แสนสนุก ไม่รู้ว่าวันนี้จะได้เจอของดีอะไรบนเขานะ
ทุกวันเหมือนได้เปิดกล่องสุ่มเลย ที่นี่นี่ช่างเป็ดินแดนแห่งขุมทรัพย์จริงๆ
54K
