บทที่ 21 แผนซ่อนรอยหลังคืนคู่
แสงแดดระยิบระยับยามเช้าสาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างไม้สักทองห้องนอนหลักชั้นบนของบ้านไม้สองชั้นหลังใหญ่ของผู้ใหญ่บ้าน ลำแสงสีทองค่อย ๆ ทาบทับทั่วห้องนอนกว้างขวางอันเคยอบอวลไปด้วยรสรักแสนร้อนแรงเมื่อคืน เจ๊ส้มขยับกายอวบอัดตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสลึมสลือทว่าในชั่วพริบตาถัดมาเธอกลับรู้สึกได้ถึงความปวดเมื่อยล้าสะโพกและเอวคอดกิ่วอย่างรุนแรง ความร้าวระบมแ่เบาแล่นพล่านลึกซึ้งตามเนื้อตัวและต้นขาเรียวอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนอันเป็ผลกระทบมาจากศึกรักการซ่อมบำรุงระบบไฟเชื่อมรักที่ตั้มจัดหนักถลุงแรงกายกวดขันอย่างหนาแน่นสองคืนติดต่อกันกับช่างไฟหนุ่มรุ่นลูก เจ๊ส้มพยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอนหนานุ่มพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องนอนหลักที่เงียบสงบ ไร้เงาร่างของตั้มผู้เปี่ยมเสน่ห์แล้ว ช่างหนุ่มผู้แสนดีลอบแต่งตัวและเก็บกระเป๋าเครื่องมือช่างใบหนักก้าวเดินเงียบเชียบเล็ดลอดออกจากบ้านพักไปั้แ่ก่อนแสงเงินแสงทองจะเริ่มจับขอบฟ้าเพื่อป้องกันหลีกเลี่ยงไม่ให้มีสายตาจับผิดของผู้ใดสังเกตเห็นการก้าวเดินออกจากบ้านของผู้ใหญ่บ้านในยามวิกาลอันเงียบสงัด
ทว่ายามเมื่อเจ๊ส้มก้มลงมองพื้นฟูกที่นอนหลักประดับเตียงไม้สักทองหลังใหญ่ หัวใจของคุณนายผู้ใหญ่บ้านก็พลันกระตุกรัวปลาบด้วยความตื่นตระหนกใรุนแรงจนความสะลึมสะลือมลายหายไปสิ้น บนผ้าปูที่นอนเนื้อดีปรากฏรอยเปียกชื้นเหนียวเหนอะเป็วงกว้างส่งกลิ่นอายรสรักแสนหวานอันยาวนานอบอวลคละคลุ้ง ร่องรอยหลักฐานการหลั่งน้ำรักพวยพุ่งเข้าสู่เต้ารับอุ่นชื้นชโลมเปียกชื้นที่ตั้มจัดเต็มฝากฝังไว้ในค่ำคืนที่ผ่านมาเด่นชัดเสียจนไม่อาจปฏิเสธได้ เจ๊ส้มหน้าร้อนผ่าวพลางคิดถึงความเสียวซ่านลึกซึ้งทว่าในหัวก็ตระหนักดีว่าหากผู้ใหญ่เฉลิมกลับมาเห็นรอยเปียกชื้นวงใหญ่เช่นนี้ความลับชู้รักต่างรุ่นที่แอบซ่อนไว้คงต้องแตกสลายทันที หญิงสาวใหญ่วัยสี่สิบแปดปีรีบขยับตัวลนลานก้าวลงจากเตียงจัดการดึงรูดผ้าปูที่นอน ปลอกหมอนหนุน และผ้าห่มทั้งหมดออกจากเตียงอย่างเร่งรีบที่สุดเท่าที่กำลังขาที่ยังสั่นระริกจะอำนวยได้ เธอหอบหิ้วกองผ้าเปื้อนรอยรักเปียกแฉะเ่าั้รีบก้าวเดินลงบันไดอย่างรวดเร็วตรงไปยังมุมเครื่องซักผ้าที่อยู่หลังบ้าน
เครื่องซักผ้าขนาดใหญ่เริ่มทำงานส่งเสียงหมุนวนดังกึกกักสม่ำเสมอ เจ๊ส้มเทน้ำยาซักผ้าสูตรเข้มข้นกลิ่นหอมฟุ้งลงไปในช่องใส่อย่างรวดเร็วเพื่อช่วยชะล้างคราบสกปรกเหนียวเหนอะและกลบกลิ่นสาบสาวชื้นแฉะของรักลับให้หมดสิ้นจากเนื้อผ้า จากนั้นเธอรีบก้าวเดินกลับขึ้นไปชั้นบนเปิดตู้เสื้อผ้าไม้สักหยิบผ้าปูที่นอนผืนใหม่สีขาวสะอาดตามาจัดการขึงตรึงปูเตียงปัดฝุ่นตบแต่งหมอนหนุนให้เข้าที่ดูเป็ปกติเรียบร้อยเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น เจ๊ส้มถอนหายใจยาวเหยียดสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ที่สั่นไหวก่อนจะก้าวลงมาช่วยเตรียมตากผ้าปูผืนเก่าที่ซักเสร็จหมาด ๆ ที่ราวตากผ้าไม้ไผ่บริเวณหลังบ้าน ยามเมื่อลมร้อนยามเช้าโชยพัดผ้าปูที่นอนบางเบาสะบัดพริ้ว เจ๊ส้มก็ลอบขยับสะโพกเบา ๆ รู้สึกเสียวแปลบปลาบเล็กน้อยที่ปากทางรักจากการครูดเน้นของปุ่มมุกสามเม็ดอันเขื่องยาวตึงเปรี๊ยะที่ยังคงฝังลึกในห้วงคำนึงจิตใจของหญิงสาวใหญ่
ในขณะที่นิ้วมือเรียวกำลังคีบหนีบผ้าปูที่นอนเข้ากับราวตากผ้า เสียงเครื่องยนต์รถกระบะประจำตำแหน่งของผู้ใหญ่บ้านก็แล่นเข้ามาจอดที่ลานดินหน้าบ้านอย่างกะทันหันเสียงดังกึกก้อง เจ๊ส้มตัวแข็งทื่อวาบหัวใจร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มทันทีด้วยความตระหนกใลนลาน เธอรีบปรับสีหน้าท่าทางข่มความตื่นตระหนกหวาดกลัวที่แล่นริกขึ้นมาในอกให้สงบนิ่งที่สุด พลางพยายามก้าวเดินออกไปต้อนรับสามีที่หน้าบ้านด้วยท่าทางปกติเหมือนแม่บ้านที่ดี เฉลิมเปิดประตูก้าวลงจากรถกระบะใบหน้าอิดโรยเล็กน้อยแต่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มกว้างขวางเมื่อเห็นภรรยายืนรออยู่ ชายวัยกลางคนหิ้วกระเป๋าเดินทางหนังสีดำก้าวเข้ามาสวมกอดเจ๊ส้มแ่าทันทีทำเอาเจ๊ส้มลอบสะดุ้งแ่เบาเนื่องจากร่างกาย่เอวคอดยังคงขัดยอกและปวดเมื่อยล้าจากการขยับซอยสะโพกบดบี้กับแก่นกายใหญ่ขรุขระของช่างตั้มอย่างรุนแรงหน่วงเน้นเมื่อคืนที่ผ่านมา
“คิดถึงจังเลยส้มเอ้ย ประชุมราชการและสัมมนาที่ตัวเมืองเสร็จเร็วกว่ากำหนดตั้งครึ่งวัน ปลัดอำเภอเลยอนุญาตให้ผู้ปกครองท้องที่เดินทางกลับมาก่อนได้ ฉันรีบบึ่งรถกลับมาหาแกทันทีเลยเนี่ย นึกว่าจะยังนอนหลับอุตุอยู่เสียอีก ทำไมวันนี้ขยันตื่นแต่เช้ามาซักผ้าซักผ่อนผ้าปูผืนใหญ่ขนาดนี้ล่ะ” เฉลิมพูดพลางยิ้มแย้มโน้มใบหน้าซุกไซ้แก้มของภรรยาอย่างรักใคร่ เจ๊ส้มพยายามกลบเกลื่อนความระบมปวดเมื่อยล้าในกายพลางเอ่ยตอบเสียงหวานปกติ “ก็เห็นแดดมันดีน่ะจ้ะพี่เฉลิม อีกอย่างนอนไม่ค่อยหลับเพราะไม่มีพี่นอนเบียดด้วยเลยลุกขึ้นมาซักผ้าห่มซักผ้าปูที่นอนเสียใหม่ บ้านช่องจะได้สะอาดสะอ้านสะดุดตาตอนพี่กลับมาไงจ๊ะ” เฉลิมหัวเราะร่าชอบใจกอดเอวคอดของเจ๊ส้มก้าวเดินพากันขยับตัวเข้ามาภายในห้องโถงกว้างชั้นล่างอันเงียบสงบซึ่งพัดลมตั้งพื้นยังคงส่ายโชยลมเย็นฉ่ำระลอกสม่ำเสมอ
ผู้ใหญ่เฉลิมกวาดสายตามองไปรอบห้องโถงชั้นล่างที่เพิ่งผ่านศึกรักบนโซฟาไม้สักตัวยาวขัดเงา ชายวัยกลางคนพยักหน้าด้วยความปีติสุขอย่างยิ่งพลางเอ่ยปากชมเปรียบเปรยเสียงดัง “ส้มเอ้ย ั้แ่ให้ช่างตั้มหนุ่ม อบต. เข้ามาช่วยตรวจสอบระบบไฟและขันกวดสายไฟเต้ารับในบ้านเราเนี่ย บ้านช่องมันสว่างไสวดีเหลือเกินนะ ไม่มีประกายไฟตกไฟดับกวนใจเหมือนเมื่อก่อนเลย ช่างไฟคนนี้มันมีฝีมือขันกวดสลักเชื่อมสายไฟได้แ่าดีจริง ๆ บริการดีกวดขันระบบไฟจนไฟเดินสะดวกไม่มีกระแสไฟรั่วไหลรอดไปข้างนอกเลยล่ะ แกเองก็พลอยสบายไปด้วยใช่ไหมล่ะที่ไฟในบ้านไม่กะพริบดับมืดบ่อย ๆ เหมือนเก่า” เจ๊ส้มหน้าแดงระเรื่อวูบวาบในอกเมื่อได้ยินคำพูดเปรียบเปรยสองแง่สามง่ามของสามีที่เอ่ยชมความแ่าของการกวดขันเต้าเสียบจากช่างตั้มตรงประเด็นจนน่าหวาดเสียวลนลาน เธอได้แต่เออออพยักหน้ารับอย่างแห้งแล้งใจสั่นสะท้านพยายามทำสีหน้าปกติที่สุด
ยามเมื่อเฉลิมขอตัวเดินขึ้นบันไดไม้สักไปยังห้องน้ำชั้นบนเพื่อล้างหน้าล้างตาเตรียมตัวพักผ่อนและจัดเก็บสัมภาระ เจ๊ส้มยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถงพลางถอนหายใจพ่นลมปากระงับความเครียดทว่าความโล่งใจกลับคงอยู่ได้เพียงไม่นาน เสียงฝีเท้าเดินย่ำหน้าบ้านดังขึ้น เจ๊ส้มหันมองด้วยความหวาดระแวงและพบกับใบหน้าแห้งเหี่ยวประดับรอยยิ้มเ้าเล่ห์ของป้าเลี่ยม เพื่อนบ้านวัยทองจอมสอดรู้สอดเห็นก้าวเท้าถือจานใส่ขนมถ้วยฟูหลากสีเข้ามาในบ้านอย่างไม่เกรงใจ ความเงียบงันปกคลุมทันทีเมื่อป้าเลี่ยมกวาดสายตาคมกริบประดุจเข็มจ้องมองเจ๊ส้มั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้า สายตาของป้าเลี่ยมเพ่งมองรอยคล้ำจาง ๆ ที่ซอกคอและกลิ่นแป้งมะลิผสมสบู่ซักผ้าปนกลิ่นเหงื่อจาง ๆ บนตัวคุณนายผู้ใหญ่บ้านอย่างมีเงื่อนงำก่อนจะแสยะยิ้มบางด้วยแววตาหยั่งเชิง
“อ้าว เจ๊ส้ม ผู้ใหญ่เฉลิมกลับมาบ้านแล้วเร็วกว่ากำหนดสัมมนารึจ๊ะ ฉันเห็นรถจอดอยู่หน้าบ้านพอดีเลยเอาขนมถ้วยฟูนึ่งร้อน ๆ มาฝากต้อนรับเสียหน่อย” ป้าเลี่ยมเอ่ยเสียงแหลมส่งจานขนมให้เจ๊ส้มรับไว้ เจ๊ส้มฝืนยิ้มเอ่ยขอบคุณแ่เบาทว่าป้าเลี่ยมกลับยังไม่ยอมก้าวเดินกลับบ้านไป หญิงชราขยับตัวชะเง้อคอมองไปทางราวตากผ้าหลังบ้านพลางเอ่ยปากทักลอย ๆ ด้วยน้ำเสียงมีเลศนัยชวนสะดุ้ง “เจ๊ส้มขยันซักผ้าปูผืนใหญ่แต่เช้าเชียวรึจ๊ะ ผ้าผืนนั้นมันเปื้อนรอยอะไรวงใหญ่ขนาดนั้นล่ะ แดดยังไม่ทันออกดีก็รีบซักรีบตากเสียแล้ว แถมนอนไม่หลับซักผ้าผ่อนแต่เช้าคงจะล้าเพลียแย่เลยนะจ๊ะ” เจ๊ส้มใจร่วงหล่นยวบพยายามขยับตัวบดบังสายตาป้าเลี่ยมพลางเอ่ยตัดบทน้ำเสียงเรียบ “ก็แค่คราบต้มจืดหรือคราบน้ำหกใส่เลอะเทอะเฉย ๆ จ้ะป้าเลี่ยม ไม่มีอะไรแปลกหรอกจ้ะ”
ป้าเลี่ยมแสยะยิ้มกว้างขึ้นพลางสาวเท้าก้าวเข้าประชิดแกล้งเอ่ยถามเบา ๆ พอให้ได้ยินสองคนในระยะประชิด “แต่น่าแปลกนะเจ๊ เมื่อคืนนี้่หลังเที่ยงคืนที่ไฟถนนดับมืดสนิท แต่ฉันนอนไม่ค่อยหลับเพราะอากาศมันอบอ้าว เลยลุกออกไปดูเล้าไก่หลังบ้าน พลันได้ยินเสียงเตียงไม้สักทองและบันไดบ้านผู้ใหญ่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดลั่นดังแว่วมาถึงข้างบ้านตั้งหลายรอบ เสียงเตียงโยกดังถี่กระทบเนื้อไม้สนั่นสะท้อนปนเสียงครางกระเส่าแ่เบาเหมือนคนเหนื่อยหอบจนฉันนึกว่าผู้ใหญ่เฉลิมแอบกลับบ้านมาร่วมรักกับเมียแต่ดึกดื่นเสียอีก หรือว่ามีโจรขโมยหนุ่มแน่นแอบลอบขึ้นบ้านผู้ใหญ่มาลักขโมยกระชับระบบของรักส่วนตัวของคุณนายผู้ใหญ่บ้านล่ะเจ๊ส้ม ส้มว่ามันน่าสงสัยไหมล่ะจ๊ะ” คำพูดแทงใจดำอย่างจังของป้าเลี่ยมส่งผลให้เจ๊ส้มหน้าซีดเผือดเย็นะเื เหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมชโลมเต็มแผ่นหลังอวบอัดภายใต้ชุดนอนบางเบา หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบหยุดเต้นด้วยความหวาดกลัวขีดสุดว่าความสัมพันธ์ลับระหว่างเธอกับตั้มช่างไฟ อบต. กำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าสามีที่กำลังก้าวเดินลงบันไดมาในอีกไม่ช้า เจ๊ส้มยืนนิ่งแข็งทื่อราวก้อนหินในใจสวดอ้อนวอนไม่ให้เฉลิมได้ยินบทสนทนาอันน่าพิศวงนี้
--- (โปรดติดตามตอนต่อไป) ---
4K
