ตอนที่ 48 เกนบุ
ฝูงฉลามใกล้มันกระชับสามง่ามในมือแน่นเตรียมจะแทงที่ท้องเรือเพื่อให้น้ำเข้าในเรือ ทันใดนั้นจอมปีศาจกางมือทั้งสองข้างออกเงารัตติกาลคืบคลานไปที่ท้องเรือ ปรากฏแท่งแหลมคมพุ่งทะยานออกมาหัวหน้ากลุ่มฉลามทั้งสิบตนดวงตาเบิกโพรงกว้าง ดีดตัวออกมาอย่างรวดเร็วแม้ร่างกายจะใหญ่โตแต่เมื่ออยู่ในท้องทะเลพวกมันกลับว่องไว
“ฮ่าฮ่าฮ่าพวกเรารอดแล้ว พวกมันโจมตีใต้ท้องเรือไม่ได้ เราก็ไม่ต้องกลัวจมแล้ว”
ฝูงฉลามต่างโผล่ขึ้นมาที่ผิวน้ำต่างจ้องมองอย่างโกธรเคือง หากจะเข้าไปใต้ท้องเรือก็หวาดกลัวจะถูกลอบโจมตีท่ามกลางเสียงหัวเราะของลูกเรือ รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของฝูงฉลามทันใดนั้นมันก็ดำดิ่งลงไปในทะเล แล้วพุ่งทะยานขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
“ตูม!!!”
เสียงระเบิดดังขึ้นในท้องทะเลฉลามตัวใหญ่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้วลงมาที่เรือผู้คนในเรือต่างแตกตื่นไม่คาดคิดว่ามันจะกระโจมขึ้นมาบนเรือได้ “โฮกก~~!!”เสียงขู่คำรามของฉลามดังไปทั่วเรือ ผู้คนต่างวิ่งหนีบรรดาพ่อค้าต่างจ้องมองจอมปีศาจอย่างคาดหวัง กลุ่มลูกเรือต่างหยิบฉมวกมากระชับแน่นในมือ
ฉลามกวาดสายตาไปทั่วแล้วมาหยุดลงที่กลุ่มของพ่อค้ารอยยิ้มของมันปรากฏฟันแหลมคมอันสยดสยองของรอยยิ้มนั้นทำให้กลุ่มพ่อค้าต่างขนลุกทันใดนั้นกลุ่มลูกเรือก็วิ่งเข้าหาฉลามทันทีพร้อมกับฉมวกที่แหลมคมเตรียมจะทิ่มแทงฉลามใช้หางของมันฟาดใส่กลุ่มลูกเรือกระเด็นไปคนละทางสองทางบางตัวก็กัดกินลูกเรือจนขาดครึ่ง สามง่ามในมือทิ่มแทงลูกเรือหลายคนตกตายกลุ่มลูกเรือเริ่มถอยหนี ไม่มีใครกล้าเข้าไปอีก บรรดาฉลาดก้าวเดินไปหากลุ่มพ่อค้า
“ส่งของมา!”
กลุ่มพ่อค้าหวาดกลัวทรุดนั่งไปกับพื้นร่างกายสั่นเทาระริก ทันใดนั้นจอมปีศาจปรากฏตัวขวางหน้าพวกมันทันทีคาตานะในมือสั่นไหวก่อนจะสะบัดออกไป “เปรี้ยงง~!!” เสียงปะทะดังสนั่นฉลามยักษ์ป้องการโจมตีไว้ได้ทันพร้อมกับก้าวถอยไปด้านหลังสองสามก้าวก่อนจะมองจอมปีศาจอย่างแค้นเคือง
“กล้ามากสมควรตาย~~!!โฮก~!!”
“เดียวก็รู้ว่าใครจะตาย”
สามง่ามในมือโบกสะบัดฟาดฟันใส่จอมปีศาจอย่างรุนแรงจอมปีศาจก้าวถอยหายไปกับความมืดมิด ฉลาดฟาดฟันใส่เพียงอากาศที่ว่างเปล่ามันเหลือบมองทั้งซ้ายและขวาไม่พบจอมปีศาจ ทันใดนั้นมันก็กัดฟันเป็นจังหวะถี่จอมปีศาจไม่เข้าใจว่าพวกมันทำอะไร เขาปรากฏตัวออกมาจากความมืด ฟันคาตานะออกไปทันที
“เปรี้ยง!!”
“เปรี้ยง!”
“เปรี้ยง!!!”
เสียงฟาดฟันคาตานะปรากฏทุกรอบด้านของฝูงฉลามพวกมันสามารถตั้งรับการโจมตีจากเงามืดของจอมปีศาจได้ทั้งหมดจอมปีศาจกระชับคาตานะในมือแน่น เขาเหลือบมองด้วยความสงสัยแล้วความกระจ่างก็เกิดขึ้นเมื่อหนึ่งในกลุ่มฉลามเอ่ยออกมา
“ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าโง่ทำเป็นร้อยครั้งก็เปล่าประโยชน์พวกเราที่เป็นปลาสามารถหาเหยื่อได้โดยใช่คลื่นเสียง รู้ไว้ซะ ฮ่าฮ่าฮ่า!!”
จอมปีศาจเข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้นเขาเก็บคาตานะเข้าช่องมิติพร้อมกับหยิบไม้เท้าเวทย์ออกมาสีหน้าของพวกฉลาดเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาพวกมันจ้องมองตัวที่เอ่ยพูดออกไปอย่างโกธรเคืองไม้เท้าเวทย์โบกสะบัดสายฟ้าสีดำปรากฏขึ้นรอบกายของจอมปีศาจท่ามกลางความแตกตื่นของผู้คน พวกเขาไม่เคยล่วงรู้ว่าจอมปีศาจสามารถใช้เวทย์ได้เนื่องจากเห็นเพียงเขาใช้ดาบคาตานะเท่านั้น
“เขาใช้เวทย์มนต์ได้จะสุดยอดเกินไปแล้ว”
“ข้านึกว่าเขาใช้แต่ดาบซะอีก”
“ใครจะไปรู้ล่ะเรื่องราวของเขายังมีความลับอีกมาก”
“ไม่แปลกใจเลยที่บรรดาหลายๆ กิลต้องการตัวเขามาเป็นพวก”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์จากผู้คนในเรือดังไปทั่วตัวตนของจอมปีศาจลึกลับและซับซ้อน ข่าวนี้ต้องดังในบอร์ดข่าวของเกมแน่นอนฝูงฉลามเมื่อเห็นสายฟ้าสีดำ เม็ดเหงื่อเริ่มปรากฏให้เห็นแน่นอนว่าพวกมันนั้นแพ้ธาตุสายฟ้า เสียงหัวเราะในลำคอจอมปีศาจดังขึ้นเสียงของมันทำให้พวกฉลามและคนรอบข้างต่างขนลุกชัน
“ข้าขอเตือนผู้ใดไม่เกี่ยวข้องรีบถอยไปให้เร็ว”
เมื่อจอมปีศาจพูดจบผู้เล่นคนอื่นๆ ต่างหลบหนีออกจากบริเวณต่อสู้ทันทีสายฟ้าสีดำมารวมตัวกันที่ไม้เท้าเกิดเป็นแสงสีดำที่ยอดเสียงบีบรัดของสายฟ้าเกรี้ยวกราดและรุนแรงจอมปีศาจเคลื่อนที่พริบตามาปรากฏใจกลางกลุ่มฉลามยอดไม้เท้าเวทย์ปะทะลงที่พื้นทันที
“พิภพสายฟ้า!!”
สายฟ้าสีดำกระจายตัวลงที่พื้นอย่างรวดเร็วฝูงฉลามต่างชักดิ้นทุรนทุรายน้ำลายฟูปาก ดวงตาของพวกมันกรอกขึ้นไปชั้นบนเมื่อจอมปีศาจชักไม้เท้าออกจากพื้น ร่างของฉลามต่างทรุดลงไปทันทีร่างกายของฉลามต่างสั่นไหวด้วยคลื่นไฟฟ้า พวกมันยังไม่ตกตายตายพลังชีวิตของพวกมันมีมากกว่าที่จอมปีศาจคิด
พวกมันทั้งสิบตนพยายามลุกขึ้นยืนอาวุธสามง่ามที่แหลมคมกลายเป็นไม้เท้าคำจุ้นไม่ให้ล้มลงไปกับพื้นดาบคาตานะปรากฏในมือจอมปีศาจอีกครั้ง ความหวาดกลัวแทรกแซงเข้ามาในจิตใจและเริ่มถอยหนีแบบไม่รู้ตัว มีหรือที่จอมปีศาจจะปล่อยให้พวกมันหลบหนีเขาพุ่งไปด้านหน้าด้วยความรวดเร็ว
“จันทราเบิกฟ้า!!”
“โฮก~~~~!!!”
คลื่นพลังที่รุนแรงส่งฝูงฉลามขึ้นทะยานสู่ท้องฟ้าเลือดของพวกมันต่างกระอักออกมาทางปากคำโต จอมปีศาจลอยเด่นอยู่ตรงกลางหน้าดวงจันทร์กระชับคาตานะในมือแน่น ก่อนจะพุ่งทะยานลงมาอย่างรวดเร็ว
“ดาราล่วงโรย!!”
“ตูม~มม!!”
ดุจดังอุกบาตรล่วงสู่พื้นโลกเปลวไฟปกคุมร่างจอมปีศาจจนแดงฉาน แรงกระแทงส่งให้ฝูงฉลามตกลงไปในทะเลอย่างรุนแรงท้องทะเลปรากฏเลือดสีแดงเจิ่งนองขึ้นสู่พื้นผิวน้ำ จอมปีศาจลงเรืออย่างนิ่มนวลดวงตาของเขาจ้องมองไปบนที่ผิวน้ำ ภายใต้หน้ากากแสดงสีหน้าอันเศร้าสร้อย ภายในใจกำลังครุ่นคิดอย่างจนใจ[จบกัน!! ไอเทมจมน้ำหมดแล้ว]
ขณะที่จอมปีศาจยืนเหม่อมองท้องทะเลชายชราขี้เมาก็ปรากฏอยู่ด้านข้างโดยที่เขาไม่รู้ตัว จอมปีศาจสะดุ้งสุดตัวแต่เขาต้องเก็บอาการตกใจเอาไว้ชายชรามองไปยังจุดที่พวกฉลามตกลงไป พร้อมกับส่ายหน้าและสบถออกมาหนึ่งประโยคก่อนจะยกน้ำเต้าดื่มแล้วเตรียมตัวเดินจากไป
“ใช้ได้แต่ยังไม่ดีพอ”
จอมปีศาจไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาบอกเมื่อมองไปที่ท้องทะเลหยาดเหงื่อเริ่มปรากฏ เขาเปิดข้อความจากระบบขึ้นมาดูทันที
“ผู้เล่นได้สังหารหัวหน้ากลุ่มฉลาม จำนวน 7 ตัว ระดับไม่เพิ่มขึ้น กรุณาอัพแต้มด้วยค่ะ”
ฝูงฉลามมีทั้งหมดสิบตัวแต่หนีรอดไปสามจอมปีศาจหันมองไปตามที่ชายขี้เมาทันที รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่ใบหน้าของเขาชายชราควักมือเรียกจอมปีศาจพร้อมกับเดินไปทางท้ายเรือ แสงรุ่งอรุณเริ่มมาเยือนจอมปีศาจหันไปมองพวกพ่อค้าพยักหน้าให้พร้อมกับเดินตามชายขี้เมาไปกลุ่มพ่อค้าต่างก้มศีรษะแสดงความขอบคุณ
ชายขี้เมายืนอยู่ที่ท้ายเรือพร้อมกับยกน้ำเต๋าขึ้นดื่มภาพเบื้องหน้าปรากฏดวงจันทร์กำลังจมสู่ท้องทะเลจอมปีศาจปรากฏตัวขึ้นเคียงข้างชายขี้เมาทั้งสองต่างยืนนิ่งดูพระจันทร์กำลังจมสู่ท้องทะเลอย่างช้าๆ
“บริเวณนี้ไม่มีคนอยู่หรอกถอดหน้ากากเจ้าซะเถอะ จะได้ดื่มเป็นเพื่อนข้าเหล้ามันจะอร่อยก็ต้องมีคนดื่มเป็นเพื่อน”
“คุณรู้?คุณรู้ว่าผมคือใคร”
“แน่นอนเขาจำกลิ่นเหล้าข้าได้ ฮ่าฮ่าฮ่า”
เคนจิถอดชุดและหน้ากากเข้าเก็บช่องมิติสองมือไขว่หลังเหม่อมองทิวทัศน์ด้านหน้า ชายชราขี้เมาอ้าปากกว้าง ดวงตาเบิกโพรงมองเคนจิไม่กระพริบตา หยาดเหงื่อปรากฏขึ้นที่ใบหน้าเคนจิ คิดในใจ [โดนแล้ว!!!]
“เป็นเจ้านี้เองฮ่าฮ่าฮ่า!!”
“อ้าว!?ไหนคุณบอกว่ารู้ว่าผมเป็นใครไง”
“เออ! รู้ข้าแหย่เจ้าเล่นสนุกจริงๆ ฮ่าฮ่าฮ่า”
คิ้วของเคนจิขมวดเป็นบ่มไม่เข้าใจความนึกคิดของอีกฝ่าย ชายขี้เมาก็ยื่นน้ำเต๋าให้ทันทีเคนจิรับมาด้วยสีหน้าขุ่นเคืองเล็กน้อย ก็จะยกกระดกน้ำเต๋าเข้าปากทันทีรสชาติของมันดีไร้ที่ติ เพียงแค่จิบเพียงเล็กน้อยก็ส่งผลให้หน้าแดงไปทั้งหน้า
“เจ้าต้องเขย่ามันเบาๆให้ตัวยามันละลาย แล้วรสชาติมันจะดียิ่งขึ้น”
“แบบนี้หรอ”
“อืมแบบนั้นแหละ”
เคนจิส่ายขวดน้ำเต๋าเบาๆเสียงภายในน้ำเต๋าดังก๊อกแกรก เม็ดยาวารีหมุนวนไปทั่วน้ำเต๋าเมื่อเขายกดื่มอีกครั้ง รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่ใบหน้า รสชาติของมันทำให้เคนจิรู้สึกดีชายชรามองไปยังเบื้องหน้ารอยยิ้มของเขามันช่างดูอบอุ่น
“ท้องทะเลที่กว้างใหญ่ไร้ที่สิ้นสุดแม้จะงดงามปานใด ก็ยังมีจุดที่เน่าเสีย เห้อ!! ข้าจะดูแลมันได้นานเท่าไรกัน”
“ดูแลลุงอย่าบอกนะว่าลุงมีหน้าที่ดูแลท้องทะเล ฮ่าฮ่าฮ่า ลุงท่าจะเมาจริงๆ”
“เหอะ! เจ้าจะไปรู้อะไรข้านี้แหละดูมันทั้งหมด ไม่งั้นจะรู้รึว่าเจ้าฆ่าพวกมันไม่หมด”
“เป็นเรื่องจริงหรอลุง”
“ข้าก็เดาไปงั้นๆ”
“พรูดด!!!! โอ้ยลุงเสียดายของดีๆ หมด อย่าทำให้ผมขำซิ ฮ่าฮ่าฮ่า”
เหล้าพุ่งออกจากปากเคนจิเขาหัวเราะจนท้องแข็ง ชายชรายิ้มให้เคนจิเจื่อนๆ ทั้งสองต่างพูดคุยกันอย่างสนุกสนามและร่วมดื่มน้ำเต๋าด้วยกันจนหมด ดวงตะวันเฉิดฉาย ร่างกายเคนจิเริ่มอ่อนเพลียเห็นดังนั้นชายชราก็เตรียมจะจากไป เคนจิก้มศีรษะให้เล็กน้อย เพื่อแสดงความขอบคุณ
“ขอบคุณสำหรับน้ำผลไม้ชั้นดีครับลุงเออ! ลุงชื่ออะไรผมยังไม่รู้จังชื่อลุงเลย ส่วนผมเคนจิ”
“เกนเรียกข้าว่าเกน จำไว้ดีๆ ล่ะ เจ้าค้างคาวตัวน้อย”
“เกน? ค้างคาว ? เอ๊ะ! ลุงรู้ได้ยังไงว่า...???”
ก่อนจะได้ถามคำถามออกไปชายชราขี้เมาก็หายไปแล้วเคนจิยืนสงสัยเพียงชั่วครู่ก่อนจะรีบเดินกลับไปที่ห้องนอนแม้เขาจะมีเลือดแวมไพร์ศักดิ์สิทธิ์ในตัว ทำให้สามารถอยู่ในเวลากลางวันได้แต่พลังกำลังก็จะเหือดหายไปครึ่งหนึ่ง เขาจึงต้องพักผ่อนในเวลากลางวัน
เคนจิกลับเข้ามาในห้องบนเตียงที่นุ่มฟูไม่มีอลันอยู่เมื่อสังเกตจนทั่วทั้งห้องจนมั่นใจว่าอลันไม่อยู่ในห้องเคนจิกระโจมทะยานขึ้นบนเตียงที่นุ่มฟูก่อนจะเคลิ้มหลับไปขณะนั้นบนด่านฟ้าของเรือชายแก่คนหนึ่งกำลังคุกเข่าลงที่เบื้องหน้าของชายขี้เมา
“ต้องขอโทษท่านเกนในความอวดดีของเด็กน้อยต่อหน้าท่าน”
“ข้าไม่ถือหรอกดีซะอีกเจ้าดันเต้จะได้ไม่สงสัย เจ้าได้ลูกศิษย์ที่ดี”
“เขาไม่ใช่ลูกศิษย์ข้าแต่เขาต้องจัดการโทริให้ข้า”
“อ่อเป็นอย่างนั้นนี้เอง การที่จะจัดการเจ้าโทริ เด็กนั้นยังขาดประสบการณ์อีกมากเอาแบบนี้ล่ะกัน หากเขาสามารถล่อเจ้าดันเต้ปรากฏตัวมาได้ ข้าจะให้รางวัลแก่เขาสักหน่อยแล้วกัน โฮโฮโฮ!”
ชายแก่ขี้เมาหายไปทันทีท่ามกลางรอยยิ้มของอลัน ของขวัญที่ได้จากเกนบุ ย่อมดีต่อเคนจิเป็นอย่างมากการสังหารแวมไพร์โทริก็จะเป็นเรื่องง่ายขึ้น อลันกลับไปยังห้องพักทันทีเมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบเคนจิกำลังนอนหลับสบายบนเตียงที่นุ่มฟู รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่ใบหน้าของอลันเขาเดินไปที่เตียงนอนอย่างช้าๆ และหยิบผ้าห่มขึ้นมาและในทันใดนั้นก็ปรากฏรอยยิ้มอันชั่วร้ายของอลัน เขาเตะเคนจิตกเตียงทันที
“โอ้ยย!!! ลุง เจ็บนะ”
“นู่นที่เจ้าไปซะเผลอไม่ได้”
เคนจิเดินเอามือลูบก้นเดินไปที่เตียงอันหยาบกระด้างทั้งสองต่างหันหลังให้กัน รอยยิ้มที่แสนอบอุ่นเกิดขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่ก่อนที่ทั้งสองจะเอนกายนอนลงไป
“ฝันดีลุง!!”
“เออเจ้าก็ด้วย”
*เกน หรือ เกนบุ ร่างมนุษย์
161K
![พลิกฟ้าคืนชีวาชายาอนุ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673880780_61221625.webp)
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
