ถูกอัญเชิญไปเป็นผู้กล้าขยี้สวาทที่ต่างโลก

        "บะ......บ้าน่า.....นั่นมัน......."

        ร่างสูงใหญ่กว่าสามเมตร ร่างกายที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ ดวงตาอันดุร้ายเยี่ยงสัตว์ป่าสีแดงฉาน เขาคู่ใหญ่อันแหลมคมที่ยืนออกมาจากด้านของหัว จิวโลหะรูปวงกลมที่เกี่ยวรูจมูกทั้งสองข้างอยู่ ขนสีน้ำตาลที่ขึ้นปกคลุมตามผิวกาย ขวานสีดำด้ามใหญ่ที่ต้องใช้มือทั้งสองข้างช่วยกันถือ และอย่างสุดท้ายจิตสังหารที่แผดพุ่งมุ่งมาอย่างหมายมั่นว่าจะเอาชีวิตผมให้ได้

[มิโนทอร์LV.32]

        "นิ...โนทอร์" ไม่ผิดแน่มันคือบอสของหอคอยชั้นนี้ ตลอดเก้าชั้นที่ผมไต่ขึ้นมาไม่มีชั้นไหนเลยที่มีบอสเลยสักชั้น จนมาถึงชั้นนี้อันเป็นชั้นที่สิบ

        ต้องหนี...... ใช่แล้วผมต้องรีบหนีออกไปให้ไวที่สุด ถึงประตูจะถูกเปิดออกแล้วก็จริง แต่ว่าผมยังไม่ได้ก้าวขาเข้าห้องนั้นไป ถ้ามันเป็นเหมือนกับเกมต่างๆ ที่เคยเล่นที่โลกเก่า หมายความว่าผมยังสามารถที่จะออกไปได้

        "อั่ก!!!!" แต่ว่ามันไม่ใช่แบบนั้น ในตอนที่ผมกำลังจะหันหน้าวิ่งออกไปอีกทาง ก็มีมือสีดำพุ่งออกจากห้องมาจับตัวผมเอาไว้ ก่อนที่มือสีดำนั้นมันจะดึงตัวผมเข้าไป

        ตึ้ง!!!! ตามด้วยประตูบานใหญ่ของห้องนี้ที่ปิดลง

        "เวรแล้วไง" ผมได้แต่สบถพลางเอาใบดาบยันตัวเองลุกขึ้นมา

        "กว๊าก!!!!!!" ทางด้านเจ้ามอโนทอร์ตัวนั้นก็คำรามใส่ผมเสียงดัง ด้วยเสียงคำรามที่ดังก้องกับขนาดที่สูงกว่าสามเมตรนั้น มันช่างน่าเกรงขามไม่ใช่น้อย

        "ฉันไม่ทางเลือกอื่นแล้วสินะ" และก็ดูเหมือนว่าผมจะไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ นอกจากเข้าแลกกับมันด้วยการสู้สุดชีวิตเพื่อให้มีชีวิตรอดออกไป

[HP : 250/500]

[MP : 120/300]

        แถมไอ้สถานการณ์ที่บังคับให้ต้องสู้นี้ยังเข้าตาจนสุดๆ ทั้งHP ทั้งMP ต่างเหลือน้อยกันทั้งคู่ และเป็นเพราะว่าแอบเข้าดันเจี้ยนมาตัวคนเดียว ขวดโพชั่นฟื้นฟูต่างๆ ก็เลยไม่ได้เอามาด้วย ตัวผมมันได้ใจเกินไปหน่อยที่คิดว่าตัวเองเก่งแล้ว แถมยังทำอะไรแบบไม่คิด ถึงได้ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ แต่คิดไปก็ไม่ได้อะไร มีทางเดียวแล้วเท่านั้นคือต้องกำดาบสู้กับมัน

        "มาลองดูกันสักตั้งสิวะ ไอ้วัวโง่นี่!!!"

        หมับ!!! กำดาบให้มั่น ควบคุมพลังเวทย์ให้เป็นธรรมชาติที่สุด จากนั้นก็ปลอดปล่อยมันออกไป

        "เพลงดาบสายฟ้าฟาด!!!!"

        พลั่บ!!!! จากพื้นดินพุ่งทะยานขึ้นตรงเข้าใส่มิโนทอร์ขนาดกว่าสามเมตรนั้นด้วยความเร็วสูง เป้าหมายของคมดาบคือโจมตีไปที่ดวงตาของมัน กวัดแกว่งคมดาบให้เฉียบคมที่สุด จากนั้น....สวบ!!!!!! ก็ฟาดฟันมันออกไป

        เคร้ง!!!!!!!!! ถึงจะคิดไว้อยู่แล้วว่าคงไม่สามารถโจมตีมันได้ง่ายๆ แต่ก็ไม่คิดว่ามิโนทอร์ตัวใหญ่ยักษ์นี่จะรวดเร็วขนาดนี้ มันขยับขวานเล่มใหญ่ในมือมารับการโจมตีของผมได้อย่างง่ายดาย ซึ่งคมดาบที่อัดพลังเวทย์ลงไปนั้นก็แทบจะไม่สามารถสร้างรอยขีดข่วนให้แก่อาวุธของมันได้เลย

        "กว๊าก!!!!!!" เสียงคำรามของมันดังขึ้นมาอย่างสะใจที่รับการโจมตีของผมเอาไว้ได้

        หมับ!!!! จากนั้นมันก็กำหมดอีกข้างจนแน่น ผมที่เห็นแบบนั้นก็เตรียมที่จะเหยียบใบขวานของมันเพื่อกระโดดหลบ สวบ!!!!!! เพียงแต่ว่าหมัดที่มันปล่อยออกมานั้นรวดเร็วจนตาเปล่ามองแทบไม่ทันที ตับ!!!!!! การโจมตีด้วยหมัดนั้นของมันก็เลยปะทะเข้าที่ตัวผมอย่างจัง

        "อั่ก!!!!" เจ็บจนจะเป็นบ้า หมัดของมันหนักจนทำเอาชาไปทั้งตัว รู้สึกราวกับว่ากระดูกทุกชิ้นกำลังแหลกสลายเลยอย่างไงอย่างงั้น

        พลั่บ!!! ด้วยแรงปะทะของหมัดอันทรงพลังนั้น ตัวผมที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศ ก็กระเด็นไปตามแรงต่อยในทันที ก่อนที่จะพุ่งตรงกระแทกเข้าใส่กำแพงของห้องนั้นอย่างจัง แล้วค่อยร่วงหล่นตกกลับลงมาที่พื้นอีกครั้ง

[HP : -150]

        "อั่ก!!!!! ฮ่าส์ ฮ่าส์ ฮ่าาห์" เพียงแค่หมัดนั้นหมัดเดียว เล่นเอาเลือดลดไปมากกว่าครึ่งหนึ่งของที่เหลืออยู่ มอนสเตอร์เลเวลสามสิบสองมันแข็งแกร่งขนาดนี้เลยหรือไง หรือว่าเป็นตัวผมเองกันแน่ที่อ่อนแอเกินไป

        "ฮ่าฮ่าฮ่า กว๊ากกก ฮ่าฮ่า" ดูเหมือนว่าเจ้ามิโนทอร์ตัวนั้นมันกำลังหัวเราะเยาะผมอยู่ สำหรับมันผมคงเป็นศัตรูที่บีบให้ตายได้ง่ายๆ เหมือนมดตัวหนึ่ง

        "อย่ามาดูถูกกันนะเว้ยไอ้เวรนี่!!!!!" โคตรจะไม่สบอารมณ์เลยจริงๆ พอโดนดูถูกแบบนี้ ทำเอาอยากจะฉีกมันให้เป็นชิ้นๆ เลย

        "อั่ก!!!!!" ไอ้เลือดที่ทะลักออกมาจากปากนี่ก็ขมเป็นบ้า หมับ!!! มือปักดาบลงไปที่พื้นดินเพื่อดันตัวเองให้ลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล การหายใจที่ติดขัดทำให้สัมผัสได้ว่ากระดูกซี่โครงน่าจะหักไปหลายชิ้น ขาเองก็หักไปแล้วข้างหนึ่ง แต่แล้วยังไง ต่อให้แหลกเหลวไปทั้งตัวผมก็ไม่คิดที่จะยอมให้มันฆ่าตายง่ายๆ

        พลั่บ!!!! ด้วยมานาที่เหลืออันน้อยนิด ผมระเบิดเวทย์ออร่าออกมาจากตัวด้วยมานาอันน้อยนิดนั้นอีกครั้ง ก่อนที่จะดึงคมดาบออกมาจากพื้นแล้วอัดพลังเวทย์ลงไปที่มันอีกรอบ จนรอบนี้ใบดาบกลายเป็นสีฟ้าทั่วทั้งใบ พร้อมด้วยประจุไฟฟ้าที่ปะทุออกมาแบบหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม ขาข้างที่หักไปนั้นมันแทบจะขยับไม่ไหว แต่ถึงแบบนั้นผมก็ยังยันมันลงไปที่พื้นด้วยแรงทั้งหมดที่มี ก่อนที่จะพุ่งตรงเข้าไปประจันหน้ากับมันอีกครั้ง

        "ย๊าก!!!!!!!"

        "กว๊าก!!!!!" มันเองก็พุ่งตรงเข้ามาหาผม พร้อมกับกวัดแกว่งขวานเล่มยักษ์ใส่ผมด้วยเหมือนกัน

        สวบ!!!!!! เป็นขวานด้ามใหญ่ที่พุ่งตรงเข้ามาใส่หน้าอย่างทรงพลัง

        "ก็มาสิว้ะ!!!" หมับ!!! คุณสมบัติของสายฟ้าคือการทำลายและฉีกกระชากทุกสิ่งทุกอย่างที่เคลื่อนที่ผ่าน เพราะแบบนั้นสายฟ้าของผมมันก็พร้อมที่จะฉีกกระชากทุกอย่างที่ขวางหน้าเหมือนกัน ในตอนที่จะเข้าประชิดตัวกันนั้น สวบ!!!!!! ปลายดาบถูกเสียบลงไปที่พื้นดินอย่างเต็มแรง พร้อมกับคมของขวานเล่มยักษ์ที่เหวี่ยงพุ่งตรงเข้าใส่จนแทบจะสะบั้นใบหน้า

        "เพลงดาบอัสนีเลื่อนลั่น"

        พลังเวทย์ที่อัดใส่ใบดาบนั้น ถูกถ่ายเทลงไปที่พื้นดินทั้งหมด จากนั้นพลังเวทย์เหล่านั้นก็ทำหน้าที่เป็นตัวนำ ดึงเอาพลังเวทย์ที่ล่องลอยอยู่ในอากาศเข้ามาหา ผ่านตัวผมที่เป็นตัวกลางแล้วเปลี่ยนคุณสมบัติของพลังเวทย์เหล่านั้นให้กลายเป็นสายฟ้า เกิดเป็นสนามแม่เหล็กขนาดย่อมๆ ที่มีสายฟ้าฟาดลงมาจากทุกทิศทุกทาง และด้วยความเข้มข้นของพลังเวทย์เหล่านั้น สายฟ้าสีน้ำเงินอ่อนมันก็ได้เปลี่ยนสีเป็นสายฟ้าสีม่วงเข้ม ที่ทรงพลังไปด้วยอำนาจทำลายล้าง

        "กว๊าก!!!!!!!!!!" มิโนทอร์ที่โดนการโจมตีนั้นเข้าไปอย่างจังก็หยุดชะงักไปในทันที เพราะสายฟ้าไหลผ่านตัวจนขยับร่างกายไม่ได้ คมขวานของมันก็เลยมาหยุดอยู่ปลายจมูกผมอย่างพอดิบพอดี และส่งเสียงคำรามออกมาอย่างเจ็บปวดดังก้องไปทั่วทั้งห้องแห่งนี้

        แต่ว่า!!!! มันยังไม่จบ!!!!

        "เพลงดาบตัดสายฟ้า"

        สวบ!!!!!!! คลื่นดาบสายฟ้าสีม่วงถูกระเบิดการโจมตีออกมาจากใบดาบ ฟาดฟันเข้าไปที่กลางแผงอกของมิโนทอร์ตัวนั้น แล้วฉีกกระชากมันจนเป็นแผลเหวอะหวะ จากนั้น.....หมับ!!!!

        "ระบำดาบอัสนี!!!!" สวบ สวบ สวบ จากนั้นผมก็จัดการรัวการโจมตีใส่มันเป็นชุด ด้วยความเร็วและพลังการทำลายล้างที่สูงที่สุด

        คมดาบแรกตัดเข้าไปที่ข้อมือของแขนข้างที่มันถือขวานเล่มยักษ์อยู่ จนมือกับแขนแทบจะขาดออกจากกัน จากนั้นก็กระโดดหมุนตัวฟาดฟันคมดาบที่สองเข้าไปที่แขนข้างเดิมตรงช่วงบริเวณข้อศอก จนแขนของมันแทบจะขาดออกจากกันเป็นสองส่วน และเพลงดาบสุดท้ายที่ใช้แขนข้างนั้นของมันเป็นแท่นเหยียบแล้วกระโดดสูงขึ้นไปจนถึงลำคอ สวบ!!!!! จากนั้นก็สะบั้นคมดาบเข้าใส่ที่ลำคอของมันอย่างเต็มแรงด้วยใบดาบที่ถูกห่อหุ้มด้วยสายฟ้าสีม่วงนั้น

        "อร๊ากกกกกกก!!!!!" มันที่โดนรัวคมดาบใส่เป็นชุดแบบนั้นก็ส่งเสียงคำรามอันเจ็บปวดออกมาอีกครั้ง

        แต่ว่า......

        "บ้าชิบตื้นไป" ด้วยพลังกายที่แทบจะไม่เหลือแล้วทำให้คมดาบสุดท้ายที่ตั้งใจจะฟันคอมันให้ขาดนั้นตื้นเขินเกินไป

        "กรงเกวียนอัสนี!!!!" เพราะแบบนั้นก็เลยต้องระเบิดพลังเวทย์โจมตีมันอีกรอบ สวบ!!!!!!! โดยการฟาดฟันย้ำเข้าไปที่จุดเดิม

[MP : > 0]

        พลั่บ!!! แต่ทว่ามานาของผมมันหมดในจังหวะสำคัญอย่างพอดิบพอดี สายฟ้าสีม่วงมันก็เลยหายไป มิโนทอร์ที่ถูกหยุดการเคลื่อนไหวเอาไว้เพราะกระแสไฟฟ้าที่ไหลผ่านก็เลยกลับมาเคลื่อนที่ได้อีกครั้ง หมับ!!!!! และใช้แขนอีกข้างมารับการโจมตีของผมเอาไว้ได้

        "......" ตามด้วยเหลืบบสายตาอันแดงก่ำมาจ้องมองผมด้วยจิตสังหารที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม หมับ!!!! และแรงกำของมือข้างนั้นที่กำลงมายังใบดาบของผมอย่างเต็มแรง เคล้ง!!!!! จนใบดาบแตกเป็นเสี่ยงๆ

        "!!" ตอนที่เห็นใบดาบแตกออกจากกันนั้น ผมก็รู้สึกได้เลยว่าวันสุดท้ายของชีวิตได้มาถึงแล้ว

        พลั่บ!!!!! จากนั้นเจ้ามิโนทอร์ตัวนั้นก็ขยับมือข้างเดิม สะบัดหลังมือเข้าใส่ตัวผมอย่างเต็มแรง ตับ!!!! กระแทกเข้าที่กลางลำตัวของผมอย่างจัง

        "อั่ก!!!" สวบ!!!! ฉายภาพซ้ำที่ผมโดนตีจนกระเด็นอีกครั้ง แล้วกระแทกเข้ากับกำแพงอีกรอบอย่างจัง ก่อนที่จะร่วงหล่นกลับลงมากระแทกพื้นอย่างที่โดนในก่อนหน้านี้

        "กว๊าก!!!!" ตามด้วยเจ้ามิโนทอร์ที่พุ่งตรงตามเข้ามา พร้อมด้วยขวานเล่มใหญ่ที่ง้างขึ้นเตรียมสะบั้นตัวผมให้ตายในครั้งนี้

        "ไอ้เวรมิโนทอร์........." ผมในตอนนี้ที่ทำอะไรไม่ได้แล้วนั้น ก็ได้แต่สบถด่ามันด้วยเสียงอันรวยริน

        สวบ!!!!

        เคร้ง!!!!! แต่ทว่าขวานเล่มยักษ์ของมันกลับถูกหยุดเอาไว้โดยใครคนหนึ่ง ผู้เป็นเจ้าของเรือนร่างบางกับผมเส้นตรงยาวสลวยสีฟ้าอ่อน

#ผู้กล้าขยี้สวาท