เกมส์โลกเวทมนตร์​ (Magic Earth Online)

   หนิงเฉินมาส่งหลิวหยาง และน้อง ๆ ที่บ้าน เพื่อศึกษาเส้นทางก่อนช่วยย้ายบ้านวันพรุ่งนี้เย็น เมื่อจางเฉินมาถึงบ้านแล้ว เขาก็ทำอาหารเย็นกินกับน้อง ๆ เสร็จแล้วก็เข้าห้อง เขาศึกษาหนังสือที่ได้รับมาวันนี้ก่อนเผื่อว่าจะมีอะไรที่มีประโยชน์

    การอ่านของหลิวหยางนั้นเร็วมาก เหมือนเป็นการพลิกเปิดหนังสือเฉย ๆ เขากวาดตาอ่านอย่างรวดเร็วและจดจำเนื้อหาทั้งหมดเหมือนคอมพิวเตอร์ เพียงไม่นานหลิวหยางก็อ่านจนหมดเล่ม หลิวหยางนึกทบทวนในใจเขาพบว่าสามารถจดจำได้ทั้งหมด

    “แปลก รู้สึกจำง่ายมาก หรือเป็นเพราะฝึกลมปราณ ตามที่อาจารย์บอกไว้ว่ามันจะฝึกพื้นที่ลับในร่างกายสามส่วน ตันเถียน สมองและหัวใจ ที่พัฒนาไปตามการฝึก”

     เนื้อหาที่น่าสนใจในปัจจุบัน คือเรื่องของการพัฒนาเมืองในเกมส์  มันจะมีเนื้อเรื่องของเกมส์เกี่ยวกับขุนนางเลว ที่รับสินบนและสมคบคิดกับฝ่ายความมืดเพื่อโจมตีเมือง  แล้วจะมีเหตุการณ์ใหญ่คือมอนเตอร์บุกโจมตีเมือง หลังจากนั้นจะมีเรื่องของการเรียกบารอนทุกคน ให้ NPC ยศบารอนนั้นไปที่หมู่บ้านมือใหม่ในพื้นที่โดยรอบเพื่อพัฒนาเมือง ส่วนผู้เล่นนั้นจะได้โอกาสได้รับหินสร้างหมู่บ้านถ้ามียศบารอนในช่วงเหตุการณ์ แล้วเมืองหลักทั้งห้าก็จะพัฒนาเป็นเมืองหลวง แล้วเปลี่ยนเป็นอาณาจักรทั้งห้า มีสงครามระหว่างอาณาจักรหลังจากนั้น แล้วก็จะมีอาณาจักรของฝ่ายความมืดเกิดขึ้นค่อย ๆ พัฒนาสงครามเป็นการต่อสู้ระหว่างฝ่ายแสงสว่าง และฝ่ายความมืด

     ปัญหาการเก็บเลเวลในเกมส์ หลังจากเวลสิบห้าแล้ว ระบบจะแจ้งการอัพเกรดเลเวลเป็นแบบเปอร์เซ็นไม่เห็นยอดค่าประสบการณ์ที่ต้องใช้ และแน่นอนว่ามันเยอะมากจะประมาณว่าไม่สามารถโชว์ในหน้าจอสถานะได้ คล้ายกับแบบว่าให้เก็บเลเวลได้ง่ายช่วงแรก ๆ จนถึงประมาณเวลยี่สิบต้องใช้เวลานานมากกว่าจะอัพเกรดครั้งหนึ่ง แต่ก็มีตัวช่วยอยู่อย่างการทำภารกิจต่าง ๆ จะได้รับรางวัลเป็นเลเวล บอสระดับเวลยี่สิบขึ้นไปฆ่าครั้งแรกนั้นจะได้ค่าสถานะทั้งหมดห้าแต้มเทียบเท่ากับครึ่งเลเวลได้เลย   หรือการเคลียดันเจี้ยนครั้งแรกที่มีรางวัลทั้งแบบเลเวลหรือแต้มสถานะซึ่งจะสร้างความแตกต่างให้กับผู้เล่น นอกจากนี้ยังพบว่ามอนเตอร์ระดับยี่สิบขึ้นไปจะไม่ดร๊อปอุปกรณ์อีกยกเว้นบอส ผู้เล่นอาชีพรองเป็นหลักจะมีประโยชน์ในช่วงที่ผู้เล่นระดับเกินยี่สิบ

     สำหรับเรื่องการฝึกลมปรารณนั้น หลิวหยางพบว่าจะต้องเรียนกับ NPC ในเกมส์ แล้วคนเล่นจะต้องมีสารอาหารระดับ S เพียงพอจึงจะกระตุ้นร่างกายได้ การส่งต่อวิธีฝึกภายนอกนั้นคาดว่าจะต้องใช้เวลานาน หลังจากเหล่าทหารทดลองฝึกพร้อมสารอาหารเกือบปีก็ไม่สามารถปลุกพลังปราณได้จึงยกเลิกการฝึกแล้วค้นหา NPC เพื่อเรียนรู้ ซึ่งเป็นเรื่องแปลกแล้ว NPC ที่สอนลมปราณก็มีน้อยมาก  หลิวหยางเคยคิดจะสอนน้องทั้งสองคน แต่เขาไม่รู้ต้องสอนยังไงเพราะตอนเรียนนั้นอาจารย์หลินเทียนช่วยเหลือเขาในช่วงฝึกจนเกิดความคุ้นเคยกับการเดินลมปราณ สิ่งสำคัญอีกอย่างหนึ่งสำหรับเกมส์คือคนที่มีพื้นฐานศิลปะการต่อสู้นั้นจะควบคุมตัวละครในเกมส์ได้ดีกว่าเมื่อเลเวลถึงระดับยี่สิบความแตกต่างส่วนนี้ก็จะเริ่มชัดเจนเช่นกัน

     นั่งคิดอยู่พักหนึ่งหลิวหยางก็เข้าถังเกมส์

Ting “ยินดีต้อนรับสู่ Magic Earth Online”

    หลิวหยางเดินทางไปที่คฤหาสของเจ้าเมืองอีกครั้ง เขามีเหรียญทองอยู่พันกว่าเหรียญซึ่งเพียงพอสำหรับซื้อคฤหาสและได้รับยศบารอน  ยามนั้นต้อนรับหลิวหยางอย่างดีบอกว่าเจ้าเมืองมาแล้ว แต่ยังคงยืนแข็งไม่พาหลิวหยางเข้าสู่คฤหาสหลิวหยางจึงต้องจ่ายสิบทองอีกครั้ง

    เมื่อเข้าไปในคฤหาสหลิวหยางก็ซื้อคฤหาสหลังใหญ่ในพื้นที่สลัมซึ่งอยู่ไม่ไกลจากท่าเรือเก่าและบ้านของอาจารย์หลินเทียน เอิร์ลโบโรน่านั้นต้อนรับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม หน้าตุ้ยนุ้ยนั้นบานเหมือนซาลาเปาไส้หมู เมื่อรับเหรียญแม่ทัพของหลิวหยางไปก็เข้าไปด้านหลังแล้วกลับออกมาส่งเหรียญใหม่ให้กับหลิวหยาง

    Ting “ท่านได้รับตำแหน่งบารอน ท่านเป็นบารอนคนแรกของเกมส์ชื่อเสียง +500”

    เหรียญประจำตำแหน่งบารอน สถานะทุกอย่าง +10

    คำอธิบายเพิ่มเติม : สังหารผู้เล่นในเมืองได้โดยไม่มีความผิด ส่วนลดร้านค้า 30% ในเมือง สามารถสั่งการทหารในเมืองได้ในขอบเขตที่กำหนด เป็นที่เคารพของ NPC ประจำเมืองด้วยชื่อเสียงของท่าน

    หลิวหยางได้ยศแล้วก็ออกจากคฤหาสเจ้าเมือง เขาจะไปรับไกเซอร์เป็นบอดี้การ์ดก่อนเพื่อให้ไกเซอร์สามารถเรียนนักรบได้แล้วออกเก็บเลเวลเพื่อเข้าสู่เส้นทางการเป็นพาลาดินตามภารกิจ

    หลิวหยางจะต้องผ่านน้ำพุแห่งการเกิด เขาจึงต้องการแวะเข้าไปดูร้านค้าของเขา ร้านนั้นมีขนาดใหญ่กินพื้นที่กว่าห้าสิบตารางเมตร ทำเลเรียกได้ว่าดีที่สุดในบริเวณน้ำพุแห่งการเกิด แต่ร้านนั้นมีสภาพที่ถูกทิ้งร้างเป็นเวลานาน ตึกนั้นดูเก่าโทรม ถ้ามองดูดี ๆ บางทีก็เห็นหนูวิ่งไปมาบริเวณกำแพงบ้าน ประตูนั้นก็เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ

    เมื่อมันคือทำเลที่ดีที่สุดนั้น จึงไม่น่าแปลกเลยที่พ่อค้าต่างวางโต๊ะขายของกันเต็มหน้าร้านเก่านี้ บริเวณโดยรอบนั้นก็มีโต๊ะร้านค้าอยู่หลายร้าน และผู้คนก็เดินไปมาจำนวนหนึ่งเพื่อเลือกดูสินค้าในร้าน

    “พี่ชายท่านช่วยออกจากตรงนี้ได้ไหม ข้าจะเข้าไปในร้าน” หลิวหยางกล่าวกับผู้เล่นที่ตั้งร้านขวางทางเข้าประตูสองคนอย่างสุภาพ

    ผู้เล่นคนหนึ่งทำสีหน้าเยาะเย้ย “เจ้าคิดว่าจะหลอกข้าได้เหรอ ทำเลตรงนี้ดีมาก”

    “น้องชาย เจ้าอย่ามาแย่งที่เราสองคนดีกว่า รู้ไหมว่าเราเป็นใคร” ผู้เล่นอีกคนกล่าวขึ้นมา

    “เป็นใคร?” หลิวหยางขมวดคิ้ว เขามึนงงกับคำตอบที่ได้รับ

    “เราคือสมาชิกของกิลด์หมาป่า ถ้าเจ้าไม่อยากเลิกเล่นเกมส์นี้ อย่ายุ่งกับพวกเราดีกว่า ถ้าเจ้าอยากหาที่ตั้งร้านไปหาที่อื่น”  

    “ใช่ เราจะตั้งร้านที่นี่เจ้าไปหาที่อื่น” ผู้เล่นอีกคนกล่าวเสริม

    เนื่องจากสถานที่นี้เป็นจุดสำคัญและโดดเด่นมีผู้คนเดินผ่านไปมาจำนวนมาก มีผู้เล่นอยู่ไม่น้อยที่ต้องการครอบครองตำแหน่งตั้งร้านในพื้นที่  ผู้คนในพื้นที่นี้เป็นสมาชิกกิลด์ที่ขายไอเทมบางอย่างและวัสดุอื่นให้กับกิลด์ เพื่อสนับสนุนการพัฒนาของกิลด์ผู้เล่นเอง กิลด์ใหญ่จากเกมส์อื่นนั้นจะมีความภูมิใจในกิลด์ตัวเองมาก แน่นอนว่าเป็นเพราะพลังที่อยู่ด้านหลังของพวกเขา

    “ข้าไม่รู้จัก ข้าขอเตือนเจ้านี่คือร้านค้าของข้า เจ้าไม่สามารถตั้งร้านที่หน้าประตูได้ ถ้าไม่ฟังก็อย่าโทษข้า” หลิวหยางเริ่มโมโห ทำเสียงเย็นชาและไม่พอใจ ในตอนแรกเขาแค่ต้องการเข้าไปในร้านเพื่อดูเพียงชั่วคราวเท่านั้น แต่คนพวกนี้ไร้สาระเกินไป

    “เด็กคนนี้บ้าไปแล้ว หาเรื่องกิลด์หมาป่าได้” พ่อค้าคนหนึ่งที่ตั้งร้านอยู่ใกล้ๆ พูดคุยกับเพื่อนพ่อค้า

    “เดินมาหาเรื่องกิลด์หมาป่า มันไม่อยากเล่นเกมส์นี้แล้วมั้ง” พ่อค้าอีกคนพูด

    พ่อค้าทั้งสองนั้นโกรธมาก ทั้งสองมองหน้าหลิวหยางเหมือนอยากจะฆ่าให้ตายเสียตอนนี้ “เจ้าเด็กน้อย ไม่รู้จักกิลด์หมาป่าเหรอ  ข้าเตือนเจ้าอีกครั้ง รีบไปให้ไกล ๆ หน้าข้า คนจะค้าขาย”

     “ไม่รู้จัก ต้องรู้จักด้วยเหรอ” หลิวหยางตอบตรง ๆ เมื่อได้ยินหลิวหยางพูดเช่นนี้พ่อค้าหลายคน กับคนหาซื้อของบริเวณรอบ ๆ ต่างหัวเราะ เมื่อมองที่หน้าหลิวหยางนั้นก็คล้ายไม่รู้จักจริง ๆ แต่มันเหมือนเรื่องตลกที่สุดในโลกที่จะมีคนไม่รู้จักกิลด์หมาป่า

      กิลด์หมาป่านั้นเป็นกิลด์ระดับท็อปของหลาย ๆ เกมส์ รูปแบบกิลด์นั้นไม่ต่างจากกิลด์มืดมากนัก มักใช้ประโยชน์จากคนอื่น คุกคาม และเกเรมาก พ่อค้านั้นเป็นตัวแทนของสมาคมที่รับผิดชอบเกี่ยวกับการค้า การหาเรื่องเช่นนี้คือการยั่วยุคนเป็นหมื่น

      “เด็กนี้ ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่ กล้ายั่วยุกิลด์หมาป่า ดูแล้วอุปกรณ์สวมใส่ก็ดี มันนานกิลด์หมาป่าคงตามฆ่าแล้วเก็บไปหมด” ผู้เล่นคนหนึ่งที่เดินซื้อของพูดขึ้น

      “กล้าไม่รู้จักกิลด์หมาป่า ข้าได้ยินแล้วเหนือยใจแทนเขาจริง ๆ คงต้องเลิกเล่นเกมส์นี้เร็ว ๆ นี้ละ” พ่อค้าอีกคนพูดขึ้น

      หลิวหยางถอนให้ใจเล็กน้อย มันเสียเวลามาก แล้วเสียงพูดคุยผู้คนโดยรอบก็เติมความรำคาญให้กับเขา หลิวหยางกำหมัดแน่นแล้วใช้ทักษะอัดหมัด แล้วต่อด้วยคอมโบหมัดไปที่พ่อค้าที่ขวางหน้าร้านทันที

      -556 – 465 เมื่อจัดการคนหนึ่งแล้วหลิวหยางก็จัดการอีกคนหนึ่งด้วย ทั้งสองไม่ทันที่จะได้พูดอะไรอีกก็กลายเป็นแสงสีขาว พร้อมกับโต๊ะขายของที่หายไป

      พ่อค้ากิลด์หมาป่า กิลด์อื่น ๆ และผู้เล่นโดยรอบรู้สึกตกใจกันมาก

      “กุ๊กกุ๊ก ฆ่าคนในเมือง กล้ามาก”

      “ยามเมือง มา มา มีบางคนโจมตีผู้คนที่นี่” ผู้เล่นของกิลด์หมาป่าคนอื่น ๆ นั้นตะโกนเรียกยามด้วยความไม่พอใจ” พวกมันนั้นไม่ต่อสู้หลิวหยางเพราะเห็นแล้วว่าพลังโจมตีนั้นสูงมาก ไม่สามารถสู้ได้

       “สงสัยจะมือใหม่จริง ๆ ฆ่าคนในเมืองเดี๋ยวก็โดนขังคุกเล่นเกมส์ไม่ได้ไปหลายวัน” ผู้เล่นโดยรอบพูดคุยกัน

      พ่อค้าทั้งสองนั้นเมื่อเลือกเกิดใหม่แล้วก็เกิดไม่ไกลมากนัก วิ่งมาหาหลิวหยางอีกครั้ง  แล้วชี้หน้าหลิวหยาง

      “เจ้าฆ่าพี่น้องสมาชิกกิลด์หมาป่า เตีรยมรอรับการแก้แค้นได้เลย หลังออกจากคุกแล้ว ยามเมือง มา มา เจ้านี้ฆ่าพวกข้าในเมือง” พ่อค้าตะโกนเสียงดัง