บทที่ 1 ที่แท้ข้าก็ไม่ใช่คน!
พายุหิมะปกคลุมเมืองหลวงมาได้สามวันแล้วท้องฟ้ามืดมัวเป็สีเทาหม่น ละอองสีขาวโปรยปรายไม่ขาดสายจวนแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดินปิดหน้าต่างของเรือนทุกหลังจนแน่นเหล่าเ้านายนั่งอยู่บนที่นอน ห่อหุ้มกายด้วยเสื้อผ้าที่สามารถกันความหนาวได้ดีที่สุดคลุมทับด้วยผ้านวมหน้า กกกอดเตาอุ่นเล็กๆเอาไว้ในอ้อมอกในห้องจุดเตาฟืนเล็กๆเอาไว้เพื่อเพิ่มความอบอุ่นบ่าวไพร่ฝืนทนความหนาวคอยดูแลไม่ให้ไฟในเตามอดดับแม้แต่ท่านแม่ทัพผู้แข็งแกร่งเองก็ยังไม่ย่างกรายออกจากจวน
ขณะที่ทุกคนพากันหนาวจนแทบไม่อยากขยับกายอวิ๋นเหลียนกลับกำลังนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียงด้วยสภาพเหงื่อออกจนชุ่มแผ่นหลังเด็กสาวรวบผมยาวทั้งหมดขึ้นสูงแล้วใช้ปิ่นปักเอาไว้อย่างดีใบหน้างดงามมีเืฝาดและมีหยดเหงื่อเกาะพราวเหนือศีรษะ นางสวมเพียงชุดนอนธรรมดาที่ดูบางเบาบางครั้งยังพลิกกายไปมาด้วยความไม่สบายตัว
“คุณหนูรองนี่จะว่าโชคร้ายหรือโชคดีกันแน่นะ”ในห้องด้านข้างบ่าวที่นั่งสุมกองรวมกันเพราะหาไออุ่นหน้าเตาเล็กๆอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเด็กสาวบนเตียงแล้วกระซิบกระซาบกัน
“อาการป่วยของนางแปลกประหลาดมาโดยตลอด วันดีคืนดีจู่ๆก็ร้อนรุ่มขึ้นมา นางบอกว่าในตัวเหมือนมีไฟเผา ดูสิอากาศหนาวเพียงนี้นางยังเหงื่อแตกพลั่กทั้งยังมีท่าทางร้อนเช่นนั้นอยู่เลย”
“ก็เพราะมีอาการเช่นนั้นอย่างไรเล่าฮูหยินถึงไม่กล้าไม่นางหมั้นหมายทั้งๆที่อายุสิบสี่ปีแล้วอาการป่วยพิสดารเช่นนี้แม้แต่หมอหลวงยังจนปัญญาแม้แต่ฮ่องเต้ก็ยังสนพระทัยจนสั่งให้ไปตามหมอเทวดามาตรวจแต่ก็ไม่มีผู้ใดแก้ไขโรคนี้ให้นางได้สักคน”
“อย่างน้อยเหงื่อของนางก็ไม่เหม็นซ้ำยังมีกลิ่นหอม”สาวใช้ที่ปกติคอยปรนนิบัตินางเปลี่ยนเสื้อผ้ากระซิบด้วยท่าทางจนปัญญา“แต่ต่อให้เป็เช่นนั้นก็ยังยากจะแต่งออกอยู่ดีฮูหยินเคยบ่นว่ากลัวสามีจะรังเกียจที่นางมีเหงื่อออกตลอดเช่นนั้น”
อวิ๋นเหลียนที่นอนอยู่บนเตียงลอบกลอกตาไม่เข้าใจว่าคนเ่าั้จะกระซิบกระซาบกันทำไมในเมื่อนางย่อมได้ยินทุกอย่างเพราะห้องก็ห่างกันไม่มากซ้ำรอบด้านยังเงียบมากเพราะปิดหน้าต่างเอาไว้เสียสนิท
ที่จริงแล้วอย่าว่าแต่สามีในอนาคตเลยตัวนางเองยังรำคาญตัวเองจะแย่ ใครจะไปอยากมีเหงื่อออกเป็ระยะซ้ำอยู่ดีๆยังร้อนขึ้นมาเหมือนมีไฟลุกในร่างอีกหากแต่งออกไปแล้วนางใส่เอี๊ยมกับกางเกงบางเดินไปเดินมาในห้องสามีคงทนไม่ได้ต้องไล่นางออกจากบ้านแน่
ส่วนฮูหยินใหญ่นั้น...ขอไม่พูดถึงมากก็แล้วกันแม่เลี้ยงก็คือแม่เลี้ยง นางไม่รังแกตนก็ดีแค่ไหนแล้วได้ยินมาว่าฮูหยินบ้านอื่นบางทีถึงกับวางแผนฆ่าบุตรอนุกันเลยทีเดียวการที่ฮูหยินคอยดูแลนางเหมือนลูกหลานคนหนึ่งก็นับว่าใจดีมากแล้วไม่จำเป็ต้องรักเอ็นดูนางจนเกินไปดังนั้นสถานะในจวนของนางจึงไม่นับว่าแย่แต่ก็ไม่ได้สูงส่งสาเหตุก็เพราะร่างกายที่มีโรคพิสดารนี้นี่แหละ
บิดาของนางคือแม่ทัพที่กุมอำนาจบัญชาการทัพหลวงนานๆครั้งถึงจะเคลื่อนพลออกรบ ส่วนมากแล้วเขาจะใช้เวลาอยู่ในค่ายทหารของเมืองหลวงคอยฝึกฝนทหารใหม่แล้วส่งไปประจำยังกองทัพต่างๆตามชายแดน เป็ขุนนางโปรดของฮ่องเต้เพราะตั้งใจทำงาน ซื่อสัตย์ และไม่ทะเยอทะยาน
อวิ๋นเหลียนปิดหนังสือแล้วขยับตัวเปลี่ยนท่านอนด้วยความอึดอัดวันนี้นางเพิ่งได้รับแจ้งจากสาวใช้คนสนิทของฮูหยิน ว่าหากสภาพอากาศยังเป็เช่นนี้ก็คงไม่อาจจัดงานวันเกิดครบรอบอายุสิบสี่ของนางได้ดังนั้นถึงแม้วันนี้จะเป็วันเกิดของนางนางก็ทำได้เพียงกินบะหมี่อายุยืนที่ค่อนข้างเย็นชืดคนเดียวเพราะไม่มีใครหาญกล้าพอจะเดินฝ่าพายุหิมะมาอวยพรให้กับนาง
เด็กสาวพยายามข่มตาหลับทว่าร่างกายที่ร้อนผ่าวกลับทำให้นางหลับไม่ลง อวิ๋นเหลียนรู้สึกว่าวันนี้ร้อนกว่าปกติเสียด้วยซ้ำทั้งมันยังร้อนขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเวลาผ่านไปนางก็ยิ่งรู้สึกเหมือนมีเปลวไฟที่มองไม่เห็นกำลังแผดเผาร่างกายของนางจนกระทั่งเสียงหวีดร้องของหญิงรับใช้ดังขึ้น นางถึงลืมตาโพล่งขึ้นมาก่อนจะต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อเห็นว่าบนร่างของนางถึงกับมีควันลอยออกมา!
อวิ๋นเหลียนตื่นตระหนก แต่ไม่ถึงขั้นขาดสติผิวของนางไม่ได้มีรอยไหม้ เสื้อผ้าก็ยังเป็ปกติราวกับความร้อนนี้เอ่อล้นออกมาจากภายในร่างกายความทรมานนี้พุ่งทะยานสูงขึ้นเรื่อยๆ จนนางเริ่มทนไม่ไหวร่างกายต้องพลิกดิ้นไปมาด้วยความทรมานที่เหมือนถูกเผาเช่นนี้
เสียงกรีดร้องด้วยความเ็ปของนางทำให้บรรดาสาวใช้ใและหวาดกลัวในที่สุดก็มีคนใจกล้าพอจะรีบเปิดประตูวิ่งออกไปตามหมอและแจ้งเ้านาย
อวิ๋นเหลียนที่เริ่มฝืนทนไม่ไหวรู้สึกได้ว่าสติของนางเริ่มพร่าเลือน ในตอนที่ความคิดเริ่มดับวูบและความมืดเริ่มกลืนกินสติสัมปชัญญะนางก็คลับคล้ายคลับคลาว่ามองเห็นใบหน้าหล่อเหลางดงามเหนืุ์ดวงหนึ่งปรากฏขึ้นในห้วงความทรงจำก่อนที่จะหมดสติไป
ตอนที่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งอวิ๋นเหลียนเหม่อลอยอยู่เนิ่นนาน
“ผ่านไปห้าวันแล้ว นางยังไม่ฟื้น...”ด้านนอกมีเสียงพูดคุยดังแว่วมาค่อยๆทำให้สายตาของเด็กสาวรวมศูนย์และมีประกายชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้งทว่าในคราวนี้ดวงตาของนางที่วูบไหว เกิดประกายแสงสีรุ้งขึ้นมาเลือนรางเส้นผมสีดำสนิทก็คล้ายเริ่มสะท้อนเป็สีประหลาดเมื่อนางขยับตัวลุกขึ้นนั่ง
อวิ๋นเหลียนลูบใบหน้าเพื่อตั้งสติ ก่อนที่ใบหน้างามจะปรากฏรอยยิ้มขำที่เจือความขมขื่นเอาไว้“อา..ที่แท้ข้าก็ไม่ใช่คน!”
นางไม่ได้นึกเสียใจที่พบว่าตนไม่ใช่มนุษย์รอยยิ้มขมขื่นนี้มอบให้กับชายหนุ่มผู้ซึ่งกล่าวไว้ว่าเขารอคอยให้นางกลับไปและรักเขา
“มหาเทพหนอ มหาเทพ”อวิ๋นเหลียนแตะปลายนิ้วลงที่หว่างคิ้วของตน ความรู้สึกคล้ายััอ่อนโยนที่นวดคลึงหัวคิ้วของนางยังติดตรึงอยู่ตรงนั้น“ที่แท้ท่านก็ตกหลุมรักเตาหลอมโง่ๆใบหนึ่งมาสองหมื่นปี”
เด็กสาวสูดลมหายใจเข้าลึกพลางขยับปลายนิ้วไปมามองดูเปลวเพลิงสีทองปรากฏขึ้นเหนือปลายนิ้วก่อนจะสั่งให้มันกลับเข้ามาในร่างเพื่อรองรับพลังของเตาหลอมศักดิ์สิทธิ์แห่ง์ร่างมนุษย์ที่มีกายเนื้อนี้จึงต้องผ่านการหลอมด้วยเพลิง์ให้เข้าที่เมื่อถึงเวลาที่พลังของนางฟื้นคืนมาจะได้ไม่สลายเป็ผุยผงไปเสียก่อนด้วยเหตุนี้นางจึงต้องทุรนทุรายเหมือนถูกไฟเผามาตลอดสิบกว่าปีที่แท้นางก็ไม่ได้คิดไปเอง นางถูกไฟเผาจากในกายจริงๆ
อวิ๋นเหลียนคิดทบทวนความทรงจำอย่างช้าๆเริ่มเข้าใจแล้วว่าตนเองต้องทำอะไรบ้าง ทว่าพอนึกถึงเื่หลอมมนุษย์ให้เป็เทพใบหน้าหวานก็พลันบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย
อย่างน้อยๆตอนนี้เตาหลอมโง่ๆใบนั้นก็รู้แล้วว่าอะไรคือการร่วมรัก ถึงไม่รู้ขั้นตอนโดยละเอียดแต่ก็รู้ว่ามันเป็สิ่งที่ชายหญิงกระทำกันหลังแต่งงาน
นางอยากถามนายท่านปฐมเทพจริงๆว่าคิดอะไรอยู่ตอนกำหนดความสามารถเช่นนี้ให้นางแล้วนี่นางต้องมีสามีกี่คนกว่าจะเติม์ของโลกใบนี้ให้เต็มได้?
ชั่วขณะนั้นอวิ๋นเหลียนนึกอยากให้ตัวเองยังคงเป็เตาหลอมโง่ๆที่ไร้ความรู้สึกนึกคิดจะได้ไม่ต้องมาปวดหัวกับเื่เหล่านี้
แต่เมื่อคิดๆดูแล้วภารกิจนี้ก็ใช่ว่าจะยากเกินไปสำหรับนาง มหาเทพย่อมไม่มีทางส่งนางมาตกระกำลำบากโลกใบนี้แตกต่างจากโลกใบอื่นๆที่เขาเคยอุ้มนางในร่างเตาหลอมไปเยือนอย่างน้อยๆที่นี่สตรียกตัวเองเป็นายหญิงและแต่งสามีเข้าบ้านได้ยิ่งไปกว่านั้นคือใบหน้านี้ก็คล้ายคลึงกับร่างเทพของนางเพียงแต่ไม่ได้งามล่ม์ปานนั้นสามารถเรียกได้ว่างดงามหวานละมุนแต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นดูบอบบางปลิวลมเหมือนน้องสาวของนางที่ชื่ออวิ๋นรั่ว
ใช่แล้ว เตาหลอมโง่ๆใบนั้นรู้แล้วว่าอะไรที่เรียกว่าความงามนางรู้แล้วว่าตัวเองงดงามยิ่งไปกว่านั้นคือเข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใดมหาเทพของนางถึงได้ชื่อว่างามที่สุด
เขามีใบหน้าสมบูรณ์แบบที่ไม่อาจแบ่งแยกได้ว่าเป็ความหล่อเหลาหรืองดงามกันแน่เส้นผมของเขาเป็สีทอง และมีดวงตาสีฟ้าอมเขียวที่อ่อนโยน
เมื่อคิดถึงเื่ที่เขาผูกพันกับนางมาสองหมื่นปีทั้งที่นางเป็แค่เตาโลหะใบหนึ่ง แล้วยังรอคอยให้นางกลับไปรักเขา อวิ๋นเหลียนก็ตัดสินใจแล้วว่าจะต้องเข้าใจความรักและกลับไปหาเขาให้ได้จากนั้นนางจะใช้ฐานะเทพาแห่งการหลอมของนางสู่ขอเขา!
แต่ก่อนอื่นนางจะต้องทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายมาให้เสร็จเสียก่อน
อวิ๋นเหลียนชะงักก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น “มหาเทพหนอมหาเทพ จะว่าไปแล้วการให้ข้าหลอมมนุษย์ให้เป็เทพ มันต่างอะไรกับการมีสามีเล่าท่านคอยดูอยู่บน์ ไม่รู้สึกเหมือนกับข้ากำลังสวมหมวกเขียวให้ท่านอย่างสง่าผ่าเผยหรอกหรือ”
อดีตเตาหลอมโง่ๆนิ่งคิดทบทวนความทรงจำก่อนจะพยักหน้าให้กับตัวเองเมื่อค้นพบว่าเหล่าเทพธิดาเองก็สามารถแต่งสามีเข้าบ้านหลายๆคนได้ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเทพาที่ทรงอำนาจที่สุดและเหลืออยู่น้อยนิดอย่างนางขอแค่นางประกาศออกไปว่าจะแต่งสามีเกรงว่าเหล่าเทพหนุ่มที่ยังโสดคงแห่กันมาสมัครกันหมดเพราะนางไม่เพียงมีอำนาจใน์เทียบเท่าเทพรุ่นแรกนางยังมีร่างจริงเป็เตาหลอมศักดิ์สิทธิ์
มนุษย์ที่หลับนอนกับนางสามารถกลายเป็เทพได้ส่วนเหล่าเทพที่หลับนอนกับนางก็สามารถเพิ่มพลังเทพของตัวเองได้เช่นกันยิ่งนอนกับนางบ่อยครั้งก็ยิ่งแข็งแกร่งเหมือนอาวุธที่ผ่านการหลอมในเตาเพื่อพัฒนาศักยภาพนั่นแหละ
อวิ๋นเหลียนทำสีหน้าบิดเบี้ยวอีกครั้งแค่คิดว่าต้องหลับนอนกับสามีบ่อยๆนางก็รู้สึกว่าจะต้องเหนื่อยแล้วนางยังไม่มีประสบการณ์แต่ได้ยินมาว่ากิจกรรมให้หอห้องเช่นนั้นทำให้เหนื่อยอ่อนยิ่งไม่รู้ว่านางที่เป็เทพจะรู้สึกเหนื่อยอ่อนเมื่อหลับนอนกับมนุษย์หรือไม่?
ขณะที่นั่งเหม่อลอยขบคิดวางแผนอยู่นั้นประตูห้องก็ถูกเปิดออกสตรีวัยกลางคนที่แต่งกายด้วยอาภรณ์ฤดูหนาวสีชมพูเข้มก็ก้าวเข้ามา เมื่อหันมาเห็นเด็กสาวนั่งอยู่บนเตียงก็ร้องอุทานว่า“เหลียนเอ๋อร์ เ้าฟื้นแล้วหรือ”
อวิ๋นเหลียนมองดูฮูหยินใหญ่ตรงเข้ามาลูบหน้าลูบตานางด้วยความเป็ห่วงก่อนจะยิ้มตอบกลับไปว่า “ข้าฟื้นแล้วเ้าค่ะ ซ้ำยังรู้สึกสดชื่นแข็งแรงมากอีกด้วย”
ฮูหยินใหญ่จับมือนางแล้วตบๆหลังมือของนางหลายครั้ง“ฟื้นก็ดีแล้ว ฟื้นก็ดีแล้ว! พักผ่อนให้มากๆอย่าเพิ่งออกไปไหน ประเดี๋ยวข้าจะให้หมอมาตรวจอีกสักรอบ”
อวิ๋นเหลียนพยักหน้าฟังนางกำชับอย่างว่าง่ายก่อนจะส่งนางกลับไปพร้อมรอยยิ้ม
“ฮูหยินใหญ่สบายใจได้ข้าคงไม่ป่วยหรือมีอาการเช่นนั้นอีกแล้ว” เด็กสาวถอนหายใจก่อนจะเดินไปหาชุดมาเปลี่ยนด้วยตัวเองโดยไม่รอสาวใช้แล้วเดินไปยังโต๊ะเขียนหนังสือตรงมุมห้อง
เด็กสาวทิ้งตัวลงนั่งก่อนจะคว้าพู่กันขึ้นมาถือในมือขวามือซ้ายดีดนิ้วเบาๆ แท่งหมึกก็ะโขึ้นมาแล้วเริ่มฝนหมึกด้วยตัวของมันเอง “อืมพลังเทพใช้การได้ปกติ ถึงจะยังฟื้นคืนมาแค่บางส่วนก็ตาม แบบนี้ก็ง่ายหน่อย”
จรดปลายพู่กันที่ชุ่มน้ำหมึกลงบนกระดาษเขียนหัวข้อว่า ‘คุณสมบัติของคนที่จะเป็เทพ’
อวิ๋นเหลียนแสยะยิ้ม ก่อนจะเขียนว่า ‘ข้อที่หนึ่ง รูปงาม’
ก่อนหน้านี้ตอนเป็เตาหลอมโง่ๆนางไม่เคยสังเกตหรอกแต่พอมาคิดย้อนดูความทรงจำแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ เทพแต่ละองค์ล้วนงดงามหล่อเหลามีบุคลิกโดดเด่น ยิ่งถ้ามีนามไพเราะก็ยิ่งดูดีมนุษย์เองก็ชอบบรรยายพวกเทพเซียนในตำนานว่างดงามมากมิใช่หรือดังนั้นคุณสมบัติข้อแรกของสามี เอ้ย ของเทพที่นางจะหลอมสร้าง พวกเขาจะต้องรูปงาม!
‘ข้อที่สอง เป็คนดี’
ขึ้นชื่อว่าเทพไม่ใช่มาร ย่อมต้องมีจิตใจที่ดีงามจะนิสัยเสียบ้างก็ไม่เป็ไร เพราะเท่าที่นางจำได้ เทพบางองค์ก็มีนิสัยเสียบางคนเ็า บางคนดูเ้าชู้กรุ้มกริ่ม บางคนก็มีนิสัยเผด็จการแต่ลึกลงไปแล้วพวกเขาล้วนมีจิตใจที่ดี ดังนั้นนี่จึงเป็คุณสมบัติอีกข้อที่นางตั้งเอาไว้
‘ข้อที่สาม มีพร์โดดเด่น’
แน่นอนว่าจะเป็เทพ จะแค่รูปหล่อนิสัยดีไม่ได้เทพประจำโลกที่นางต้องรับหน้าที่สรรหามานั้นก็เป็เหมือนกับเทพผู้พิทักษ์ที่จะคอยดูแลโลกใบนี้ พวกเขาต้องมีความสามารถเหมือนนางที่เชี่ยวชาญการหลอมสร้าง นางก็คือเทพแห่งการหลอมสร้างของภพ์หากที่นี่มีใครสักคนที่เชี่ยวชาญการตีเหล็กแล้วมีคุณสมบัติครบตรงใจนางเขาก็จะได้กลายเป็เทพแห่งการตีเหล็กของโลกนี้ และชี้นำมนุษย์รุ่นต่อๆมาในอนาคต
อวิ๋นเหลียนยกพู่กันขึ้น หรี่ตาลงในฐานะที่เป็บุตรสาวแม่ทัพวัยสิบสี่ปี นางไม่ได้เป็เตาหลอมที่ไม่รู้ว่าอะไรคือความรักอีกแล้วถึงจะยังไม่เคยหลงรักใครแต่อย่างน้อยนางก็รักบิดามารดาและฮูหยินใหญ่ที่เลี้ยงดูนางมาดังนั้นหลังจากนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่งก็เขียนลงไปว่า ‘ข้อที่สี่ ต้องรักข้า’
ต่อให้ได้พบคนที่มีคุณสมบัติพอจะเป็เทพแต่ถ้าอีกฝ่ายไม่ชอบนาง นางย่อมไม่อยากจะไปหลับนอนกับเขาหน้าที่ของการเป็เทพปกครองโลกที่มหาเทพมอบหมายให้นางนั้นเหมือนกับแต่งตั้งให้นางเป็จักรพรรดินีของ์ในโลกนี้ดังนั้นนางย่อมอยากให้เหล่าเทพในปกครองรักและภักดีต่อนางเพียงผู้เดียวนี่ไม่ใช่เพียงความคิดของเทพองค์หนึ่งที่กุมอำนาจเท่านั้นยังมีอารมณ์ความรู้สึกของเด็กสาวคนหนึ่งปะปนอยู่ด้วย
อวิ๋นเหลียนเป่ากระดาษให้แห้งก่อนจะพับแล้วใส่ไว้ในหีบลับของนาง เด็กสาวนิ่งคิดแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา“ข้าเป็มนุษย์จนเคยตัวเสียแล้ว”
นางเดินไปหาหีบเครื่องประดับของตัวเองรื้อเอาแหวนหยกหน้าตาธรรมดาสามัญแต่มีมูลค่าไม่น้อยวงหนึ่งออกมานี่คือของขวัญที่บิดาเคยมอบให้มารดาในโลกนี้สมัยมารดายังมีชีวิตอยู่และส่งต่อมาถึงนางหลังจากที่มารดาเสียชีวิตอวิ๋นเหลียนเรียกเพลิง์ออกมาหลอมแหวนหยกให้กลายเป็ของวิเศษก่อนจะใส่พลังเวทมิติเข้าไปในแหวน พริบตาเดียวแหวนธรรมดาสามัญของโลกมนุษย์ก็กลายเป็แหวนมิติที่สามารถกักเก็บสิ่งของได้อวิ๋นเหลียนไม่รอช้านำของสำคัญต่างๆที่นางซุกซ่อนไว้ใส่เข้าไปในแหวนทั้งหมดก่อนจะสวมไว้ที่นิ้วมือ
หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อยนางก็เรียกสาวใช้เข้ามาสั่งอาหารเพราะเริ่มหิว กายเนื้อนี้ไม่ได้อิ่มทิพย์ดังนั้นจึงยังจำเป็ต้องกินข้าวแบบมนุษย์อยู่เมื่อสาวใช้ไปที่โรงครัวแล้วนางก็กลับมานั่งที่โต๊ะเขียนหนังสือหยิบพู่กันขึ้นมาอีกครั้งแล้วเริ่มต้นวางแผน
‘แผนแยกบ้าน’
ตราบใดที่ยังเป็คุณหนูรองอยู่ในจวนแม่ทัพนางคงไม่มีวันได้แต่งสามีหลายคนและหลอมให้เป็เทพตามที่มหาเทพมอบหมายภารกิจได้ดังนั้นนางจึงจำเป็ต้องหาทางแยกบ้าน ตั้งตัวเองเป็ประมุขหญิงถึงจะสามารถแต่งสามีเข้าบ้านได้
และจะแยกบ้านไปเฉยๆก็ไม่ได้ หากอยากแต่งสามีก่อนอื่นต้องมีเงินก่อน ถึงจะซื้อที่ดิน ซื้อบ้าน และไปสู่ขอบุรุษมาเป็สามีได้โชคดีที่นางเพิ่งอายุสิบสี่ ยังมีเวลาอีกมากให้หาเงินรอจนกระทั่งหาเงินได้มากพอและหาเหตุผลมาขอแยกบ้านได้นางก็อายุเหมาะสมที่จะแต่งงานแล้ว ถึงแม้เด็กสาววัยสิบสี่จะสามารถแต่งงานได้แล้วแต่นั่นคือการแต่งเข้าบ้านบุรุษ แตกต่างจากแผนการที่นางวางเอาไว้ดังนั้นนอกจากหาเงินและหาทางแยกบ้านแล้วยังต้องหาทางไม่ให้บิดายกนางให้แต่งกับผู้อื่นอีกด้วย
อวิ๋นเหลียนลากเส้นมาที่ด้านซ้ายของกระดาษแล้วเขียนว่า‘แผนหาเงิน’
ในฐานะเทพแห่งการหลอมสร้างและอดีตเตาหลอมศักดิ์สิทธิ์แน่นอนว่านางถนัดการหลอมของวิเศษ อาวุธ และโอสถแต่นางก็ยังมีความรู้ด้านอื่นๆอยู่ด้วยเช่นกัน เพราะมีอายุอยู่มานานแสนนานเคยเดินทางไปเยือนมาหลายโลก โลกใบนี้ล้าหลังเหมือนที่มหาเทพกล่าวเพิ่งมีอายุได้สองพันปี ผู้คนบนโลกนี้ยังไม่ได้พัฒนาขีดความสามารถไปมากเท่าที่ควรเพียงมีคนสามารถฝึกฝนวิชายุทธ์ได้ ใช้สิ่งที่เรียกว่าเวทได้แต่พวกเขาก็ยังอยู่ในระดับที่ย่ำแย่แม้แต่สัตว์อสูรในป่าก็ยังสังหารคนเ่าั้ได้อย่างง่ายดาย
นางมีภารกิจที่สำคัญกว่าการสร้างเทพนั่นคือพัฒนาโลกใบนี้ ดังนั้นนางจึงตั้งใจว่าในขณะที่หาเงินให้ตัวเองนางจะเริ่มจากการพัฒนาเมืองหลวงแคว้นไห่เตี้ยนที่นางอาศัยอยู่แห่งนี้ไปพร้อมกันเลย
เด็กสาวหมุนพู่กันในมือไปมาก่อนจะคลี่รอยยิ้มหวานสดใสแล้วเริ่มต้นเขียนร่างแผนการของตัวเองดวงตาคู่สวยสะท้อนประกายแสงงดงามเป็ครั้งคราว
ต่อให้นางจะโง่ในเื่ของอารมณ์ความรู้สึกนางก็ยังเป็อาวุธเทพาที่อยู่มานานเกือบแสนปี!
มหาเทพบอกให้นางเรียนรู้รักโลภโกรธหลงดูเหมือนสิ่งแรกที่นางจะเรียนรู้ได้ดี คงเป็ความโลภเสียแล้วกระมัง
เด็กสาวทิ้งพู่กันลงมองดูแผนหาเงินและพัฒนาเมืองหลวงด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์ที่ทำให้ใบหน้าสวยหวานดูสดใสน่ารักเป็ที่สุดนางพับแผนของนางเก็บลงในแหวน ก่อนจะเดินไปกินอาหารที่สาวใช้ยกมาให้
แผนการของนางจะต้องเริ่มให้เร็วที่สุด!
223K
![[จบ] รักสุดท้ายของนายซุปเปอร์สตาร์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1782539639_91203477.webp)